|
49:360
verbo
spirituque
Dei
subiectae
prorsus
fuerint.
Si
autem
se
Christo
opponant,
noxias
esse
pestes:
si
per
se
valere
aliquid
contendant,
pessima
esse
impedimenta
sentiendum
est.
Ergo
Paulo
mundi
sapientia
est,
quae
dominium
sibi
usurpat,
neque
se
Dei
verbo
regi
sustinet,
aut
in
ordinem
cogi,
ut
se
illi
prorsus
subiiciat.
Donec
itaque
eo
ventum
fuerit,
ut
homo
nihil
se
scire
agnoscat
nisi
quod
a
Deo
didicerit,
ut
deiecta
propria
ratione
se
tantum
directioni
Christi
resignet:
mundo
sapit,
Deo
autem
stultus
est.
Scriptum
est
enim:
Deprehendens
sapientes.
Duobus
scripturae
testimoniis
illud
confirmat,
quorum
prius
ex
Iob
5,
13,
sumptum
est,
ubi
Dei
sapientia
inde
amplificatur,
quod
nulla
mundi
sapientia
coram
ipso
consistat.
Certum
est
autem
prophetam
de
vafris
et
astutis
illic
loqui:
sed
quia
talis
est
semper
hominis
sapientia
absque
Deo,
merito
Paulus
ad
hunc
sensum
accommodat,
pro
nihilo
haberi
coram
Deo
quidquid
a
se
ipsis
homines
sapiunt.
Secundum
est
ex
Psal.
94,
l
l
,
ubi
David
postquam
uni
Deo
asseruit
officium
ac
potestatem
omnes
docendi,
subiungit
eum
cognoscere
omnium
cogitationes
vanas:
quantivis1)
ergo
aestimentur
a
nobis,
Dei
iudicio
sunt
vanae.
Insignis
locus,
ad
humiliandam
carnis
confidentiam,
dum
ex
alto
pronuntiat
Deus
vanitatem
esse
meram
quidquid
concipit
et
agitat
hominis
ingenium.
21.
Proinde
nemo
glorietur
in
hominibus.
Quum
nihil
sit
homine
vanius
quam
parum
tutum
est
in
umbram
evanidam
recumbere.
Bene
ergo
infert
ex
superiore
sententia,
non
esse
in
hominibus
gloriandum,
quum
Dominus
ita
universos
homines
spoliet
gloriandi
materia.
Quamquam
haec
illatio
ex
tota
superiore
doctrina
pendet,
sicut
mox
patebit
Nam
quia
sumus
unius
Christi,
merito
primatum
hominis,
quo
Christi
gloria
minuitur,
sacrilegum
esse
docet.
22.
Omnia
vestra
sunt.
Subiungit
in
quo
loco
et
gradu
collocari
debeant
doctores:
nempe
ne
quid
derogent
unius
Christi
magisterio.
Quia
ergo
unicus
ecclesiae
magister
est
Christus,
quia
solus
absque
exceptione
audiendus
est,
reliquos
diiudicare
oportet.
Quemadmodum
etiam
Christus
ipse
de
se
testatus
est,
Matth.
23,
8,
nec
alius
nobis
cum
hoc
elogio
a
patre
commendatus
est:
Ipsum
audite.
Quum
ergo
solus
ipse
autoritate
praeditus
sit
ad
nos
verbo
suo
regendos:
dicit
Paulus
alios
esse
nostros:
hoc
est,
nobis
destinatos
a
Deo
in
hunc
finem,
ut
illis
utamur,
non
ut
dominationem
in
conscientias
nostras
exerceant.
Ita
et
eos
ostendit
non
esse
inutiles,
et
in
suo
ordine
continet,
ne
adversus
Christum
efferantur.
Quae
de
morte,
vita,
et
reliquis
annectit,
hyperbolica
sunt,
quantum
ad
praesentem
locum.
Verum
tanquam
a
maiori
ad
minus
*)
utcunque
|