|
47:351
351
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
352
est
causae
ratio,
nec
alibi
vera
consolatio
est,
quam
in
testimonio
bonae
conscientiae.
Hinc
etiam
ad
gratitudinem
erigendi
sunt
animi,
quod,
dum
in
caecitate
sua
mundus
perit,
Deus
nos
sua
luce
dignatus
est.
Interea
tenendum
est,
Christi
odium
ex
stupore
mentis
provenire,
quum
Deus
non
cognoscitur.
Nam,
ut
saepe
dico,
caeca
est
incredulitas,
non
quod
nihil
intelligant
vel
sentiant
impii,
sed
quia
confusum
est
quidquid
habent
notitiae,
et
statim
evanescit.
Qua
de
re
alibi
copiosius
tractavi.
22.
Si
non
venissem
ei
loquutus
fuissem
eis,
peccatum
non
haberent:
nunc
autem
excusationem
non
habent
de
peccato
suo.
23.
Qui
me
odit,
patrem
quoque
meum
odit*
24.
Si
opera
non
fecissem
inter
eos,
quae
nemo
alius
fecit,
peccatum
non
haberent:
nunc
autem
et
viderunt
et
oderunt
tam
me
quam
patrem
meum.
25.
Sed
ut
impleatur
sermo
scriptus
in
lege
eorum.
Quod
oderunt
me
gratis.
26.
Quum
autem
venerit
paracletus,
quem
ego
mittam
vobis
a
patre,
spiritus
veritatis,
qui
a
patre
procedit,
ille
testificabitur
de
me,
27.
Et
vos
etiam
testimonium
redditis,
quia
ab
initio
estis
mecum.
22.
Si
non
venissem.
Quod
Iudaeos
dixerat
odio
prosequi
evangelium,
quia
Deum
non
cognoscerent,
ne
quis
hoc
valere
putaret
ad
levandam
eorum
culpam,
subiicit
eos
maligne
caecutire,
quemadmodum
si
quis
claudat
oculos,
ne
lucem
adspicere
cogatur.
Nam
alioqui
obiectum
fuisset
Christo,
Si
patrem
tuum
ignorant,
qui
fit
ut
eorum
errori
non
succurras?
Cur
non
saltem
tentasti,
an
prorsus
essent
indociles
necne?
Respondet,
se
boni
ac
fidi
doctoris
officio
perfunctum
esse,
sed
sine
profectu,
quia
eos
malitia
ad
sanam
mentem
redire
passa
non
fuerit.
Porro
sub
illorum
persona
terrorem
incutere
omnibus
voluit,
qui
Dei
veritatem
vel
sibi
oblatam
respuunt,
vel
cognitam
volentes
oppugnant.
Etsi
autem
illos
terribilis
manet
Dei
vindicta,
Christus
tamen
suos
discipulos
hic
magis
respicit:
ut
certa
victoriae
fiducia
eos
animet,
ne
quando
succumbant
impiorum
malitiae.
Nam
ubi
talem
audimus
fore
exitum,
iam
quasi
in
media
pugna
triumphum
agere
licet.
Peccatum
non
haberent.
Videtur
innuere
Christus
his
verbis,
solam
incredulitatem
peccatum
esse,
et
sunt
quibus
ita
videtur.
Augustinus
quidem
magis
sobrie,
sed
tamen
ad
eum
sensum
accedit.
Nam
quia
fides
remittit
et
delet
omnia
peccata,
dicit
unum
esse
incredulitatis
peccatum
quod
damnet.
Vere
hoc
dicitur,
quandoquidem
noa
modo
obstat
incredulitas,
ne
eximantur
homines
a
mortis
reatu,
sed
fons
et
causa
est
malorum
omnium.
Caeterum
tota
illa
disputatio
nihil
ad
praesentem
locum
facit.
Neque
enim
generaliter
accipitur
peccati
nomen,
sed
pro
circumstantia
causae
quae
tractatur:
ac
si
|