[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


55:350  Porro  formidinem  bonis  incutere  poterat,  quod  vixdum  exorto  Christi  regno,  iam  in  acie  stare  videbant  hostes  ad  illud  opprimendum.  Ergo  utcunque  certandum  sit,  dicit  tamen  eos  vicisse:  quia  felicem  habituri  sint  exitum.  Ac  si  diceret,  in  media  pugna  iam  extra  periculum  eos  esse,  quia  futuri  sint  superiores.  Atque  haec  doctrina  longius  extendi  debet.  Quidquid  enim  certaminum  sustinemus  adversus  mundum  et  carnem,  coniunctum  est  cum  certa  victoria.  Nos  quidem  duri  et  acres  conflictus  manent,  et  alii  subinde  aliis  succedunt:  sed  quia  Christi  virtute  pugnamus,  et  instructi  sumus  Dei  armis,  pugnando  et  laborando  sumus  victores.  Quantum  ad  circumstantiam  huius  loci  pertinet,  insignis  est  consolatio,  quod  quibuscunque  dolis  nos  adoriatur  Satan,  tamen  in  Dei  veritate  stabimus.  Sed  notanda  est  quae  mox  subiicitur  ratio:  quia  maior,  hoc  est  fortior,  sit  qui  in  nobis  est,  quam  qui  in  mundo.  Nam  ea  est  nostra  infirmitas,  ut  antequam  manus  conseramus  cum  hoste,  succumbere  oporteat.  Sumus  enim  impliciti  ignorantia,  ideoque  expositi  ad  on^nes  fallacias:  Satan  autem  mirus  ad  fallendum  artifex.  Si  sustinuerimus  ad  diem  unum,  obrepet  tamen  animis  nostris  dubitatio  quid  cras  futurum  sit:  ita  perpetuo  erimus  anxii.  Admonet  ergo  apostolus  non  propria  nos,  sed  Dei  virtute  esse  fortes.  Unde  colligit,  non  magis  nos  vinci  posse  quam  Deum  ipsum,  qui  nos  sua  virtute  ad  finem  usque  mundi  instruxit.  Atque  in  tota  spirituali  nostra  militia  insidere  cordibus  debet  haec  cogitatio,  actum  protinus  fore  de  nobis,  si  nostris  viribus  pugnandum  esset.  Caeterum  quia  nobis  quiescentibus  Deus  hostes  repellit,  indubiam  esse  victoriam.  5.  Ipsi  ex  mundo  sunt.  Haec  non  parva  est  consolatio,  quod  qui  Deum  in  nobis  aggredi  audent,  tantum  mundi  praesidiis  sunt  instructi.  Porro  mundum  intelligit  apostolus,  quatenus  Satan  est  eius  princeps.  Simul  additur  altera  consolatio,  quum  dicit  mundum  amplecti  in  pseudoprophetis  quod  suum  agnoscit.  Videmus  quanta  sit  ad  vanitatem  hominum  propensio.  Falsae  igitur  doctrinae  facile  statim  penetrant,  et  longe  lateque  grassantur.  Negat  apostolus  esse  cur  propterea  turbari  nos  deceat:  quia  nihil  novum  sit  aut  insolens,  si  mundus,  qui  totus  est  mendax,  libenter  mendacium  audit.  6.  Nos  ex  Deo  sumus.  Quamquam  hoc  vere  in  omnes  pios  competit:  proprie  tamen  ad  fideles  evangelii  ministros  spectat.  Nam  apostolus  ex  spiritus  fiducia  hic  gloriatur,  se  ac  suos  collegas  sincere  Deo  servire,  et  ab  eo  sumpsisse  quidquid  tradunt.  Idem  pseudoapostolos  iactare  continget,  ut  mos  illis  est  sub  Dei  larva  decipere:  sed  ab  illis  multum  discrepant  fidi  doctores,  qui  nihil  de  se  verbis  praedicant,  quod  non  exhibeant  re  ipsa.  Semper  tamen  memoria  tenendum  est  quam  causam  hic  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci