|
25:359
359
REDITUS
AD
HISTORIAM.
360
significat
Moses,
quicunque
obstrepunt
Deo,
posse
aperte
coargui
impiae
petulantiae,
quia
summa
ubique
aequitas
refulgeat.
Ubi
reddidi,
Deus
est
veritas,
alii
legunt
in
genitivo
casu
:
Veritatis.
Utrumque
verum
est,
et
ex
scripturae
usu:
magis
tamen
emphatica
est
appositio,
dum
pronunciatur
Deus
non
tantum
verax,
sed
etiam
ipsa
veritas.
Quidquid
sit,
refertur
noc
ad
omnes
qui
in
Dei
verbo
acquiescunt
;
quia
nunquam
eos
frustrabitur
sua
exspectatio.
Ita
oblique
exprobratur
populo
sua
infidelitas,
qui
Deum
non
modo
probatae
compertaeque
fidei,
sed
fontem
ipsum
veritatis
deseruerit.
Quod
sequitur,
non
esse
iniquitatem
in
Deo,
tametsi
frigidum
quibusdam
videtur,
magnum
tamen
pondus
habet.
Scimus
enim
ut
plurimum
ita
in
suis
subterfugiis
homines
desipere,
ut
Deum
quodammodo
reum
supponant.
Etsi
autem
palam
non
audent
eum
criminari,
se
tamen
absolvere
non
dubitant
cum
aperta
eius
contumelia.
Ideo
alibi
Deus
apud
prophetam
suum
quaerit
quid
in
se
iniquitatis
deprehenderit
populus
(Ier.
2,
5)
:
et
alibi
expostulat
se
odio
et
infamia
fuisse
gravatum,
ac
si
perverse
cum
impiis
illis
ageret
(Ezec.
23,
35).
Ubi
autem
a
talibus
calumniis
se
vindicat,
sequitur
nihil
culpae
in
eo
residere,
sed
satis
superque
convictum
teneri
eorum
scelus
qui
se
ab
eo
subducunt.
5.
Corrupit
sese.
Secure
iam
Moses
in
populi
perfidiam
invehitur:
et
liberae
obiurgationi
vela
pandit:
quia
si
Deus
rectus
et
verax,
inde
satis
patebat
Israelitas
gentem
esse
pravam
et
perversam.
Natio,
inquit,
perversa
corrupit
se
erga
illum,
nempe
quem
nuper
perfecta
iustitiae
et
fidei
laude
ornavit.
Eos
autem
accusat,
quod
post
promissam
Deo
castitatem
turpiter
ad
quodvis
flagitium
se
prostituerint.
Dubium
non
est
quin
his
epithetis
graviter
vulnerati
fuerint:
et
fuissent
prorsus
ad
rabiem
adacti,
nisi
quia
videbant
incomparabilem
Dei
servum
quum
iam
ad
mortem
eius
mandato
vocatus
esset,
tanquam
e
coelis
loqui.
Vox
itaque
morituri
hominis,
eorum
superbiam
compescuit,
ut
iam
non
auderent
tanquam
mortali
se
opponere:
postea
vero
quam
publica
autoritate,
atque
omnium
consensu,
recepta
fuit
damnatio,
minus
liberum
fuit
insanire.
Inseritur
per
modum
anticipationis,
eos
non
esse
filios:
quia
alioqui
promptum
fuisset
excipere,
minus
contumeliose
tractandum
esse
sacrum
Abrahae
genus
quod
Deus
adoptaverat.
Negat
ergo
Moses
esse
filios,
quia
sint
natio
perversa.
Etsi
enim
adoptio
semper
firma
stetit,
vis
tamen
eius
restricta
fuit
ad
partem
electam,
ut
salvo
foedere
vulgus
ipsum
reiicere
potuerit
Deus.
Verum
quo
res
clarius
expediatur,
tenendum
est,
spiritum
secundum
diversas
rationes
hypocritis
nunc
tribuere,
nunc
adimere
nomen
filiorum
Dei:
quia
interdum
exaggeratur
eorum
crimen,
ubi
tam
Abrahae
et
Iacobi
|