|
32:347
347
PSALMUS
CXXXII.
348
10.
Propter
David
servum
tuum
ne
averseris
faciem
Christi
tui,
ll.
Iuravit
Iehova
Davidi
in
veritate,
nec
se
avertet
ab
ea,
De
fructu
ventris
tui
ponam
super
solium
tuum.
12.
Si
custodierint
filii
tui
foedus
meum,
et
conventiones
meas
quas
docebo
eos:
etiam
filii
eorum
usque
in
saeculum
sedebunt
super
solium
tuum.
10.
(Propter
David
servum
tuum.)
Quidem
principium
huius
versus
cum
proximo
contexunt,
quod
tametsi
non
refello,
facile
tamen
perspicient
lectores
versum
hunc
uno
contextu
legendum.
Porro
antequam
mentem
prophetae
explico,
sciendum
est,
nimis
argute
sensum
hunc
verbis
affingi,
Ne
avertas
faciem
Christi
tui,
hoc
est,
ne
prives
nos
conspectu
redemptoris.
Certo
enim
ex
Solomonis
precatione
colligitur,
potius
rogare
Deum
ut
se
regi
propitium
exhibeat.
Sicuti
quum
1.
Reg.
2,
20.
Solomonem
filium
suum
rogat
Bethsabe,
eodem
verbo
utitur:
ac
si
diceret,
Ne
me
reiicias
a
conspectu
tuo.
Tantundem
igitur
valet
atque
aversari,
idque
breviter
attingere
operae
pretium
iuit:
quia
sententia
illa,
Ne
auferas
promissum
redemptorem,
ut
est
plausibilis,
facile
imperitos
alliceret.
Atqui
simpliciter
hic
rogatur
Deus
ne
regis
vota,
quae
pro
toto
populo
concipit,
adspernetur
vel
repudiet.
Petitur
autem
hic
favor
vel
gratia
sub
Davidis
nomine,
non
alia
de
causa
nisi
quia
Deus
cum
eo
foedus
pepigerat.
Nam
huius
privilegii
respectu
non
quasi
unus
quilibet
ex
vulgari
ordine
reputandus
fuit.
Summa
est,
ut
Deus
promissionis
suae
memor
erga
Davidis
posteros
favorem
suum
prosequatur:
quia
et
singulis
regibus
dictata
hic
fuit
precatio
pro
ecclesia:
sed
fundamentum
in
persona
Davidis
iactum
fuit.
Itaque
iam
tunc
sub
figura
admoniti
fuerunt
fideles,
Christum
mediatorem
fore
qui
pro
toto
corpore
populi
intercederet.
Sed
quia
nondum
carnem
nostram
induerat
Christus,
necdum
etiam
peracto
sacrificio
coeleste
sanctuarium
ingressus
erat,
interpositus
fuit
ad
tempus
umbratilis
mediator,
qui
exorandi
fiduciam
populo
daret.
11.
(iuravit
Iehova
Davidi.)
Iam
clarius
exprimit
nihil
se
aliud
respicere
in
Davide
quam
gratuitam
Dei
promissionem
quae
apud
eum
deposita
fuerat.
Ac
ne
in
eius
fide
vacillet,
iureiurando
sancitam
fuisse
dicit.
Quantum
ad
verba
spectat,
dicit
Deum
iurasse
veritatem,
hoc
est,
non
fallaciter,
sed
bona
fide:
ideoque
non
esse
timendum
ne
a
promisso
deflectat.
Promittit
autem
Davidi
successorem
ex
eius
semine
:
quia
iam
fere
de
continua
successione
desperaverat,
non
quod
liberis
careret,
sed
quia
domi
suae
videbat
regnare
exitiales
turbas,
eamque
intestinis
discordiis
scissam
esse,
quae
totum
genus
facile
pessundarent.
Quanquam
autem
designatus
fuit
Solomo,
non
dubium
tamen
est
quin
|