|
47:348
pronuntiat
Christus
conatus
ipsorum
non
irritos
fore
nec
inutiles,
si
modo
prompti
sint
ad
obsequendum.
Neque
enim
hic
tantum
praescribit
apostolis,
quid
ferat
ac
postulet
eorum
vocatio,
sed
ne
languidi
sint
vel
frigeant,
prosperum
illis
successum
promittit.
Vix
dici
potest
quantum
habeat
momenti
haec
consolatio
adversus
tot
tentationes,
quae
quotidie
occurrunt
Christi
ministris.
Ergo
quoties
nobis
videmur
operam
ludere,
in
memoriam
hoc
veniat,
facturum
tandem
esse
Christum,
ne
ludicrum
sit
et
inane
quod
conamur.
Nam
tunc
maxime
locum
habet
promissio,
quum
nihil
fructus
apparet.
Hodie
nasuti
homines,
et
quicunque
sapere
mundo
videntur,
conatus
nostros
tanquam
inconsideratos
subsannant,
quia
frustra
tentemus
coelum
terrae
miscere:
nam
interea
fructus
votis
nostris
non
respondet.
Sed
quum
Christus
ex
adverso
pollicitus
fuerit,
sequuturum
operae
pretium
quod
ad
tempus
latet,
sedulo
inter
mundi
ludibria
in
officio
praestando
laboremus.
Quaeritur
iam,
quare
fructum
hunc
perpetuum
fore
Christus
dicat,
quum
dicit
et
fructus
vester
maneat.
Quoniam
evangelii
doctrina
animas
Christo
acquirit
in
aeternam
salutem,
multis
videtur
haec
esse
fructus
perpetuitas,
sed
ego
sententiam
longius
extendo:
nempe
quod
ad
finem
usque
mundi
statura
sit
ecclesia.
Nam
labor
apostolorum
hodie
quoque
fructificat,
et
praedicatio
nostra
non
unius
est
saeculi,
sed
ecclesiam
propagabit,
ut
post
mortem
nostram
novus
proventus
emergat.
Quum
dicit
fructus
vester',
perinde
loquitur
ac
si
partus
esset
eorum
industria,
quum
tamen
doceat
Paulus,
eos
qui
rigant
vel
plantant
nihil
esse.
Et
certe
excellentius
Dei
est
opus
ecclesiae
creatio
quam
ut
eius
gloria
hominibus
adscribi
debeat.
Sed
quia
virtutem
suam
exserit
Dominus
per
manum
hominum,
ne
frustra
laborent,
solet
etiam
in
ipsos
transferre
quod
sibi
proprium
est.
Meminerimus
interea
tam
benigne
eum
ornare
suos
discipulos,
ut
eos
animet,
non
inflet.
Ut
quidquid
petieritis.
Hoc
membrum
non
additum
fuit
ex
abrupto,
ut
multis
videri
posset.
Nam
quum
docendi
provincia
longe
superet
hominum
vires,
accedunt
innumeri
Satanae
insultus,
qui
nunquam
sustineri
possent
nisi
Dei
virtute.
Ergo
ne
deficiant
animis
apostoli,
Christus
cum
optimo
subsidio
occurrit,
ac
si
diceret:
Si
vobis
plus
erit
negotii
quam
ut
pares
sitis
ad
explendum
munus
vestrum,
non
deerit
vobis
pater
meus.
Nam
hac
lege
constitui
vos
evangelii
ministros,
ut
manum
suam
ad
vos
iuvandos
extentam
habeat
pater,
quoties
in
nomine
meo
petetis
ut
vobis
opem
ferat.
Et
certe
quod
plerique
doctores
vel
per
ignaviam
flac~
cescunt,
vel
prorsus
concidunt
desperatione,
non
aliunde
contingit,
nisi
quod
in
officio
precandi
torpent.
Proinde
haec
Christi
promissio
nos
ad
Deum
invocandum
sollicitat.
Nam
quisquis
agnoscet
a
|