|
49:364
rent,
alte
assurgere
oportuit,
ut
calcarent
diabolicam
illam
contumaciam,
qua
tam
imperium
Dei,
quam
veritatis
lucem
obrui
palam
erat.
Si
quis
autem,
quum
defensioni
locus
pateat,
aut
certe
quum
purgatione
habeat
opus,
subterfugiendi
causa
ad
Deum
provocet,
in
eo
non
suam
innocentiam
asseret,
.sed
summam
impudentiam
magis
prodet.
Aut
ab
humano
die.
Tametsi
alii
secus
exponant:
mea
tamen
sententia
simplicius
hoc
est,
ut
dicamus
metaphorice
diem
pro
iudicio
accipi:
quia
et
iuridicundo
stati
sunt
dies,
et
ad
certum
diem
rei
citantur.
Humanum
vocat,
ubi
non
ex
veritate
neque
ex
verbo
Domini
pronuntiatur,
sed
ex
libidine
vel
temeritate
hominum:
ubi
denique
non
praesidet
Deus.
Sedeant,
inquit,
homines
ad
iudicandum,
prout
libitum
fuerit:
mihi
satis
est
quod
rescindet
Deus
quidquid
pronuntiaverint.
Imo
nec
me
ipsum
diiudico.
Sensus
est,
ego
me
iudicare
non
audeo,
qui
tamen
sum
optimus
mei
cognitor:
qualiter
ergo
vos
quibus
ego
minus
sum
perspectus,
me
iudicabitis?
Probat
autem
quod
se
iudicare
non
audeat,
quoniam
utcunque
nullius
mali
sibi
sit
conscius,
non
tamen
ideo
absolutus
sit
coram
Deo.
Concludit
ergo,
in
solum
Deum
competere
quod
sibi
sumunt
Corinthii.
Ego,
inquit,
ubi
me
diligenter
scrutatus
sum,
agnosco
mihi
non
esse
tam
acutos
oculos,
ut
penitus
qualis
sim
perspiciam:
quare
hoc
Deo
iudicandum
relinquo,
qui
solus
potest,
et
cuius
hoc
ius
est
proprium
:
vos
qua
ratione
plus
vobis
usurpabitis?
Quia
autem
valde
absurdum
foret
excludi
omne
genus
iudicia,
tam
singulorum
de
se
ipsis,
quam
cuiusque
de
fratre
suo,
aut
omnium
simul
de
pastore:
intellige
Paulum
hic
non
loqui
de
factis
hominum,
quae
vel
bona
vel
mala
ex
verbo
Domini
censeri
possunt:
sed
de
hominis
cuiusque
dignitate,
quae
hominum
arbitrio
aestimari
non
debet.
Dei
unius
est
statuere
quantus
quisque
sit,
et
quo
honore
dignus:
Corinthii
autem,
spreto
Paulo,,
alios
in
altum
temere
efferebant,
quasi
eorum
foro
subesset
ea
cognitio,
quae
ad
solum
Deum
pertinebat.
Hic
est
humanus
dies
cuius
ante
meminit:
quum
homines
tribunal
conscendunt,
et
(tanquam
dii
essent)
praeveniunt
diem
Christi,
qui
solus
constitutus
est
a
patre
iudex:
assignant
unicuique
gradum
honoris,
collocant
alios
in
alto,
alios
ad
infima
subsellia
relegant.
Quam
autem
habent
discernendi
regulam?
tantum
quod
palam
apparet
intuentur:
ita
quod
illis
altum
est
ac
honorabile,
saepe
abominatio
est
coram
Deo.
Si
quis
rursum
obiiciat,
posse
in
hoc
munda
ab
operibus
discerni
verbi
ministros,
tanquam
arbore
a
fructibus,
id
quidem
verum
esse
fateor:
sed
considerandum
est,
quibuscum
negotium
habuerit
Paulus,
nempe
qui
solam
ostentationem
et
pompam
in
iudicando
sequebantur,
et
qui
potestatem
eam
sibi
arrogabant,
a
qua
abstinuit
Christus
in
hor
mundo,
ut
unicuique
sedem
attribuerent
iu
regno
Dei.
Noa
|