|
47:361
361
CAPUT
XVI.
362
nem
qua
reformantur
omnia,
quum
ipse
Christus
subacto
et
triumphato
Satana
solus
regnum
obtinet.
Iudicium
ergo
rebus
confusis
et
dissipatis
opponitur,
vel
ut
brevius
dicam,
antitheton
est
xfjc
axa^iac,
ac
si
rectitudinem
quis
diceret,
quo
sensu
frequenter
sumitur
in
scriptura.
Sensus
ergo
est,
Satanam
quamdiu
imperio
potitur
miscere
omnia
et
turbare,
ut
foeda
sit
ac
deformis
operum
Dei
confusio,
sed
ubi
tyrannide
sua
exuitur
per
Christum,
tunc
mundo
reparato
ordinem
bene
temperatum
lucere.
Ita
mundum
spiritus
de
iudicio
convincit,
hoc
est
quod
Christus
devicto
iniquitatis
principe,
quae
prius
collapsa
erant
et
divulsa
in
ordinem
restituit.
12.
Adhuc
multa
habeo.
Non
potuit
tantum
apud
discipulos
valere
Christi
concio,
quin
sua
eos
ruditas
adhuc
perplexos
in
multis
teneret:
imo
vix
tenui
gustu
libabant,
quae
ipsos
penitus
reficere
debebant,
nisi
obstitisset
carnis
imbecillitas.
Fieri
ergo
non
poterat
quin
suae
inopiae
conscii
metu
et
anxietate
laborarent.
Christus
autem
cum
hac
consolatione
occurrit,
quod
accepto
spiritu
novi
et
longe
alii
homines
futuri
sint.
Quod
igitur
pares
ferendo
esse
negat,
si
plura
et
altiora
illis
dixerit,
huc
pertinet,
ut
spe
melioris
profectus
erecti
non
despondeant
animos.
Metiri
enim
gratiam,
qua
donandi
erant,
ex
praesenti
sensu
non
oportuit,
quum
tam
procul
a
coelo
abessent.
In
summa,
bono
et
forti
animo
esse
iubet,
quantumvis
nunc
sint
debiles.
Caeterum,
quia
nulla
praeter
doctrinam
futura
erat
in
quam
recumberent,
admonet
Christus
se
illam
temperasse
pro
eorum
modulo,
sic
tamen
ut
altior
et
uberior
brevi
speranda
sit,
ac
si
diceret:
Si
nondum
ad
vos
stabiliendos
sufficit
quod
ex
me
audistis,
tolerate
paulisper:
nam
paulo
post
spiritus
magisterio
edoctis
nihil
amplius
deerit,
absolvet
ille
quod
rude
adhuc
in
vobis
est.
Nunc
quaeritur
quaenam
ista
fuerint
quibus
discendis
nondum
idonei
erant
apostoli.
Papistae
ut
sua
figmenta
pro
Dei
oraculis
obtrudant,
hoc
loco
improbe
abutuntur.
Christus,
inquiunt,
novas
apostolis
revelationes
promisit:
ergo
in
scriptura
subsistere
non
convenit,
supra
quam
ille
suos
vocat.
Primum
si
cum
Augustino
loqui
placeat,
solutio
ad
manum
erit.
Verba
eius
sunt:
Quum
tacuerit
Christus,
quis
nostrum
dicat
ista
vel
illa
esse?
aut
si
dicere
audeat,
unde
probabit?
quis
tam
vanus
aut
temerarius,
qui
etiamsi
vera
dicat,
sine
ullo
divino
testimonio
affirmet,
ea
esse
quae
dicere
tunc
Dominus
noluit?
Verum
certior
nobis
ad
eos
refellendos
ex
Christi
verbis
suppetit
ratio.
Perfectus
veritatis
magister
dicitur
spiritus,
quem
pollicitus
est
apostolis
Christus:
quorsum
autem
promissus
est,
nisi
ut
acceptam
ab
eo
sapientiam
per
manus
traderent?
-Datus
est
illis
spiritus,
quo
duce
et
directore
iniuncto
sibi
officio
defuncti
sunt.
Eos
idem
ille
spiritus
in
omnem
veritatem
perduxerat,
quum
doctrinae
suae
summam
scriptis
complexi
|