47:359  359  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  360  sultantes  nullo  metu  nec  reverentia  tenebantur.  Notandum  autem  est,  Christum  non  de  arcanis  revelationibus  hic  loqui,  sed  de  spiritus  virtute,  quae  in  externa  evangelii  doctrina  et  hominum  voce  apparet.  Unde  enim  fit  ut  in  animos  penetret  vox  homines,  radicem  illic  agat,  fructificet  denique  ex  lapideis  cordibus  carnea  faciens  et  innovans  ipsos  hominis,  nisi  quia  spiritus  Christi  eam  vivificat?  alioqui  esset  mortua  litera  et  inanis  sonitus,  quemadmodum  pulchre  docet  Paulus,  2.  Cor.  3,  6,  ubi  se  ministrum  spiritus  esse  iactat,  quia  Deus  potenter  in  eius  doctrina  operabatur.  Sensus  ergo  est,  quum  spiritu  donati  fuerint  apostoli,  coelesti  ac  divina  virtute  instructos  fore,  qua  iurisdictionem  in  toto  mundo  exerceant.  Caeterum  hoc  spiritui  potius  quam  ipsis  tribuitur,  quia  nihil  habebunt  propriae  potestatis,  utpote  qui  ministri  tantum  erunt  et  organa,  solus  autem  spiritus  in  illis  praesidebit.  Sub  mundi  nomine  tam  eos  qui  vere  convertendi  erant  ad  Christus,  quam  hypocritas  et  reprobos  comprehendi  existimo.  Duobus  enim  modis  homines  arguit  spiritus  in  evangelii  praedicatione.  Quidam  enim  serio  tanguntur  ut  sponte  se  humilient,  sponte  iudicio  subscribant  quo  damnantur.  Alii,  etsi  convicti  reatum  non  possunt  effugere,  non  tamen  ex  animo  cedunt,  nec  se  submittunt  in  ius  ac  ditionem  spiritus  sancti:  quin  potius  subacti  intus  fremunt,  et  confusi  non  desinunt  tamen  intus  contumaciam  alere.  Nunc  tenemus  quomodo  spiritus  mundum  arguere  debuerit  per  apostolos:  nempe  quia  iudicium  suum  Deus  in  evangelio  patefecit,  quo  perculsae  conscientiae  mala  sua  et  Dei  ipsius  gratiam  sentire  coeperunt.  Nam  verbum  eXey)(��tv  pro  convincere  hic  accipitur.  Atque  ad  huius  loci  intelligentiam  non  parum  lucis  afferet  quod  habetur  1.  Cor.  14,  24,  ubi  sic  Paulus:  Si  prophetent  omnes,  ingrediatur  autem  incredulus  vel  idiota,  arguitur  ab  omnibus,  diiudicatur  ab  omnibus,  et  sic  occulta  cordis  eius  manifesta  fiunt.  Proprie  illic  Paulus  de  una  arguendi  specie  agit,  quum  scilicet  Dominus  electos  suos  ad  poenitentiam  adducit  per  evangelium:  sed  hinc  dilucide  patet,  quomodo  spiritus  Dei  in  sonitu  vocis  humanae  homines,  prius  iugo  non  assuetos,  imperium  suum  agnoscere  et  subire  cogat.  Quaeritur  nunc,  in  quem  finem  hoc  Christus  dixerit:  nonnulli  causam  odii  cuius  meminerat  notari  putant,  ac  si  diceret,  ideo  fore  infensos  mundo,  quia  spiritus  vicissim  per  illos  mundum  urgebit.  Sed  ego  aliis  potius  subscribo,  qui  diversum  fuisse  Christi  consilium  tradunt,  sicuti  iam  initio  attigi.  Magni  enim  interfuit  ut  scirent  apostoli,  non  vulgare  fore  spiritus  donum  quod  illis  promissum  fuerat.  Singularis  ergo  ei  us  excellentia  describitur,  quod  Deus  hoc  modo  tribunal  suum  eriget  ad  iudicandum  totum  orbem.  %  De  peccato  quidem.  Nunc  videndum  restat  quid  sit  de  peccato  arguere.  Videtur  Christus  in-