[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


25:352  fessionem  extorqueant,  miserias  illas  quas  patientur,  signa  esse  alienati  Dei.  Addit  tandem  se  tunc  quoque  non  fore  illis  exorabilem.  Caeterum  hinc  docemur,  sicuti  a  paterno  Dei  favore  pendet  nostra  felicitas,  ita  nihil  nobis  esse  deterius  quam  ab  ipso  relinqui,  ac  si  nullam  amplius  nostri  curam  gereret.  Unde  discendum  est,  nihil  esse  magis  optabile  quam  ut  nos  aspectu  suo  dignetur.  De  omnibus  creaturis  legimus  in  Psalmo  (104,  29),  turbari  si  Deus  abscondat  faciem  suam:  sed  hic  clarius  perspicitur,  ubi  iniquitates  nostrae  nubem  dissidii  inter  Deum  et  nos  opponunt,  et  peccata  nostra  abscondunt  faciem  eius  a  nobis,  auresque  obturant,  ut  non  exaudiat,  quemadmodum  dicit  Isaias  (59,  2),  nihil  nobis  fingi  posse  infelicius.  Porro  iam  malorum  exprimit  magnitudinem,  ubi  fatebitur  populus  se  ideo  tam  duriter  affligi,  quia  Dens  ab  ipso  discesserit.  Neque  enim  levibus  poenis  ad  hunc  sensum  adducti  forent,  praesertim  in  tanta  duritie  cordis,  et  caeca  obstinatione.  Sequitur  ergo  saevas  notari  poenas,  quae  invitos  cogant  ad  reputandam  iram  Dei,  quam  ante  pro  nihilo  duxerant.  Neque  tamen  confessio  haec  ponitur  quasi  fructus,  vel  signum  seriae  poenitentiae:  quia  si  sincere  ad  Deum  confugiat  peccator,  vicissim  occurret  Deus  ipsi,  ut  est  ad  misericordiam  propensus.  Atqui  hoc  loco  negat  se  propitium  illis  fore,  sed  passurum,  ut  tabescant  in  suis  malis  :  nam  Abscondere  faciem  suam  dicitur  Deus  versu  decimo  octavo,  non  simpliciter  ut  paulo  ante:  sed  quia  gemitus  et  lamentationes  eorum  praeterierit  ac  negliget,  et  ipsa  poenarum  continuatione  ostendet  quantopere  sit  illis  infestus.  19.  Nunc  itaque  scribite.  Videtur  absurdum  esse,  morbo  incurabili  adhiberi  inutile  remedium.  Cur  non  eorum  pravitatem  corrigit  potius  Deus,  et  spiritu  suo  corda  eorum  in  obsequium  format,  quam  frustra  apud  surdos  verba  profundit?  Itaque  hanc  agendi  rationem  subsannant  profani  et  superbi  homines,  ac  si  Deus  operam  ludens,  miseris  hominibus  illuderet.  Atqui  tenendum  est,  praedicationem  sermonis,  quamvis  exitialis  sit  odor  in  mortem  iis  qui  pereunt,  sacrificium  tamen  esse  boni  odoris  Deo  :  nec  vero  putandum  est  irritam  esse,  vel  nihili,  dum  impios  magis  ac  magis  coarguit,  ut  prorsus  sint  inexcusabiles.  Atque  hunc  usum  fore  cantici  diserte  asserit  Deus,  ut  sit  in  testem  contra  eos  in  quorum  ore  personabit.  Profuit  quidem  nonnullis  in  salutem:  quia  ferulis  subacti,  tandem  ex  eo  didicerunt  scelera  sua  malorum  omnium  fontem  esse  ac  causam:  quantumvis  enim  ictus  flagellorum  suorum  ingeminet  Deus,  increduli  tamen  ubi  doctrina  carent,  nihil  proficiunt.  Ita  canticum  hoc  electos,  manu  Dei  percussos  ad  studium  resipiscendi  adiuvit.  Caeterum  quamvis  nonnisi  morti  addicat  auditores  sermo  Dei,  sufficiat  tamen,  coram  ipso  bonae  et  suavis  esse  fragrantiae.  Rationi  nostrae  minime  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci