|
47:354
Deo
nobis
donata
sunt
(1.
Cor.
2,
12).
Unus
ille
testis
potenter
discutit,
dissipat,
evertit
quidquid
ab
hoc
mundo
in
altum
attollitur
ad
obscurandam
aut
pessundandam
Dei
veritatem.
Quicunque
hoc
spiritu
praediti
erunt,
adeo
periculum
non
est
ut
propter
mundi
odia
vel
contemptum
animum
despondeant,
ut
unus
quilibet
eorum
futurus
sit
totius
mundi
victor.
Interea
cavendum
est
ne
ab
hominum
respectu
pendeamus.
Quamdiu
enim
ita
vagabitur
fides,
imo
simul
atque
ex
Dei
sanctuario
egressa
fuerit,
misere
fluctuari
necesse
est.
Ergo
ad
interius
et
arcanum
spiritus
testimonium
revocanda
est,
quod
sibi
e
coelo
datum
esse
norunt
fideles.
Testari
autem
dicitur
spiritus
de
Christo,
quia
fidem
nostram
in
eo
solo
retinet
ac
sistit,
ne
ullam
salutis
partem
alibi
quaeramus.
Vocat
rursus
paracletum,
ut
eius
patrocinio
freti
nunquam
trepidemus.
Voluit
enim
Christus
hoc
elogio
fidem
nostram
munire,
ne
ullis
tentationibus
succumbat.
Praesenti
etiam
circumstantiae
aptandum
est,
quod
vocat
spiritum
veritatis.
Subaudienda
est
enim
antithesis,
quod
extra
hunc
testem
varie
circumferantur
homines,
nec
usquam
solide
resideant,
ubicunque
autem
loquitur,
omni
dubitatione
et
fallaciae
metu
liberet
hominum
mentes.
Quod
dicit
se
a
patre
missurum
et
rursus
a
patre
procedere,
ad
augendum
autoritati8
pondus
facit.
Neque
enim
contra
tam
validos
insultus,
contra
tot
ac
tam
impetuosas
machinas
sufficeret
spiritus
testimonium,
nisi
persuasi
essemus
a
Deo
profectum
esse.
Christus
ergo
est
qui
spiritum
mittit,
sed
ex
coelesti
gloria,
ut
sciamus
non
humanum
esse
donum,
sed
certum
divinae
gratiae
pignus.
Unde
apparet
quam
frivola
fuerit
Graecorum
argutia,
quando
horum
verborum
praetextu
spiritum
a
filio
procedere
negarunt.
Patrem
enim
suo
more
Christus
hic
nominat,
ut
ad
divinitatis
suae
intuitum
attollat
nostros
oculos.
27.
Et
vos
testimonium
redditis.
Significat
Christus
non
fore
eiusmodi
spiritus
testimonium,
quod
privatim
sibi
habeant
apostoli,
et
quo
soli
fruantur,
sed
quod
latius
se
per
ipsos
diffundat,
quia
futuri
erant
spiritus
organa,
sicuti
loquutus
est
ipsorum
ore.
Videmus
nunc
quomodo
ex
auditu
sit
fides,
et
tamen
suam
certitudinem
habeat
a
sigillo
et
arrha
spiritus.
Quibus
non
satis
nota
est
humanae
mentis
caligo,
hi
fidem
naturaliter
ex
sola
praedicatione
concipi
existimant.
Contra
vero
plerisque
fanaticis
sordet
externa
praedicatio,
dum
magnifice
arcanas
revelationes
et
evitouatajjiooc
spirant
Atqui
videmus
ut
duo
haec
simul
Christus
coniungat.
Tametsi
igitur
nulla
est
fides,
donec
mentes
nostras
illustret
Dei
spiritus
et
corda
obsignet,
non
tamen
ex
nubibus
petendae
sunt
visiones
vel
oracula:
sed
verbum,
quod
prope
nos
est,
in
ore
nostro
et
corde
sensus
omnes
nostros
sibi
devinctos
et
in
se
defixos
habere
debet
(Deut.
30,
14.
Rom.
23
|