|
49:365
365
CAPUT
IV.
366
ergo
vetat
quin
eos,
quos
fideles
comperimus,
sentiamus
esse
tales
ac
praedicemus:
quin
malos
etiam
operarios
iudicemus
ex
verbo
Dei:
sed
temeritatem
illam
damnat,
ubi
alii
aliis
ambitiose
non
pro
suo
merito,
sed
causa
incognita
praeferuntur.
4.
Nullius
mihi
sum
conscius.
Notemus
Paulum
hic
non
de
tota
sua
vita,
sed
tantum
de
apostolatus
functione
loqui.
Neque
enim
si
nihil
prorsus
sibi
consciret,
vera
esset
querimonia,
qua
deplorat
(Rom.
7,
15)
se
malum
facere
quod
nolit:
seque
impediri
a
peccato,
ne
Deo
totum
se
addicat.
Sentiebat
ergo
Paulus
habitans
in
se
peccatum,
et
confitebatur:
in
apostolatu
autem,
do
quo
hic
tractatur,
tanta
se
integritate
et
fide
gesserat,
ut
conscientia
eum
nulla
in
re
argueret.
Haec
est
non
vulgaris
testificatio,
et
quae
aperte
declarat
quam
pium
sanctumque
fuerit
eius
pectus
:
se
tamen
ideo
iustificari,
hoc
est
purum
et
ab
omni
reatu
immunem
coram
Deo
esse
negat.
Cur?
quia
scilicet
Deus
multo
cernit
acutius
quam
nos:
ac
proinde
quod
nitidissimum
nobis
apparet,
sordet
in
eius
oculis.
Pulchra
et
apprime
utilis
admonitio,
ne
divini
iudicii
severitatem
nostra
opinione
metiamur.
Nos
enim
obtusi
sumus,
Deus
autem
plus
quam
perspicax:
nos
indulgenter
nimium
sentimus
de
nobis,
Deus
autem
severissimus
iudex.
Quare
verum
est
quod
ait
Salomon
(Prov.
21,
2),
suas
singulis
rectas
vias
videri,
Dominum
autem
ponderare
corda.
Abutuntur
papistae
hoc
loco
ad
concutiendam
fidei
certitudinem
:
et
sane
fateor,
si
reciperetur
quod
docent,
nihil
aliud
nos
posse
tota
vita
quam
misere
trepidare.
Qualis
enim
animis
tranquillitas
constabit,
si
ex
operibus
statuendum
sit
numquid
placeamus
Deo?
Fateor
ergo
ex
praecipuo
fundamento
papistarum
non
aliud
sequi
quam
perpetuam
conscientiarum
inquietudinem:
ideoque
docemus,
ad
promissionem
misericordiae
gratuitam,
quae
nobis
offertur
in
Christo,
confugiendum:
ut
certo
sciamus
nos
reputari
a
Deo
iustos.
5.
Proinde
ne
ante
tempus
iudicetis.
Ex
hac
conclusione
patet,
non
universaliter
reprehensum
fuisse
a
Paulo
iudicium
quodvis,
sed
praeceps
et
temerarium
de
rebus
incognitis:
non
enim
puris
oculis
intuebantur
Corinthii
qualis
quisque
esset,
sed
ambitione
praeoccupati
perperam
hunc
extollebant,
illum
deprimebant:
efc
se
ingerebant
ultra
quam
hominibus
fas
sit
ad
definiendam
cuiusque
dignitatem.
Sciamus
ergo
quantum
nobis
permissum
sit,
quid
nunc
cognitioni
nostrae
subiaceat,
quid
in
diem
Christi
differatur:
nec
ultra
progredi
tentemus.
Quaedam
enim
nunc
palam
cernuntur:
alia
sepulta
latent
usque
ad
diem
Christi.
Qui
revelabit.
Si
hoc
vere
de
die
Christi
et
proprie
praedicatur,
sequitur
nunquam
ita
in
hoc
mundo
res
esse
bene
compositas,
quin
multa
sint
tenebris
implicita:
nunquam
tantum
esse
lucis,
quin
multa
obscura
maneant.
De
hominum
vita
et
factis
|