|
49:361
361
CAPUT
IV.
362
voluit
argumentari,
hoc
modo:
quum
nobis
Christus
vitam
et
mortem
et
quidquid
est,
subiecerit:
dubiumne
est
quin
subiecerit
etiam
homines,
ut
nos
ministerio
suo
iuvent,
dominatione
non
premant?
Porro,
si
quis
inde
obiiciat,
tam
Pauli
quam
Petri
scripta
censurae
nostrae
subiacere,
quandoquidem
homines
fuerunt
et
ab
aliorum
communi
sorte
non
eximuntur:
respondeo,
Paulum,
dum
sibi
et
Petro
minime
parcit,
admonere
Corinthios,
ut
hominis
personam
ab
officii
dignitate
et
persona
distinguant.
Quasi
diceret:
De
me,
quatenus
homo
sum,
nolo
aliud
fiers
iudicium
quam
de
homine
:
ut
solus
Christus
in
nostro
ministerio
emineat.
Caeterum
hoc
generaliter
habendum
est,
quicunque
ministerio
funguntur,
eos
a
summo
ad
infinum
usque
esse
nostros:
ut
liberum
nobis
sit
ipsorum
doctrinam
non
amplecti,
donec
a
Christo
esse
ostendant.
Probandi
enim
sunt
omnes,
et
tum
demum
praestanda
illis
obedientia,
ubi
se
fideles
esse
Christi
servos
demonstraverint.
De
Petro
autem
et
Paulo,
quia
id
extra
controversiam
est,
et
eorum
doctrinam
a
se
profectam
esse
Dominus
satis
superque
testatum
fecit:
quum
pro
coelesti
oraculo
amplectimur
et
veneramur
quidquid
prodiderunt,
non
tam
ipsos
quam
Christum
in
eis
loquentem
audimus.
23.
Christus
Dei.
Haec
subiectio
ad
Christi
humanitatem
refertur:
nam
carnem
nostram
induendo
servi
formam
et
conditionem
assumpsit,
ut
patri
se
per
omnia
obsequentem
praeberet.
Et
certe
ut
per
ipsum
Deo
adhaereamus,
necesse
est
Deum
illi
esse
caput.
Sed
notandum
est
quo
consilio
hoc
Paulus
addiderit
Summam
enim
nostrae
felicitatis
in
eo
consistere
admonet,
si
Deo
uniamur,
qui
summum
bonum
est:
id
vero
fieri,
dum
sub
capite
colligimur
quod
pater
coelestis
nobis
praefecit.
Eodem
sensu
dicebat
Christus
discipulis
(Iohan.
14,
28):
Gaudendum
vobis
quod
vado
ad
patrem,
quia
pater
maior
me
est
Se
enim
illic
medium
proposuit,
quo
perveniant
fideles
ad
primum
bonorum
omnium
fontem.
Tanto
bono
privari
certum
est,
qui
a
capitis
unitate
discedunt.
Quare
ad
circumstantiam
loci
pertinet
hic
ordo,
ut
se
uni
Christo
subiiciant,
qui
cupiunt
sub
Dei
imperio
manere.
CAPUT
iv.
1.
Sic
nos
aestimet
homo
ut
ministros
Christi
et
dispensatores
arcanorum
Dei.
2.
Caeterum
in
ministris
hoc
quaeritur,
ut
fidelis
aliquis
reperiatur:
3.
mihi
vero
pro
minimo
est,
a
vobis
diiudicari,
aut
ab
humano
die:
imo
nec
me
ipsum
diiudico.
4.
Nullius
enim
rei
mihi
sum
conscius:
sed
non
in
hoc
sum
iustificatus.
Porro
qui
me
diiudicat,
Dominus
est.
5.
Itaque
ne
ante
tempus
quidquam
iudicetis,
donec
venerit
Dominus,
qui
et
illustrabit
abscondita
tenebrarum,
et
manifestabit
consilia
cordium:
et
Utne
laus
erit
cuique
a
Deo.
Calvini
opera.
Vol.
XLIX.
|