|
55:348
tenent.
Nam
imperitis,
nec
lapis
lydius,
neque
ignis
usui
esse
poterit.
Ergo
ut
simus
idonei
iudices,
necesse
est
nos
discretionis
spiritu
donari
et
dirigi.
Quia
autem
frustra
hoc
nobis
praeciperet
apostolus,
nisi
iudicandi
facultas
suppeteret,
certo
statuendam
est,
pios
nunquam
destitutum
iri
spiritu
prudentiae,
quoad
expediet,
modo
eum
a
Domino
postulent.
Sed
ita
demum
ad
veram
discretionem
nos
spiritus
diriget,
si
omnes
nostros
sensus
verbo
subiicimus.
Est
enim
(ut
dictum
est)
instar
lydii
lapidis:
imo
longe
pluris
esse
nobis
debet:
quoniam
ea
demum
legitima
est
doctrina,
quae
iude
sumpta
est.
Sed
hic
nascitur
difficilis
quaestio:
quia
si
penes
singulos
ius
et
arbitrium
erit
iudicandi,
nihil
unquam
certi
constitui
poterit:
quin
potius
vacillabit
tota
religio.
Respondeo,
duplex
esse
doctrinae
examen:
privatum,
et
publicum.
Privatum,
quo
unusquisque
fidem
suam
stabilit,
ut
tuto
acquiescat
in
ea
doctrina
quam
a
Deo
novit
profectam
esse.
Neque
enim
alibi
quam
in
Deo
tutam
et
tranquillam
stationem
invenient
conscientiae.
Publicum
examen
ad
communem
ecclesiae
consensum
et
TCoXtxeiav
spectat.
Nam
quia
periculum
est
ne
insurgant
fanatici
homines,
qui
se
temere
iactent
spiritu
Dei
esse
praeditos:
necessarium
est
hoc
remedium,
ut
simul
conveniant
fideles,
et
rationem
pii
purique
consensus
quaerant.
Caeterum
quum
vetus
illud
proverbium
nimis
verum
sit,
Quot
sunt
capita,
tot
esse
sensus:
certum
est
hoc
esse
singulare
Dei
opus,
ut
domita
omni
pervicacia,
nos
unum
sentire,
atque
in
puram
fidei
unitatem
coalescere
faciat.
Quod
autem
hoc
praetextu
quaecunque
unquam
in
conciliis
decreta
sunt,
pro
certis
oraculis
papistae
volunt
haberi,
quia
ecclesia
semel
probavit
ex
Deo
esse:
id
nimis
est
frivolum.
Nam
utcunque
illa
sit
ordinaria
consensus
quaerendi
ratio,
pium
sanctumque
concilium
cogere,
ubi
controversiae
ex
Dei
verbo
definiantur
:
nunquam
tamen
Deus
cuiuslibet
concilii
decretis
nos
alligavit.
Nec
vero
simul
ac
in
unum
aliquem
locum
coierunt
episcopi
centum
vel
plures,
protinus
sequitur
eos
rite
invocasse
Deum,
et
ex
ore
eius
sciscitatos
quidnam
verum
esset.
Imo
nihil
clarius
est,
quam
a
sincero
Dei
verbo
saepe
eos
recessisse.
Ergo
hic
quoque
valere
debet
examen
quod
praescribit
apostolus,
ut
spiritus
probentur.
2.
In
hoc
cognoscite.
Specialem
notam
apponit,
qua
melius
discernere
veros
prophetas
a
falsis
liceat.
Quamquam
hic
tantum
repetit
quod
prius
habuimus,
Christum
scilicet,
sicuti
scopus
est
ad
quem
recta
fides
collimat,
ita
scopulum
esse
ad
quem
impingunt
omnes
haeretici.
Quamdiu
itaque
in
Christo
manemus,
salva
res
est:
ubi
autem
ab
eo
disceditur,
periit
fides,
et
exinanita
est
omnis
veritas.
Caeterum
meminerimus
quid
haec
confessio
contineat.
Nam
quum
dicit
apostolus
C
h
r
i
s
t
um
venisse,
|