[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


55:348  tenent.  Nam  imperitis,  nec  lapis  lydius,  neque  ignis  usui  esse  poterit.  Ergo  ut  simus  idonei  iudices,  necesse  est  nos  discretionis  spiritu  donari  et  dirigi.  Quia  autem  frustra  hoc  nobis  praeciperet  apostolus,  nisi  iudicandi  facultas  suppeteret,  certo  statuendam  est,  pios  nunquam  destitutum  iri  spiritu  prudentiae,  quoad  expediet,  modo  eum  a  Domino  postulent.  Sed  ita  demum  ad  veram  discretionem  nos  spiritus  diriget,  si  omnes  nostros  sensus  verbo  subiicimus.  Est  enim  (ut  dictum  est)  instar  lydii  lapidis:  imo  longe  pluris  esse  nobis  debet:  quoniam  ea  demum  legitima  est  doctrina,  quae  iude  sumpta  est.  Sed  hic  nascitur  difficilis  quaestio:  quia  si  penes  singulos  ius  et  arbitrium  erit  iudicandi,  nihil  unquam  certi  constitui  poterit:  quin  potius  vacillabit  tota  religio.  Respondeo,  duplex  esse  doctrinae  examen:  privatum,  et  publicum.  Privatum,  quo  unusquisque  fidem  suam  stabilit,  ut  tuto  acquiescat  in  ea  doctrina  quam  a  Deo  novit  profectam  esse.  Neque  enim  alibi  quam  in  Deo  tutam  et  tranquillam  stationem  invenient  conscientiae.  Publicum  examen  ad  communem  ecclesiae  consensum  et  TCoXtxeiav  spectat.  Nam  quia  periculum  est  ne  insurgant  fanatici  homines,  qui  se  temere  iactent  spiritu  Dei  esse  praeditos:  necessarium  est  hoc  remedium,  ut  simul  conveniant  fideles,  et  rationem  pii  purique  consensus  quaerant.  Caeterum  quum  vetus  illud  proverbium  nimis  verum  sit,  Quot  sunt  capita,  tot  esse  sensus:  certum  est  hoc  esse  singulare  Dei  opus,  ut  domita  omni  pervicacia,  nos  unum  sentire,  atque  in  puram  fidei  unitatem  coalescere  faciat.  Quod  autem  hoc  praetextu  quaecunque  unquam  in  conciliis  decreta  sunt,  pro  certis  oraculis  papistae  volunt  haberi,  quia  ecclesia  semel  probavit  ex  Deo  esse:  id  nimis  est  frivolum.  Nam  utcunque  illa  sit  ordinaria  consensus  quaerendi  ratio,  pium  sanctumque  concilium  cogere,  ubi  controversiae  ex  Dei  verbo  definiantur  :  nunquam  tamen  Deus  cuiuslibet  concilii  decretis  nos  alligavit.  Nec  vero  simul  ac  in  unum  aliquem  locum  coierunt  episcopi  centum  vel  plures,  protinus  sequitur  eos  rite  invocasse  Deum,  et  ex  ore  eius  sciscitatos  quidnam  verum  esset.  Imo  nihil  clarius  est,  quam  a  sincero  Dei  verbo  saepe  eos  recessisse.  Ergo  hic  quoque  valere  debet  examen  quod  praescribit  apostolus,  ut  spiritus  probentur.  2.  In  hoc  cognoscite.  Specialem  notam  apponit,  qua  melius  discernere  veros  prophetas  a  falsis  liceat.  Quamquam  hic  tantum  repetit  quod  prius  habuimus,  Christum  scilicet,  sicuti  scopus  est  ad  quem  recta  fides  collimat,  ita  scopulum  esse  ad  quem  impingunt  omnes  haeretici.  Quamdiu  itaque  in  Christo  manemus,  salva  res  est:  ubi  autem  ab  eo  disceditur,  periit  fides,  et  exinanita  est  omnis  veritas.  Caeterum  meminerimus  quid  haec  confessio  contineat.  Nam  quum  dicit  apostolus  C  h  r  i  s  t  um  venisse,  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci