[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:356  lerati  homines  ex  piorum  coetu  profligandi  erant,  saltem  qui  se  populum  Dei  esse  iactabant  ac  gloriabantur  ecclesiae  titulo.  Neque  enim  persequutionibus  tantum,  sed  probris  et  ignominiae  obnoxii  sunt  fideles,  quemadmodum  dicit  Paulus  (1.  Cor.  4,  ll).  Iubet  tamen  Christus  etiam  contra  hunc  insultum  firmos  stare,  quia  privati  synagogis  nihilominus  in  regno  Dei  maneant.  Summa  est,  non  debere  nos  frangi  perversis  hominum  iudiciis,  quin  fortiter  subeamus  crucis  Christi  opprobrium,  hoc  uno  contenti  quod  causa  nostra,  quam  indigne  et  perperam  damnant  homines,  Deo  probetur.  Porro  hinc  colligimus  evangelii  ministros  non  tantum  a  professis  fidei  hostibus  male  tractari,  sed  etiam  summa  ignominia  interdum  affici  apud  eos  qui  domestici  ecclesiae  videntur,  imo  etiam  columnae.  Scribae  et  sacerdotes,  a  quibus  damnati  fuerunt  apostoli,  divinitus  se  constitutos  esse  ecclesiae  iudices  iactabant.  Et  certe  penes  ipsos  erat  ordinarium  ecclesiae  regimen,  et  functio  iudicandi  a  Deo  erat,  non  ab  hominibus.  Verum  sua  tyrannide  totum  ordinem  a  Deo  institutum  corruperant.  Ita  fiebat  ut  potestas,  quae  in  aedificationem  illis  concessa  fuerat,  nihil  aliud  esset  quam  immanis  servorum  Dei  oppressio:  excommunicatio,  quae  medicina  esse  debuerat  purgandae  ecclesiae,  ad  pietatem  inde  exterminandam  conversa  foret.  Id  quum  iam  suo  saeculo  experti  fuerint  apostoli,  non  est  quod  hodie  nos  magnopere  terreant  papae  anathemata,  quibus  in  nos  propter  evangelii  testimonium  fulminat.  Neque  enim  timendum  est,  ne  plus  nobis  noceant  quam  vetera  illa  apostolis.  Imo  nihil  magis  optandum  quam  ut  alieni  simus  ab  eo  coetu,  a  quo  Christus  exsulat.  Interea  notemus  tam  crasso  excommunicationis  abusu  non  fuisse  tamen  factum,  ut  abolita  fuerit  disciplina,  quam  ab  initio  Deus  in  ecclesia  sua  statuerat.  Nam  quum  in  hoc  totus  sit  Satan,  ut  omnia  Dei  instituta  adulteret,  minime  illi  cedendum  est,  ut  propter  corruptelas  e  medio  tollatur  quod  Deus  in  perpetuum  sancivit.  Ergo  excommunicatio  non  minus  quam  baptismus  et  coena  Domini  correctis  vitiis  in  purum  ac  legitimum  usum  revocanda  est.  Sed  venit  hora.  In  scandalo  illo  adhuc  insistit  Christus,  quod  hoc  sibi  iuris  arrogant  evangelii  hostes,  ut  se  putent  Deo  sacras  victimas  offerre,  quum  fideles  occidunt.  Iam  per  se  durum  est,  innoxios  crudeliter  vexari,  sed  longe  acerbius  ac  molestius  est  iniurias,  quibus  Dei  filios  afficiunt  impii,  iustas  censeri  poenas  et  debitas  eorum  sceleribus:  sed  tantum  nos  praesidii  in  recta  conscientia  statuere  decet,  ut  patienter  ita  nos  ad  tempus  opprimi  feramus,  donec  appareat  e  coelo  Christus,  causae  nostrae  et  suae  vindex.  Sed  mirum  est,  hostes  veritatis,  quum  sibi  male  conscii  sint,  non  modo  fucum  facere  hominibus,  sed  etiam  coram  Deo  laudem  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci