|
47:353
353
CAPUT
XV.
354
quia
non
minister
duntaxat
ut
reliqui,
sed
proprie
autor
fuerit.
Suo
enim
nomine,
suo
imperio,
sua
virtute
usus
est
ad
edenda
miracula.
Caeterum
ut
dixi,
in
genere
comprehendit
omnia
coelestis
et
spiritualis
potentiae
testimonia,
quibus
illustrata
fuit
eius
divinitas.
Viderunt
et
oderunt
Concludit
non
posse
tergiversando
effugere
hostes
suos,
quandoquidem
virtutem
spreverint,
quam
prorsus
divinam
esse
constabat:
suum
enim
numen
palam
Deus
protulerat
in
filio,
quare
frustra
dicturi
erant,
sibi
duntaxat
cum
homine
mortali
fuisse
negotium.
Locus
hic
admonet
ut
ad
consideranda
Dei
opera
attenti
simus,
in
quibus
dum
exserit
virtutem
suam,
debitum
sibi
honorem
haberi
vult
ac
deferri.
Unde
sequitur
ingratos
adversus
Deum
esse
et
malignos,
quicunque
eius
dona
obscurant
vel
contemptim
praetereunt.
25.
Sed
ut
compleatur.
Quod
praeter
naturam
est,
videtur
incredibile.
Atqui
nihil
minus
rationi
consentaneum
quam
Deum
odisse.
Ideo
dicit
Christus
tanta
malitia
infectos
esse
eorum
animos,
ut
gratis
oderint,
quo
ipsorum
scelus
amplificat.
Citat
autem
Christus
locum
ex
Psalm.
35,
19,
quem
dicit
nunc
compleri:
non
quod
iam
idem
prius
Davidi
non
accidisset,
sed
ut
obstinatam
gentis
malitiam
perstringat,
quae
per
continuas
aetatum
series
ab
atavis
ad
abnepotes
transmissa
sine
fine
regnabat:
ac
si
diceret,
nihilo
ipsos
meliores
esse
patribus,
qui
Davidi
sine
causa
infesti
fuerant.
Legis
nomine
Psalmos
designat,
quia
tota
prophetarum
doctrina
nihil
aliud
erat
quam
legis
appendix.
Et
scimus
Mosis
ministerium
ad
tempus
usque
Christi
durasse.
Ipsorum
porro
legem
vocat,
non
honoris
causa^
sed
ut
acrius
pungantur
familiari
elogio,
ac
si
diceret,
legem
habent
quasi
haereditario
iure
sibi
traditam,
in
qua
mores
suos
graphice
depictos
vident.
26.
Quum
autem
venerit.
Postquam
ostendit
Christus,
apostolis
non
minoris
debere
esse
evangelium,
quia
multos
habeat
adversarios
etiam
in
ecclesia
ipsa:
nunc
impio
illorum
furori
spiritus
testimonium
opponit,
quo
suffultae
eorum
conscientiae
nunquam
labascant:
ac
si
diceret:
Saeviet
quidem
mundus
contra
vos,
aliis
ludibrio
erit
vestra
doctrina,
alii
eam
exsecrabuntur,
sed
nulli
erunt
tam
violenti
motus,
qui
fidei
vestrae
firmitatem
labefactent,
ubi
spiritus
sanctus
vobis
datus
fuerit,
qui
suo
testimonio
vos
stabiliat.
Et
certe
hoc
unum
est
nostrum
praesidium,
quum
mundus
undique
tumultuatur,
quod
Dei
veritas
per
spiritum
sanctum
in
cordibus
nostris
obsignata
quidquid
in
mundo
est
infra
se
despicit.
Nam
si
obnoxia
esset
hominum
iudiciis,
centies
quotidie
fidem
nostram
obrui
contingeret.
Ergo
diligenter
notandum
est,
ubinam
inter
tot
varias
agitationes
consistere
nos
oporteat:
nempe
quia
non
spiritum
huius
mundi
accepimus,
sed
spiritum
qui
ex
Deo
est,
ut
sciamus
quae
a
Calvini
opera.
Vol.
XLVII.
|