|
47:350
mundi
nomine
omnes,
qui
spiritu
Dei
regeniti
non
sunt,
hoc
loco
Christus
designat.
Nam
ecclesiam
mundo
opponit,
ut
plenius
videbimus
capite
decimo
septimo.
Neque
tamen
cum
hac
doctrina
pugnat
illa
Pauli
exhortatio:
Pacem
habete
cum
omnibus,
quantum
in
vobis
est
(Rom.
12,
18).
Nam
quae
additur
exceptio
tantundem
valet
ac
si
diceret,
videndum
esse
quid
nobis
liceat
et
fas
sit,
ne
quis
studio
placendi
mundi
corruptelis
indulgeat.
Verum
potest
adhuc
alia
obiici
quaestio.
Nam
sceleratos,
qui
ex
mundo
sunt,
vulgo
non
odio
tantum
haberi
cernimus,
sed
exsecrationi
esse.
Hic
certe
mundus
non
diligit
quod
suum
est.
Respondeo,
terrenis
hominibus,
qui
aguntur
pro
sensu
carnis
suae,
nunquam
vere
odio
esse
peccatum,
sed
tantum
quatenus
proprii
commodi
vel
damni
cura
eos
afficit.
Quanquam
Christi
consilium
non
fuit
negare,
quin
mundus
intestinis
discordiis
ferveat
et
intra
se
tumultuetur,
tantum
ostendere
voluit,
mundum
nonnisi
quod
Dei
est
in
fidelibus
odio
habere.
Atque
hinc
quoque
liquet,
quam
stulte
delirent
Anabaptistae
qui
hoc
uno
argumento
colligunt,
se
Dei
esse
servos,
quia
maiori
hominum
parti
displiceant.
Prompta
est
enim
exceptio,
quod
multi
qui
ex
mundo
sunt,
quos
scilicet
delectat
foeda
rerum
omnium
confusio,
eorum
doctrinae
faveant:
multi
item
ex
mundo
eam
oderint,
quia
politicum
ordinem
cupiunt
manere
salvum.
20.
Mementote
sermcnis.
Posset
etiam
indicativo
modo
legi,
Memores
estis:
sed
sensu
non
admodum
diverso.
Imperativus
tamen
modus
meo
iudicio
melius
congruit.
Est
autem
confirmatio
proximae
sententiae,
ubi
dicebat
Christus
se
mundo
exosum
fuisse,
qui
tamen
discipulis
erat
praestantior.
Neque
enim
aequum
est
ut
potior
sit
servi
conditio
quam
domini.
Porro
ubi
de
personis
loquutus
est,
mentionem
etiam
doctrinae
facit.
Nihil
enim
pios
magis
conturbat
quam
dum
doctrinam,
quae
Dei
est,
superbe
ab
hominibus
contemni
viderit.
Est
enim
portentum
horribile,
cuius
adspectus
fortissimum
quodque
pectus
labefactare
posset.
Sed
dum
ex
alia
parte
succurrit,
ipsum
Dei
filium
non
minus
contumaciae
expertum
esse,
non
est.quod
miremur,
doctrinam
Dei
tam
parum
habere
inter
homines
reverentiae.
Quod
suam
et
illorum
doctrinam
dicit
ad
ministerium
refertur.
Unicus
est
ecclesiae
magister
Christus,
sed
doctrinam
suam,
cuius
magister
primus
fuerat,
voluit
deinde
per
apostolos
suos
praedicari.
21.
Sed
haec
omnia.
Quia
prodigiosus
est
mundi
furor,
dum
ita
in
salutis
suae
doctrinam
insanit,
causam
affert
Christus,
quod
caeca
ignorantia
feratur
in
suam
perniciem.
Nemo
enim
ex
professo
contra
Deum
in
bellum
insurgeret.
Caecitas
ergo
est
ac
ignoratio
Dei
quae
mundum
rapit,
ut
bellum
inferre
Christo
non
dubitet.
Semper
ergo
habenda
|