|
32:348
promissio
ad
continuam
usque
seriem
pateret.
Quia
autem
non
Davidi
privatim,
sed
toti
ecclesiae
Deus
hoc
modo
prospexerat,
nunc
iubentur
fideles
bono
animo
esse:
quod
regnum
inter
eos
Deus
erexerit
non
fluxum
vel
caducum,
sed
cuius
sancta
esset
stabilitas.
Atque
utile
fuit
tam
regem
quam
populum
de
hac
extraordinaria
fultura
moneri.
Videmus
enim
quam
se
insolenter
efferant
terreni
reges:
quia
etsi
ore
fatentur
Dei
gratia
se
regnare,
tamen
in
suo
fastu
evanescunt.
Adde
quod
ut
plurimum
violenter
irrumpunt
in
solium,
ut
raro
locum
obtineat
legitima
vocatio.
Itaque
merito
a
terrenis
imperiis
discernitur
sacrum
Davidis
regnum,
quod
in
coelesti
oraculo
fundatum
erat.
12.
(Si
custodierint
filii
tui
foedus
meum.)
Nunc
apertius
progreditur
ad
illam
quam
dixi
seriem,
qua
asseritur
illius
diuturnitas.
Etsi
autem
in
hoc
mundo
regum
filii
parentibus
haereditario
iure
succedunt,
certum
est
tamen
regnum
Davidis
singulari
privilegio
eximi
a
communi
lege,
quia
diserte
pronuntiat
Deus
semper
exorituram
sobolem
quae
solium
regium
obtineat:
neque
id
uno
vel
altero
saeculo,
sed
sine
fine.
Num
etsi
deletum
fuit
regnum
illud,
brevi
tamen
sequuta
est
restitutio,
et
in
Christo
stabilita
eius
perpetuitas.
Hic
tamen
nascitur
quaestio,
An
regni
duratio
hominum
meritis
nitatur.
Nam
conditio
sub
qua
paciscitur
Deus,
innuit
non
aliter
ratum
fore
Dei
foedus,
quam
si
homines
bona
fide
respondeant.
Unde
sequitur,
effectum
gratiae
promissae
pendere
ab
eorum
obedientia.
Sed
primo
loco
tenere
convenit,
quatenus
pollicitus
est
Deus
se
missurum
redemptorem,
a
quo
speranda
esset
salus,
foedus
illud
fuisse
prorsus
gratuitum:
quia
ex
prima
adoptione
fluebat,
quae
et
ipsa
gratuita
fuit.
Et
certe
non
obstitit
impiae
gentis
perfidia
quominus
Deus
exhibito
Christo
palam
ostenderit
se
eorum
meritis
nihil
tribuere.
Ideo
dicit
Paulus,
Rom.
3,
3:
Si
quidam
eorum
fuerunt
increduli,
an
ideo
exinanita
est
Dei
veritas?
significans
Deum
favorem
suum
continuasse
erga
Iudaeos,
quia
gratis
eoa
elegerat.
Et
quum
saepius
data
opera,
visi
sint
eius
promissiones
in
nihilum
velle
redigere,
certasse
tamen
incredibili
bonitate
cum
eorum
malitia,
atque
ita
factum
esse
ut
superior
emerserit
eius
veritas:
quia
non
respexit
quid
meriti
essent,
sed
iu
suo
proposito
firmus
stetit.
Nunc
tenemus
quatenus
conditionale
non
fuerit
illud
foedus:
sed
quia
secum
trahebat
alias
accessiones,
ideo
conditio
fuit
apposita,
Si
parueritis
mandatis
meis,
ego
vobis
benedicam.
Ab
hac
obedientia
quia
desciverant
Iudaei,
in
exilium
abducti
sunt.
Ac
tunc
visus
est
Deus
foedus
suum
irritum
facere,
vel
profanare,
ut
alio
loco
vidimus.
Dissipatio
igitur
illa,
quaedam
foederis
ruptura
fuit,
sed
ex
parte
duntaxat
et
in
speciem.
Clarius
etiam
hoc
fiet
si
altius
repetamus
ex
sacra
historia
quid
paulo
post
|