|
25:352
fessionem
extorqueant,
miserias
illas
quas
patientur,
signa
esse
alienati
Dei.
Addit
tandem
se
tunc
quoque
non
fore
illis
exorabilem.
Caeterum
hinc
docemur,
sicuti
a
paterno
Dei
favore
pendet
nostra
felicitas,
ita
nihil
nobis
esse
deterius
quam
ab
ipso
relinqui,
ac
si
nullam
amplius
nostri
curam
gereret.
Unde
discendum
est,
nihil
esse
magis
optabile
quam
ut
nos
aspectu
suo
dignetur.
De
omnibus
creaturis
legimus
in
Psalmo
(104,
29),
turbari
si
Deus
abscondat
faciem
suam:
sed
hic
clarius
perspicitur,
ubi
iniquitates
nostrae
nubem
dissidii
inter
Deum
et
nos
opponunt,
et
peccata
nostra
abscondunt
faciem
eius
a
nobis,
auresque
obturant,
ut
non
exaudiat,
quemadmodum
dicit
Isaias
(59,
2),
nihil
nobis
fingi
posse
infelicius.
Porro
iam
malorum
exprimit
magnitudinem,
ubi
fatebitur
populus
se
ideo
tam
duriter
affligi,
quia
Dens
ab
ipso
discesserit.
Neque
enim
levibus
poenis
ad
hunc
sensum
adducti
forent,
praesertim
in
tanta
duritie
cordis,
et
caeca
obstinatione.
Sequitur
ergo
saevas
notari
poenas,
quae
invitos
cogant
ad
reputandam
iram
Dei,
quam
ante
pro
nihilo
duxerant.
Neque
tamen
confessio
haec
ponitur
quasi
fructus,
vel
signum
seriae
poenitentiae:
quia
si
sincere
ad
Deum
confugiat
peccator,
vicissim
occurret
Deus
ipsi,
ut
est
ad
misericordiam
propensus.
Atqui
hoc
loco
negat
se
propitium
illis
fore,
sed
passurum,
ut
tabescant
in
suis
malis
:
nam
Abscondere
faciem
suam
dicitur
Deus
versu
decimo
octavo,
non
simpliciter
ut
paulo
ante:
sed
quia
gemitus
et
lamentationes
eorum
praeterierit
ac
negliget,
et
ipsa
poenarum
continuatione
ostendet
quantopere
sit
illis
infestus.
19.
Nunc
itaque
scribite.
Videtur
absurdum
esse,
morbo
incurabili
adhiberi
inutile
remedium.
Cur
non
eorum
pravitatem
corrigit
potius
Deus,
et
spiritu
suo
corda
eorum
in
obsequium
format,
quam
frustra
apud
surdos
verba
profundit?
Itaque
hanc
agendi
rationem
subsannant
profani
et
superbi
homines,
ac
si
Deus
operam
ludens,
miseris
hominibus
illuderet.
Atqui
tenendum
est,
praedicationem
sermonis,
quamvis
exitialis
sit
odor
in
mortem
iis
qui
pereunt,
sacrificium
tamen
esse
boni
odoris
Deo
:
nec
vero
putandum
est
irritam
esse,
vel
nihili,
dum
impios
magis
ac
magis
coarguit,
ut
prorsus
sint
inexcusabiles.
Atque
hunc
usum
fore
cantici
diserte
asserit
Deus,
ut
sit
in
testem
contra
eos
in
quorum
ore
personabit.
Profuit
quidem
nonnullis
in
salutem:
quia
ferulis
subacti,
tandem
ex
eo
didicerunt
scelera
sua
malorum
omnium
fontem
esse
ac
causam:
quantumvis
enim
ictus
flagellorum
suorum
ingeminet
Deus,
increduli
tamen
ubi
doctrina
carent,
nihil
proficiunt.
Ita
canticum
hoc
electos,
manu
Dei
percussos
ad
studium
resipiscendi
adiuvit.
Caeterum
quamvis
nonnisi
morti
addicat
auditores
sermo
Dei,
sufficiat
tamen,
coram
ipso
bonae
et
suavis
esse
fragrantiae.
Rationi
nostrae
minime
|