30:36  atque  adeo  si  quam  rationem  nobis  persuasimus  sequamur,  et  illi  acquiescamus,  tantundem  de  Dei  virtute  et  potentia  detrahimus  quantum  nobis  tribuimus,  ut  deinceps  non  sit  amplius  a  Deo  speranda  nobis  salus,  propter  summam  illam  nostram  ingratitudinem.  Quamobrem  tanto  diligentius  istud  observandum,  Deum  variis  rationibus  suis  laborantibus  opem  ferre,  ut  modo  ipsis  oculos  aperiat,  ac  prudentiam  in  rebus  gerendis  largiatur,  donisque  omnibus  sancti  sui  spiritus  necessariis  instruat,  quando  ipsi  placet:  modo  etiam  anxios  illos  et  animi  dubios  esse  sinat:  et  tamen  sic  impellat  ut  infantem  qui  nondum  incedere  solus  potest,  et  a  tergo  sustinetur,  pater  ignarum  viae  tamen  manu  deducat,  et  in  viam  rectam  ductum  non  deserat,  ne  lapsus  sibi  malum  accersat.  Ita  Deus  se  erga  nos  gerit,  et  labentes  sustentat:  et  ita  regit  ut  tamen  clausis  oculis  et  ignaros  quo  eamus  impellat  et  deducat.  Saepe  itaque  Deus  praeter  nostram  opinionem,  et  ignaros  eventus  ducit:  et  arcana  quadam  vi  regit,  ut  tandem  ad  optatum  portum  ignorata  tamen  viae  nostrae  ratione  veniamus.  Ne  itaque  Ionathanum  temeritatis  accusemus:  sed  illum  potius  impulsu  Dei  tanquam  somniantem  et  extra  se  positum  credamus  aggressum  opus  omnino  divinum  et  extraordinarium.  Nam  quum  modo  huc  modo  illuc  impellitur,  et  ignarus  exitus  consiliorum  haeret,  et  tandem  viam  reperit  omnino  divinum  opus  fuisse  et  ad  illud  excitatum  Ionathanum  certum  est:  neque  enim  si  humanis  consiliis  locum  dedisset,  unquam  suscepisset,  quod  nullis  humanis  viribus  perfici  poterat.  Quid  ergo  aliud  dicendum,  quam  quod  ante  docui,  Ionathanum  fuisse  velut  extra  se  raptum,  quum  cura  et  sollicitudine  ingenti  urgeretur,  Deiqne  manu  deductum,  et  hostibus  obiectum  veluti  quoddam  terriculamentum  in  medio  agmine,  ut  solo  aspectu  territi  et  horrore  perculsi  diffugerent,  et  facile  internecioni  darentur.  Hinc  itaque  discamus,  ad  Deum  in  summis  angustiis  confugere,  et  illum  precari  ut  nostra  consilia  regat,  suoque  favore  nos  complectatur,  et  ex  angustiis  et  difficultatibus  eruat,  suoque  lumine  illustret,  passusque  nostros  regat.  Quod  si  nos  deiicere  et  humiliare  ipsi  visum  fuerit,  et  veluti  caecos  in  tenebris  continere,  qua  disciplina  saepe  indigemus,  nihilominus  tamen  apertum  esse  ipsi  exitum  ex  miseriis  nostris  sciamus:  et  precari  non  desinamus  ut  virtute  sua  nos  sustineat  in  vocatione  incedentes.  Atque  ita  nos  Deum  precari  decet,  non  tantum  ut  oculos  et  prudentiam  nobis  largiatur  ad  videndum  quidquid  expedit:  sed  etiam  ut  quum  omnis  consilii  expertes  fuerimus  et  tanquam  caeci  erraverimus,  nihilominus  tamen  ipse  nos  virtute  sua  regat,  ut  nunquam  a  bono  recedamus,  et  vias  omnes  nostras  in  ipsius  manum  et  providentiam  reiiciamus.  Ac  licet