|
47:356
lerati
homines
ex
piorum
coetu
profligandi
erant,
saltem
qui
se
populum
Dei
esse
iactabant
ac
gloriabantur
ecclesiae
titulo.
Neque
enim
persequutionibus
tantum,
sed
probris
et
ignominiae
obnoxii
sunt
fideles,
quemadmodum
dicit
Paulus
(1.
Cor.
4,
ll).
Iubet
tamen
Christus
etiam
contra
hunc
insultum
firmos
stare,
quia
privati
synagogis
nihilominus
in
regno
Dei
maneant.
Summa
est,
non
debere
nos
frangi
perversis
hominum
iudiciis,
quin
fortiter
subeamus
crucis
Christi
opprobrium,
hoc
uno
contenti
quod
causa
nostra,
quam
indigne
et
perperam
damnant
homines,
Deo
probetur.
Porro
hinc
colligimus
evangelii
ministros
non
tantum
a
professis
fidei
hostibus
male
tractari,
sed
etiam
summa
ignominia
interdum
affici
apud
eos
qui
domestici
ecclesiae
videntur,
imo
etiam
columnae.
Scribae
et
sacerdotes,
a
quibus
damnati
fuerunt
apostoli,
divinitus
se
constitutos
esse
ecclesiae
iudices
iactabant.
Et
certe
penes
ipsos
erat
ordinarium
ecclesiae
regimen,
et
functio
iudicandi
a
Deo
erat,
non
ab
hominibus.
Verum
sua
tyrannide
totum
ordinem
a
Deo
institutum
corruperant.
Ita
fiebat
ut
potestas,
quae
in
aedificationem
illis
concessa
fuerat,
nihil
aliud
esset
quam
immanis
servorum
Dei
oppressio:
excommunicatio,
quae
medicina
esse
debuerat
purgandae
ecclesiae,
ad
pietatem
inde
exterminandam
conversa
foret.
Id
quum
iam
suo
saeculo
experti
fuerint
apostoli,
non
est
quod
hodie
nos
magnopere
terreant
papae
anathemata,
quibus
in
nos
propter
evangelii
testimonium
fulminat.
Neque
enim
timendum
est,
ne
plus
nobis
noceant
quam
vetera
illa
apostolis.
Imo
nihil
magis
optandum
quam
ut
alieni
simus
ab
eo
coetu,
a
quo
Christus
exsulat.
Interea
notemus
tam
crasso
excommunicationis
abusu
non
fuisse
tamen
factum,
ut
abolita
fuerit
disciplina,
quam
ab
initio
Deus
in
ecclesia
sua
statuerat.
Nam
quum
in
hoc
totus
sit
Satan,
ut
omnia
Dei
instituta
adulteret,
minime
illi
cedendum
est,
ut
propter
corruptelas
e
medio
tollatur
quod
Deus
in
perpetuum
sancivit.
Ergo
excommunicatio
non
minus
quam
baptismus
et
coena
Domini
correctis
vitiis
in
purum
ac
legitimum
usum
revocanda
est.
Sed
venit
hora.
In
scandalo
illo
adhuc
insistit
Christus,
quod
hoc
sibi
iuris
arrogant
evangelii
hostes,
ut
se
putent
Deo
sacras
victimas
offerre,
quum
fideles
occidunt.
Iam
per
se
durum
est,
innoxios
crudeliter
vexari,
sed
longe
acerbius
ac
molestius
est
iniurias,
quibus
Dei
filios
afficiunt
impii,
iustas
censeri
poenas
et
debitas
eorum
sceleribus:
sed
tantum
nos
praesidii
in
recta
conscientia
statuere
decet,
ut
patienter
ita
nos
ad
tempus
opprimi
feramus,
donec
appareat
e
coelo
Christus,
causae
nostrae
et
suae
vindex.
Sed
mirum
est,
hostes
veritatis,
quum
sibi
male
conscii
sint,
non
modo
fucum
facere
hominibus,
sed
etiam
coram
Deo
laudem
|