|
49:362
1.
Sic
nos
aestimet.
Quoniam
res
erat
noa
parvi
ponderis,
ita
videre
pravis
factionibus
scissam
esse
ecclesiam
ob
hominum
vel
studia,
vel
odia:
ingreditur
longiorum
adhuc
disputationem
de
ministerio
verbi.
Ac
tria
quidem
hic
ordine
sunt
consideranda:
primum
definit
Paulus
officium
ecclesiastici
pastoris:
deinde
ostendit,
non
satis
esse
si
quis
praetendat
titulum,
aut
munus
etiam
sustineat,
sed
fidelem
quoque
officii
administrationem
requiri:
tertio,
quoniam
praeposterum
de
ipso
erat
Corinthiorum
iudicium,
revocat
et
se
et
illos
ad
tribunal
Christi.
Primum
ergo
docet
quo
loco
habendus
sit
quivis
ecclesiae
doctor:
in
qua
parte
sic
orationem
suam
temperat,
ne
aut
ministerii
honorem
deiiciat,
aut
plus
quam
expediat,
largiatur
hominibus.
Utrumque
enim
valde
periculosum
est:
quod
ex
ministrorum
deiectione
nascitur
verbi
contemptus:
si
autem
evehantur
praeter
modum,
abutuntur
licentia
et
lasciviunt
adversus
Dominum.
Temperamentum
autem
Pauli
hoc
est,
quod
ministros
Christi
vocat:
innuit,
non
proprium
negotium
ipsos,
sed
Domini
qui
operam
eorum
conduxit,
agere
debere
:
nec
cum
imperio
ecclesiae
regimini
esse
impositos,
sed
Christi
imperio
subesse:
breviter,
esse
ministros,
non
dominos.
Quod
addit,
dispensatores
arcanorum
Dei,
eo
ministerii
genus
exprimit.
Quo
significat,
non
latius
patere
eorum
officium
quam
ut
arcana
Dei
dispensent:
hoc
est,
quae
Dominus
illis
mandaverit,
de
manu
(quod
aiunt)
in
manum
hominibus
tradant,
non
autem
quod
ipsis
libitum,
fuerit.
Quasi
diceret
:
ad
hoc
elegit
ipsos
Deus
filii
sui
ministros,
ut
per
eos
coelestem
suam
sapientiam
hominibus
communicaret:
quare
non
debent
ulterius
progredi.
Oblique
autem
videtur
mordere
Corinthios,
qui
posthabitis
coelestibus
mysteriis
aliena
figmenta
nimium
cupide
sectari
incoeperant:
ideoque
tantum
a
profana
eruditione
censebant
suos
doctores.
Honorificum
est
evangelii
elogium,
quod
arcana
Dei,
quae
in
eo
continentur,
nuncupat.
Porro
quum
his
mysteriis
annexa
sint
sacramenta,
tanquam
appendices:
sequitur,
eorum
quoque
legitimos
dispensatores
esse,
qui
verbo
administrando
praesunt.
2.
Caeterum
in
ministris
hoc
quaeritur.
Quasi
diceret,
non
satis
est
esse
dispensatorem,
nisi
recta
sit
dispensatio:
lex
autem
rectae
dispensationis
est
fideliter
in
ea
versari.
Locus
diligenter
notandus.
Videmus
enim
ut
papistae
superciliose
hoc
tantum
praetextu
ratum
esse
velint
quidquid
agunt
et
docent,
quia
pastores
vocantur.
Atqui
tantum
abest
quin
Paulus
titulo
contentus
sit,
ut
ne
iusta
quidem
vocatio
illi
sit
satis,
nisi
fideliter
in
officio
se
gerat
qui
vocatus
est.
Quoties
ergo
papistae
pro
sustinenda
idoli
sui
tyrannide
nominis
larvam
nobis
opponent,
respondeamus,
in
Christi
ministris
plus
a
Paulo
requiri.
Q
u
am
quam
papae
eiusque
satellitio
non
fides
tantum
in
officio
deest,
sed
ipsum
quoque
26
|