47:347  347  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  348  palos  ad  munus  suum  strenue  obeundum.  Materiam  exhortationis  sumit  ex  gratuito  favore,  quo  ipsos  dignatus  fuerat.  Nam  quo  magis  obstricti  sumus  Domino,  ad  praestanda  quae  requirit  officia  ferventiores  esse  decet:  alioqui  foedae  ingratitudinis  crimen  effugere  non  licebit.  Unde  apparet  nihil  esse  quod  nos  acrius  ad  sancte  pieque  vivendi  studium  accendere  debeat  quam  dum  agnoscimus  Deo  nos  omnia  debere,  nihil  nos  habere  proprium:  tam  initium  salutis  nostrae,  quam  omries  quae  inde  sequuntur  partes,  fluere  ex  gratuita  eius  misericordia.  Porro  quam  vera  sit  haec  Christi  sententia,  inde  clare  perspicitur,  quod  eos  sibi  Christus  apostolos  delegit,  qui  omnium  ineptissimi  videri  poterant.  Quanquam  in  eorum  persona  perpetuum  gratiae  suae  monumentum  exstare  voluit.  Nam  quemadmodum  admonet  Paulus  (1.  Cor.  4,  2),  quis  hominum  rer  perietur  ad  obeundam  legationem  idoneus,  qua  sibi  Deus  humanum  genus  reconciliat?  Imo  quisnam  est  mortalis  homo,  ut  sustineat  Dei  personam?  Solus  ergo  Christus  est,  qui  sua  electione  idoneos  efficit.  Ideo  Paulus  apostolatum  suum  ex  gratia  deducit,  Rom.  1,  5.  Item  ad  Galat.  1,  15  se  ab  utero  matris  segregatum  fuisse  commemorat.  Imo  quum  servi  simus  prorsus  inutiles,  qui  omnium  praestantissimi  videntur,  ne  minimae,  quidem  vocationi  pares  erunt,  donec  electi  fuerint.  Interea  quo  quisque  ad  altiorem  honoris  gradum  evectus  est,  meminerit  se  magis  Domino  esse  devinctum.  Constitui  vos.  Electio  occulta  est  donec  re  ipsa  patefiat,  quum  munus  homini  iniungitur  cui  destinatus  fuit:  quemadmodum  Paulus,  eo  quem  nuper  citavi  loco,  postquam  retulit  se  ab  utero  matris  fuisse  segregatum,  postea  subiicit  apostolum  se  creatum  esse,  quum  ita  visum  est  Deo.  Sic  et  Dominus  (Ier.  1,  5)  testatur,  Ieremiam  sibi  notum  fuisse,  antequam  esset  in  utero  matris,  quem  tamen  ad  munus  propheticum  suo  demum  tempore  vocat.  Fieri  tamen  poterit  ut  quis  rite  formatus  ad  doitendi  munus  accedat,  imo  hoc  in  ecclesia  ordinarium  est,  ne  quis  vocetur  nisi  qui  iam  comparatus  est  ac  instructus  necessariis  dotibus.  Quod  Christus  se  utriusque  facit  autorem,  nihil  mirum:  quandoquidem  nonnisi  per  ipsum  agit  pater,  et  ipse  cum  patre  agit.  Ergo  ambobus  communis  est  tam  electio  quam  ordinatio.  Ut  eatis.  Nunc  ostendit  quorsum  meminerit  suae  gratiae,  ut  eos  scilicet  alacriores  ad  opus  redderet.  Non  otiosa  erat  dignitas  apostolatus,  sed  cum  summis  difficultatibus  certare  ipsos  decebat.  Stimulum  ergo  addit  Christus,  ne  labores,  molestias  et  discrimina  refugiant.  Hoc  argumentum  a  fine  sumptum  est.  Deinde  ab  effectu  ratiocinatur  Christus,  quum  dicit  et  fructum  afferatis.  Vix  enim  fieri  potest,  ut  serio  quisquam  et  graviter  operi  incumbat,  nisi  fructuosum  laborem  speret  fore.  Ideo