|
49:359
359
EPIST.
PAULI
AD
CORINTHIOS
I
360
Dei
templum,
quia
fidei
sacrificium;
quod
sibi
uni
asserit,
creaturis
tunc
offertur.
18.
Nemo
se
decipiat.
Hic
ulcus
ipsum
digito
attingit:
siquidem
inde
manabat
tota
pernicies,
quod
sibi
nimium
saperent.
Hortatur
ergo
eos
ne
se
decipiant
falsa
persuasione,
sapientiam
aliquam
sibi
arrogando:
quo
significat
falli
omnes,
qui
proprio
sensu
nituntur.
Alloquitur
autem
(meo
iudicio)
tam
auditores
quam
magistros:
nam
illi
ambitiosis
hominibus
magis
favebant
ac
praebebant
aures,
quod
fastidiosum
nimis
palatum
habebant:
ita
ut
evangelii
simplicitas
illis
esset
insipida:
hi
autem
tantum
ostentationi
serviebant,
ut
aliquo
essent
in
pretio.
Admonet
igitur
utrosque,
ne
quis
sibi
placeat
in
sua
prudentia:
sed
qui
sapientem
se
putat,
is
stultescat
in
hoc
mundo:
vel
qui
in
mundo
excellit
opinione
sapientiae,
apud
se
ultro
stultus
fiat,
se
ipsum
exinaniens.
Porro
his
verbis
non
requirit
apostolus
ut
prudentiae
vel
nobis
a
natura
insitae,
vel
longo
usu
collectae
renuntiemus
in
totum:
sed
tantum
ut
eam
redigamus
in
Dei
obsequium,
ne
quid
sapiamus
nisi
ex
eius
verbo.
Hoc
enim
est
stultescere
in
hoc
mundo,
vel
apud
nos,
dum
malumus
Deo
cedere,
atque
amplecti
cum
timore
et
reverentia
quidquid
docet,
quam
sequi
quod
nobis
probabile
visum
fuerit.
Particula
in
hoc
saeculo
valet
perinde
ac
si
dixisset
secundum
rationem
vel
opinionem
mundi:
haec
enim
est
mundi
sapientia,
si
nobis
ipsi
ad
capiendum
de
rebus
omnibus
consilium,
ad
nos
gubernandos,
ad
instituendum
quidquid
agimus,
sufficimus:
si
non
aliunde
pendemus,
si
non
indigemus
alieno
ductu,
sed
nobis
sumus
idonei
moderatores.
Ex
opposito
igitur
in
mundo
stultus
est,
qui,
propria
ratione
abdicata,
tanquam
clausis
oculis
regi
se
a
Domino
patitur:
qui,
sibi
diffidens,
totus
in
Dominum
recumbit:
qui
totam
suam
sapientiam
in
eo
constituit,
qui
docilem
se
et
obedientem
Deo
tradit.
In
hunc
modum
necesse
est
nostram
prudentiam
evanescere,
quo
Dei
voluntas
supra
nos
regnet
:
nos
exinaniri
propria
ratione,
ut
Dei
sapientia
impleamur.
Quamquam
autem
vel
cum
priore
membro
coniungi,
vel
ad
posterius
trahi
potest:
quia
tamen
non
admodum
diversus
est
sensus,
libera
sit
electio.
19.
Sapientia
enim
mundi
huius.
Argumentum
est
a
contrariis.
Positio
unius
contrarii
alterum
destruit.
Quum
ergo
sapientia
mundi
stultitia
sit
apud
Deum:
sequitur
non
posse
aliter
nos
sapere
coram
Deo,
nisi
secundum
mundum
stulti
simus.
Iam
exposuimus
quid
significet
per
mundi
sapientiam
:
naturalis
enim
perspicacia
Dei
donum
est.
Artes
ingenuae
et
doctrinae
omnes,
quibus
prudentia
colligitur,
Dei
sunt
dona.
At
suis
limitibus
continentur:
neque
enim
usque
ad
coeleste
Dei
regnum
penetrant:
quare
pedisequas
esse
oportet,
non
dominas
:
imo
inanes
et
nihili
reputari
convenit,
donec
|