|
47:362
sunt.
Huic
doctrinae
quisquis
aliquid
addendum
putat,
ac
si
mutila
esset
et
semiplena,
non
modo
apostolos
insimulat
malae
fidei,
sed
in
spiritum
blasphemus
est.
Si
doctrina,
quam
literis
consignarunt,
a
tironibus
adhuc
et
novitiis
profecta
esset,
non
supervacua
esset
accessio:
nunc
vero
quum
eorum
scripta
quasi
perpetuae
sint
eius
revelationis
tabulae,
quae
illis
promissa
et
praestita
fuit,
non
potest
sine
atroci
spiritus
iniuria
quidquam
illis
addi.
Porro
quum
ad
res
ipsas
ventum
est,
plus
quam
ridiculi
sunt
papistae:
illa
enim
arcana,
quibus
portandis
impares
erant
apostoli,
pueriles
esse
naenias
definiunt,
quibus
nihil
inanius
vel
magis
fatuum.
Descendere
scilicet
e
coelo
spiritum
oportuit
ut
discerent
apostoli,
quo
ritu
sacrandi
esseni
calices
cum
suis
altaribus,
baptizandae
campanae,
benedicenda
aqua
lustralis,
et
missa
celebranda.
Unde
igitur
discunt
moriones
et
pueri,
qui
ad
unguem
tenent
haec
omnia?
Nihil
itaque
apertius
est
quam
Deo
illudere
papistas,
quum
e
coelo
prodiisse
fingunt,
quae
tam
Cereris
aut
Proserpinae
mysteria
sapiunt,
quam
abhorrent
a
sincera
spiritus
sapientia.
Nos
vero
nisi
velimus
ingrati
esse
Deo,
acquiescamus
in
ea
doctrina,
cuius
autores
esse
apostolos
scripta
eorum
testantur,
quando
summa
illic
coelestis
sapientiae
perfectio
nobis
prodita
est,
quae
hominem
Dei
perfectum
reddat
(2.
Tim.
3,
17):
ultra
eam
progredi
fas
esse
non
putemus.
Nam
altitudo
nostra
et
latitudo
et
profunditas
in
eo
posita
est,
ut
sciamus
caritatem
Dei
quae
nobis
exhibita
est
in
Christo.
Haec
cognitio
omnem
scientiam
supereminet,
ut
inquit
Paulus
(Eph.
3,
18):
ut
quum
tradit
in
Christo
absconditos
esse
omnes
sapientiae
et
scientiae
thesauros
(Col.
2,
3),
non
aliquem
ignotum
Christum
fabricat,
sed
quem
sua
praedicatione
ad
vivum
depinxit,
ut
cernatur
quasi
ante
oculos
nostros
crucifixus,
quemadmodum
dicit
ad
Gal.
3,
1.
Caeterum
ne
qua
maneat
ambiguitas,
Christus
ipse
postea
suis
verbis
explicat,
quaenam
illa
sint,
quae
nondum
ferre
poterant
apostoli.
Quae
ventura
'sunt,
annuntiabit
vobis,
inquit.
Hoc
quidem
nonnulli
ad
spiritum
prophetiae
restringunt,
sed
meo
iudicio
potius
futurum
regni
sui
spiritualis
statum
designat,
qualem
paulo
post
resurrectionem
eius
apostoli
viderunt,
sed
tunc
comprehendere
nullo
modo
poterant.
Non
ergo
vaticinia
illis
promittit
de
rebus
post
eorum
mortem
futuris,
sed
tantum
significat
aliam
fore
regni
sui
naturam,
et
gloriam
longe
maiorem
quam
nunc
animis
concipere
possint:
cuius
arcanae
sapientiae,
quam
per
ecclesiam
coelestes
quoque
angeli
cum
admiratione
discunt
(Eph.
3,
10),
thesauros
Paulus
explicat
in
epistola
ad
Ephesios
a
primo
capite
usque
ad
finem
quarti.
Quare
non
est
quod
a
papae
archivis
vel
scriniis
petatur.
Non
enim
loquetur
a
semetipso.
Confirmatio
est
illius
particulae,
Ducet
vos
in
omnem
veritatem.
|