|
47:360
fidelitatem
facere
solam
peccati
causam,
idque
varie
ab
interpretibus
torquetur:
sed
quemadmodum
praefatus
sum,
non
referam
quid
singuli
doceant
vel
sentiant.
Primo
notandum
est,
iudicium
spiritus
a
demonstratione
peccati
incipere:
hoc
enim
spiritualis
doctrinae
exordium
est,
homines
in
peccato
genitos
nihil
in
se
habere
nisi
peccati
materiam.
Porro
infidelitatis
meminit
Christus,
ut
ostenderet
qualis
in
se
sit
hominum
natura.
Nam
quia
vinculum
quo
se
nobis
unit
est
fides,
donec
in
ipsum
credamus,
extra
eum
sumus
et
ab
eo
divisi.
Tantundem
igitur
valent
haec
verba
ac
si
dixisset,
spiritus,
quum
venerit,
ostendet
ac
convincet
extra
me
regnare
in
mundo
peccatum.
Proinde
hic
nominatur
infidelitas,
quia
nos
separat
a
Christo,
atque
ita
facit
ut
nihil
praeter
peccatum
nobis
relinquatur.
In
summa,
damnatur
his
verbis
naturae
humanae
corruptio
et
pravitas,
ne
putemus
vel
guttam
unam
rectitudinis
sine
Christo
nobis
inesse.
10.
De
iustitia.
Tenenda
est
graduum
series
quam
ponit
Christus.
Mundum
nunc
dicit
arguendum
de
iustitia:
neque
enim
iustitiam
esurient
ac
sitient
homines,
imo
cuin
fastidio
respuent
quidquid
de
ea
dicetur,
nisi
tacti
fuerint
sensu
peccati.
Praesertim
de
fidelibus
sic
habendum
est,
non
posse
eos
in
evangelio
proficere,
nisi
primum
humiliati
fuerint,
quod
fieri
non
potest
nisi
peccatis
agnitis.
Proprium
quidem
est
legis
munus
conscientias
vocare
ad
Dei
iudicium
et
terrore
vulnerare,
sed
rite
evangelium
praedicari
nequit,
quin
a
peccato
in
iustitiam
et
a
morte
in
vitam
deducat.
Proinde
necesse
est
ut
a
lege
mutuetur
primum
istud
membrum,
de
quo
loquutus
est
Christus.
Caeterum
iustitiam
hic
intellige,
quae
nobis
per
Christi
gratiam
communicatur.
Eam
Christus
statuit
in
suo
ad
patrem
adscensu:
nec
immerito.
Quemadmodum
enim
teste
Paulo
(Rom.
4,
25)
resurrexit
propter
iustificationem
nostram,
ita
nunc
ad
dexteram
patris
sedet,
ut
quidquid
illi
datum
est
potestatis
exerceat,
et
sic
impleat
omnia.
Denique
e
gloria
coelesti
iustitiae
suae
odore
mundum
perfundit.
Spiritus
autem
per
evangelium
pronuntiat
hunc
unum
esse
modum
quo
iusti
censeamur.
Ideo
a
convictione
peccati
secundus
hic
gradus
est,
ut
convincat
spiritus
mundum,
quaenam
vera
sit
iustitia.
Nempe
quod
Christus
suo
in
coelum
adscensu
vitae
regnum
constituit
et
nunc
sedet
ad
patris
dexteram,
ut
veram
iustitiam
stabiliat.
11.
De
iudicio
autem.
Qui
iudicii
nomen
pro
damnatione
accipiunt,
ratione
non
carent,
quia
mox
subiicit
Christus
mundi
principem
esse
iudicatum.
Mihi
tamen
videtur
diversus
sensus
magis
congruere,
nempe
quod
accensa
evangelii
luce
patefaciat
spiritus
Christi
victoria,
qua
{Satanae
imperium
deiecit,
statum
mundi
rite
et
ordine
fuisse
compositum:
ac
si
diceret,
veram
esse
istam
instauratio-
|