47:363  363  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  364  Scimus  fontem  veritatis  Deum  esse,  atque  extra  eum  nihil  esse  certi  vel  solidi.  Quare  ut  spiritus  oraculis  plenam  tuto  adhibeant  fidem  apostoli,  Christus  divina  fore  pronuntiat,  quasi  diceret  manare  a  Deo  ipso  quidquid  spiritus  attulerit.  Neque  tamen  his  verbis  minuitur  spiritus  maiestas,  quasi  vel  Deus  non  sit  vel  patre  sit  inferior,  sed  referuntur  ad  mentis  nostrae  captum.  Quia  enim  propter  velum  interpositum  non  satis  assequimur,  quanta  reverentia  excipere  deceat  quae  nobis  revelat  spiritus,  ideo  expressa  fit  divinitatis  mentio,  quemadmodum  alibi  vocatur  arrha,  qua  nobis  ratam  facit  Deus  salutem  nostram  et  sigillum  quo  eius  certitudinem  nobis  obsignat  (Eph.  1,  14).  In  summa,  socere  Christus  voluit,  doctrinam  spiritus  non  fore  mundi  huius  ac  si  in  aere  nasceretur,  sed  ex  coelestis  sanctuarii  adytis  prodituram.  14.  Ipse  me  glorificabit.  Iam  admonet  Christus,  non  venturum  spiritum,  qui  novum  aliquod  regnum  erigat,  sed  potius  qui  stabiliat  gloriam  illi  a  patre  datam.  Multi  enim  Christum  docuisse  somniant,  tantum  ut  rudimenta  traderet,  postea  discipulos  transmitteret  in  altiorem  scholam.  Hoc  modo  evangelium  pluris  non  faciunt  quam  legem,  quae  paedagogus  fuisse  veteris  populi  dicitur  (Gai.  3,  24).  Hunc  errorem  alter  nihilo  tolerabilior  sequitur,  quod  Christo  valere  iusso,  ac  si  regno  perfunctus  nihil  nunc  esset,  spiritum  in  eius  locum  subrogant.  Ab  hoc  fonte  papatus  et  Mahometis  sacrilegia  fluxerunt.  Nam  etsi  inter  se  multis  in  rebus  sunt  dissimiles  isti  antichristi,  commune  tamen  principium  habent:  evangelio  quidem  nos  initiari  in  rectam  fidem,  sed  aliunde  petendam  esse  doctrinae  perfectionem,  quae  nos  penitus  expoliat.  Si  papae  obiicitur  scriptura,  illic  haerendum  esse  negat,  quia  spiritus  superveniens  multis  additamentis  supra  illam  nos  evexit.  Mahometes  praedicat  sine  suo  Alcorano  homines  semper  manere  pueros.  Falso  itaque  spiritus  praetextu  fascinatus  fuit  mundus,  ut  a  simplici  Christi  puritate*  discederet.  Nam  simul  ac  spiritus  a  Christi  sermone  divellitur,  quibuslibet  deliriis  et  imposturis  aperta  est  ianua.  Similem  fallendi  viam  tentarunt  hoc  saeculo  multi  fanatici.  Doctrina,  quae  scripta  est,  illis  visa  est  literalis.  Novam  ergo  theologiam  excudere  placuit,  quae  ex  revelationibus  constaret.  Nunc  videmus  quam  non  supervacua  fuerit  Christi  admonitio,  quod  per  spiritum,  quem  missurus  erat,  glorificandus  esset  ut  sciremus,  non  alias  esse  partes  spiritus  sancti  quam  ut  regnum  Christi  stabiliat,  et  quidquid  illi  a  patre  datum  est  asserat  sanciatque  in  perpetuum.  Quorsum  igitur  spiritus  doctrina?  Non  ut  nos  abducat  a  schola  Christi,  sed  potius  ut  rata  sit  vox  illa,  qua  iubemur  ipsum  audire.  Alioqui  Christi  gloriae  detraheret.  Additur  ratio:  De  meo  accipiet,  inquit  Christus:  quibus  verbis  significat,  nos  in  hunc  finem  spiritum  recipere,  ut  beneficiis