|
47:367
367
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
368
similitudo,
quod
quum
acerrimus
sit
mulieris
dolor,
cito
evanescit.
Non
parva
igitur
haec
levatio
erat
discipulis,
quum
dolorem
suum
audirent
minime
diuturnum
fore.
Iam
ad
nos
accommodandus
est
huius
doctrinae
usus.
Ex
quo
spiritu
Christi
regeniti
sumus,
debebat
in
nobis
vigere
gaudium,
quod
omnem
malorum
sensum
abstergeret:
decebat,
inquam,
nos
puerperis
esse
similes,
quae
solo
foetus
sui
conspectu
sic
moventur,
ut
illis
suus
dolor
non
doleat.
Sed
quia
primitias
tantum
accepimus
et
quidem
valde
tenues,
vix
modicas
sentimus
spiritualis
laetitiae
guttas,
quae
dolori
nostro
adspersae
eius
acerbitatem
leniant.
Et
tamen
exigua
ista
portio
clare
ostendit,
adeo
nunquam
obrui
moerore
qui
Christum
fide
intuentur,
ut
in
extremis
malis
gloriose
tamen
exsultent.
Interea
vero
quoniam
haec
omnibus
creaturis
imposita
est
conditio,
ut
parturiant
usque
ad
ultimum
redemptionis
diem,
sciamus
nobis
quoque
gemendum
esse,
donec
ex
continuis
praesentis
vitae
miseriis
liberati
fidei
nostrae
fructum
palam
cernamus.
In
summa,
puerperis
similes
sunt
fideles,
quatenus
in
Christo
renati
iam
in
coeleste
Dei
regnum
et
beatam
vitam
ingressi
sunt:
similes
autem
gravidis
et
parturientibus
feminis,
quatenus
adhuc
captivi
in
carnis
ergastulo
ad
felicem
illum
statum
suspirant,
qui
sub
spe
latet
absconditus.
22.
Gaudium
vestrum
nemo
tollet.
Gaudii
pretium
non
parum
auget
perpetuitas.
Nam
hinc
sequitur
leves
esse
aerumnas
et
aequo
animo
tolerandas,
quae
momentaneae
sunt*
Porro
his
verbis
admonet
Christus,
quodnam
sit
verum
gaudium.
Necesse
est
ut
suis
gaudiis
cito
privetur
mundus,
quae
nonnisi
in
rebus
caducis
quaerit.
Ergo
ad
Christi
resurrectionem
veniendum,
in
qua
aeterna
est
stabilitas.
Visurum
se
discipulos
intelligit,
quum
rursus
eos
visitabit
spiritus
sui
gratia,
ut
perpetuo
eius
conspectu
fruantur.
23.
Non
interrogabitis
quidquam.
Postquam
discipulis
laetitiam
promisit
Christus
ex
invicta
fortitudine
et
constantia,
nunc
alteram
spiritus
gratiam
qua
donandi
erant
praedicat,
nempe
tantam
intelligentiae
lucem,
quae
ipsos
ad
coelestia
usque
arcana
evehat.
Tanta
erat
tunc
in
illis
tarditas,
ut
ad
minimum
quemque
scrupulum
haesitarent:
nam
ut
pueri
alphabetarii
versum
unum
sine
pluribus
remoris
non
continuant,
ita
in
singulis
fere
Christi
verbis
quaedam
erat
offensio,
quae
illorum
profectum
impediret.
Paulo
post
vero
spiritu
sancto
illuminati
non
amplius
remoras
ullas
passi
sunt,
quin
familiaris
ac
nota
illis
esset
Dei
sapientia,
ut
inoffenso
cursu
inter
Dei
arcana
pergerent.
Non
desierunt
quidem
apostoli,
etiam
quum
in
summum
sapientiae
gradum
evecti
essent,
os
Christi
interrogare:
sed
hic
tantum
fit
duplicis
status
comparatio,
ac
si
diceret
Christus,
eorum
ruditatem
correctum
iri,
ut,
qui
in
minimis
quibusque
nunc
sub-
|