|
47:352
diceret
Christus,
nullo
modo
excusabilem
esse
eorum
ignorantiam,
eo
quod
in
sua
persona
maligne
Deum
respuissent:
quemadmodum
si
insontem,
iustum,
ac
purum
vocemus,
quem
nonnisi
ab
uno
crimine
absolvere
volumus,
cuius
reus
erat.
Ad
unam
ergo
peccati
speciem
restringitur
ista
Christi
absolutio,
quia
in
evangelii
contemptu
et
odio
Iudaeis
ignorantiae
praetextum
tollit.
Exoritur
tamen
adhuc
nova
quaestio,
annon
ante
Christi
adventum
satis
fuerit
incredulitas
ad
damnandos
homines.
Et
sunt
fanatici
homines,
qui
ex
hoc
loco
perperam
colligunt,
quicunque
ante
Christi
adventum
mortui
sunt
extra
fidem
dubio
suspensoque
in
statu
fuisse,
donec
illis
se
Christus
manifestavit:
quasi
vero
non
exstent
complures
scripturae
loci,
qui
solam
conscientiam
illis
ad
reatum
satis
fuisse
testantur.
Mors,
inquit
Paulus,
usque
ad
Mosen
regnavit
in
mundo
(Rom.
5,
14).
Et
alibi
perituros
sine
lege
tradit,
qui
sine
lege
peccaverint
(Rom.
2,
12).
Quid
igitur
sibi
vult
Christus?
Certe
concessio
est
in
istis
verbis
qua
significat,
nihil
amplius
restare
Iudaeis
quod
obtendant
ad
levandam
culpam,
ex
quo
scientes
et
volentes
oblatam
sibi
vitam
repulerunt.
Ita
excusatio
quam
concedit
illis
non
absolvit
penitus,
sed
tantum
sceleris
gravitatem
extenuat,
iuxta
illud:
Servus
sciens
voluntatem
domini
sui
et
spernens
gravius
vapulabit.
Neque
enim
Christi
consilium
fuit
veniam
aliis
promittere,
sed
hostes
suos,
qui
contumaciter
Dei
gratiam
reiecerant,
tenere
convictos,
quo
palam
constaret
omni
venia
et
misericordia
indignos
esse.
Notandum
autem
quod
non
loquitur
de
nudo
suo
adventu,
sed
qui
cum
doctrina
coniunctus
fuit.
Neque
enim
ob
solam
corporis
praesentiam
tanto
crimine
obstricti
fuissent,
sed
doctrinae
contemptus
eos
prorsus
inexcusabiles
reddidit.
23.
Qui
me
odit.
Insignis
locus
quo
docemur,
neminem
odio
habere
evangelii
doctrinam,
quin
suam
adversus
Deum
impietatem
prodat.
Aliud
quidem
multi
ore
prae
se
ferunt:
nam
quum
ab
evangelio
abhorreant,
volunt
tamen
videri
optimi
Dei
cultores,
sed
nugae
sunt,
intus
enim
latet
Dei
contemptus.
Ita
fit
ut
doctrinae
suae
luce
Christus
multorum
hypocrisin
detegat,
qua
de
re
plura
cap.
3,
20
diximus
in
illum
locum,
Qui
male
agit,
odit
lucem:
item
cap.
5,
23,
Qui
non
honorat
filium,
neque
patrem
honorat.
24.
Si
opera
non
fecissem.
Operum
nomine
complectitur
meo
iudicio
quaecunque
divinae
suae
gloriae
specimina
edidit.
Nam
et
miraculis
et
spiritus
sancti
potentia
et
aliis
documentis
clare
probavit
se
esse
Dei
filium,
ut
in
eo
conspicua
esset
unigeniti
maiestas,
sicuti
capite
primo
habuimus.
De
miraculis
obiici
solet,
nec
plura,
nec
maiora
ab
eo
facta
esse
quam
a
Mose
et
prophetis.
Nota
est
solutio,
hac
ratione
excellere
Christum
in
miraculis,
|