[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


25:365  365  REDITUS  AD  HISTORIAM.  366  Rubrum.  Ex  compluribus  autem  locis  apparet  fuisse  suavissimum  :  et  ion  vitis  apud  Isaiam  *),  pro  exquisita  et  maximi  pretii  ponitur.  Qui  merum  interpretantur,  rem  potius  quam  verbi  significationem  spectarunt.  15.  Et  impinguatus  est.  Hic  iam  populi  ingratitudinem  exagitat  Moses,  quod  lautitiis  refertus  adversus  Deum  protervire  coeperit.  Satietas  quidem  (ut  fertur  vulgari  proverbio)  ferociam  parit:  sed  hoc  contingit  detestabili  hominum  pravitate,  quos  Dei  benignitas  potius  ad  modestiam  et  mansuetudinem  flectere  debebat.  Nam  quo  largius  nos  pascit,  quia  propius  et  familiarius  se  patrem  demonstrat,  simul  nos  ad  pietatem  filiis  dignam  invitat.  Ergo  impietas  est  non  ferenda  quod  profani  homines  ubi  se  ingurgitarunt  bonorum  omnium  copia,  contra  eum  insolescunt.  Confert  autem  equis  ferocibus  et  refractariis,  qui  si  in  otio  bene  pascantur,  contra  sessorem  calcitrant  et  redduntur  fere  intractabiles.  Nomen  vero  recti  pro  Israele  ponens,  ironice  eos  perstringit  qui  a  rectitudine  defecerant,  ac  in  memoriam  revocans  quanta  praediti  essent  dignitate,  acrius  exprobrat  perfidiae  crimen.  Alibi  enim  sine  sinistra  nota  ornatur  Israel  eiusmodi  elogio,  vocationis  respectu:  hic  vero  obiurgatione  docet  Moses  quam  procul  discesserint  a  studio  pietatis  ad  quam  colendam  vocati  erant.  16.  Provocaverunt  eum  ad  zelum.  Improprie  quidem  Deo  tribuitur  aemulatio,  in  quem  nullae  cadunt  passiones.  Sed  quia  nunquam  satis  reputant  homines  quantum  piaculi  contrahant  in  suis  idololatriis,  necesse  est  talibus  loquendi  formis  exprimi  criminis  gravitatem:  non  minus  scilicet  iniuriae  ipsos  facere  Deo,  ubi  eius  cultum  alio  transferunt,  nec  leviorem  esse  noxam,  quam  si  proterva  mulier  ad  zelotypiam  accenderet  mariti  animum,  et  adulteros  captando  vulneraret.  Hic  porro  zelus  pendet  a  sacro  et  spirituali  coniugio  quo  sibi  Deus  populum  devinxerat.  Summa  est  Israelitas  suis  superstitionibus  perinde  fuisse  in  Deum  contumeliosos,  ac  si  ex  professo  eum  provocarent.  Sequitur  amplificatio  proximo  versu,  cultum  uni  Deo  debitum,  transtulisse  ad  daemones.  Publico  omnium  gentium  consensu  semper  receptum  fuit,  sacrificiis  colendum  esse  Deum.  Etsi  enim  varios  deos  sibi  fingebant  gentes,  valuit  tamen  haec  persuasio,  id  proprium  esse  ius  deitatis.  Nihil  igitur  magis  indignum  aut  detestabile  quam  honorem  Deo  ereptum  offerre  daemonibus.  Id  quidem  nunquam  confessi  essent  Israelitae,  utpote  qui  minores  deos  apud  summum  et  unicum  mundi  creatorem  patronos  sibi  esse  iatabant:  nec  dubitabant  ei  referre  impensum  quidquid  partiebantur  inter  sua  idola.  Atqui  primo  hic  repudiat  omnes  misturas  quibus  sacrum  eius  1)  Cap.  27,  2.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci