|
55:350
Porro
formidinem
bonis
incutere
poterat,
quod
vixdum
exorto
Christi
regno,
iam
in
acie
stare
videbant
hostes
ad
illud
opprimendum.
Ergo
utcunque
certandum
sit,
dicit
tamen
eos
vicisse:
quia
felicem
habituri
sint
exitum.
Ac
si
diceret,
in
media
pugna
iam
extra
periculum
eos
esse,
quia
futuri
sint
superiores.
Atque
haec
doctrina
longius
extendi
debet.
Quidquid
enim
certaminum
sustinemus
adversus
mundum
et
carnem,
coniunctum
est
cum
certa
victoria.
Nos
quidem
duri
et
acres
conflictus
manent,
et
alii
subinde
aliis
succedunt:
sed
quia
Christi
virtute
pugnamus,
et
instructi
sumus
Dei
armis,
pugnando
et
laborando
sumus
victores.
Quantum
ad
circumstantiam
huius
loci
pertinet,
insignis
est
consolatio,
quod
quibuscunque
dolis
nos
adoriatur
Satan,
tamen
in
Dei
veritate
stabimus.
Sed
notanda
est
quae
mox
subiicitur
ratio:
quia
maior,
hoc
est
fortior,
sit
qui
in
nobis
est,
quam
qui
in
mundo.
Nam
ea
est
nostra
infirmitas,
ut
antequam
manus
conseramus
cum
hoste,
succumbere
oporteat.
Sumus
enim
impliciti
ignorantia,
ideoque
expositi
ad
on^nes
fallacias:
Satan
autem
mirus
ad
fallendum
artifex.
Si
sustinuerimus
ad
diem
unum,
obrepet
tamen
animis
nostris
dubitatio
quid
cras
futurum
sit:
ita
perpetuo
erimus
anxii.
Admonet
ergo
apostolus
non
propria
nos,
sed
Dei
virtute
esse
fortes.
Unde
colligit,
non
magis
nos
vinci
posse
quam
Deum
ipsum,
qui
nos
sua
virtute
ad
finem
usque
mundi
instruxit.
Atque
in
tota
spirituali
nostra
militia
insidere
cordibus
debet
haec
cogitatio,
actum
protinus
fore
de
nobis,
si
nostris
viribus
pugnandum
esset.
Caeterum
quia
nobis
quiescentibus
Deus
hostes
repellit,
indubiam
esse
victoriam.
5.
Ipsi
ex
mundo
sunt.
Haec
non
parva
est
consolatio,
quod
qui
Deum
in
nobis
aggredi
audent,
tantum
mundi
praesidiis
sunt
instructi.
Porro
mundum
intelligit
apostolus,
quatenus
Satan
est
eius
princeps.
Simul
additur
altera
consolatio,
quum
dicit
mundum
amplecti
in
pseudoprophetis
quod
suum
agnoscit.
Videmus
quanta
sit
ad
vanitatem
hominum
propensio.
Falsae
igitur
doctrinae
facile
statim
penetrant,
et
longe
lateque
grassantur.
Negat
apostolus
esse
cur
propterea
turbari
nos
deceat:
quia
nihil
novum
sit
aut
insolens,
si
mundus,
qui
totus
est
mendax,
libenter
mendacium
audit.
6.
Nos
ex
Deo
sumus.
Quamquam
hoc
vere
in
omnes
pios
competit:
proprie
tamen
ad
fideles
evangelii
ministros
spectat.
Nam
apostolus
ex
spiritus
fiducia
hic
gloriatur,
se
ac
suos
collegas
sincere
Deo
servire,
et
ab
eo
sumpsisse
quidquid
tradunt.
Idem
pseudoapostolos
iactare
continget,
ut
mos
illis
est
sub
Dei
larva
decipere:
sed
ab
illis
multum
discrepant
fidi
doctores,
qui
nihil
de
se
verbis
praedicant,
quod
non
exhibeant
re
ipsa.
Semper
tamen
memoria
tenendum
est
quam
causam
hic
|