47:357  357  CAPJJT  XVI.  358  ex  iniusta  saevitia  sibi  vindicare.  Respondeo,  hypocritas,  quantumvis  eos  coarguat  conscientia,  semper  tamen  blanditias  accersere  quibus  se  fallant.  Ambitiosi  sunt,  crudeles,  superbi,  sed  praetextu  zeli  omnia  haec  vitia  tegunt,  quo  sibi  impune  indulgeant.  Accedit  etiam  furiosa  quaedam  ebrietas,  postquam  sanguine  martyrum  fuerunt  imbuti.  3.  Et  haec  facient  Non  frustra  ad  istam  considerationem  subinde  apostolos  revocat  Christus,  unam  esse  causam  cur  ita  in  eos  insaniant  increduli,  quia  Deum  ignorant.  Neque  tamen  hoc  levandae  eorum  culpae  causa  dicitur,  sed  ut  caecum  eorum  furorem  altis  animis  despiciant  apostoli.  Saepe  enim  fit  ut  autoritas  qua  pollent  impii,  et  splendor  qui  in  illis  refulget  modestas  concutiant  ac  pias  mentes.  Contra  vero  Christus  sancta  magnanimitate  insurgere  suos  iubet,  ut  adversarios  contemnant,  quos  error  duntaxat  et  caecitas  impellit.  Hic  enim  murus  noster  aheneus,  quum  certo  persuasi  sumus  Deum  a  parte  nostra  stare:  qui  autem  nos  oppugnant  ratione  destitui.  Caeterum  his  verbis  monemur  quam  grave  sit  malum  Dei  ignoratio,  quae  facit  ut  ipsi  quoque  parricidae  laudem  et  plausum  sceleri  suo  captent.  4.  Ut,  quum  venerit  hora,  eorum  reminiscamini.  Repetit  quod  iam  dixerat,  non  esse  hanc  umbratilem  philosophiam,  sed  quae  ad  praxin  et  usum  aptanda  sit,  ac  se  nunc  de  his  rebus  concionari,  ut  re  ipsa  ostendant  non  frustra  se  fuisse  edoctos.  Quum  dicit  ut  recordemini,  primo  iubet  reposita  esse  in  animis,  quae  audierunt:  deinde,  quum  usus  postulabit,  eorum  esse  memores:  tandem  significat  non  parum  in  eo  esse  momenti,  quod  vaticinia  profert  de  rebus  futuris.  Non  dixi  ab  initio.  Quum  teneri  adhuc  et  imbecilles  essent  apostoli,  quamdiu  cum  illis  versatus  est  Christus  in  carne,  ipsis  optimus  et  indulgentissimus  magister  pepercit,  neque  passus  est  ultra  vires  premi.  Ergo  non  magnopere  tunc  confirmatione  opus  habebant,  quum  otium  illis  et  immunitas  a  persequutionibus  daretur.  Nunc  mutandam  illis  esse  rationem  denuntiat,  et  quoniam  nova  eos  manet  conditio,  simul  hortatur  ut  se  ad  luctandum  comparent.  5.  Nunc  vado  ad  eum.  Temperat  optima  consolatione,  quem  ex  suo  discessu  concipere  poterant  dolorem,  quod  valde  necessarium  erat.  Qui  hactenus  molliter  habiti  fuerant,  vocabantur  in  posterum  tempus  ad  graves  et  arduas  pugnas.  Quid  ergo  futurum  erat,  nisi  Christum  scirent  in  coelo  esse  salutis  suae  praesidem?  Nam  ad  patrem  ire  nihil  aliud  est  quam  recipi  in  coelestem  gloriam,  ut  summo  imperio  patiatur.  Hoc  igitur  illis  tristitiae  solatium  ac  remedium  proponitur,  quod  Christus  corpore  absens  sedebit  tamen  ad  patris  dexteram,  ut  sua  virtute  fideles  tueatur.  Caeterum  duo  hic  vitia  in  apostolis  reprehendit,  quod  visibili  carnis  suae  praesentiae  nimis  addicti  erant:  deinde  quod