|
25:346
niam
singulos
formet
prout
visum
est.
Saepe
aberrant
homines,
et
iudicio
falluntur:
atque,
ut
spiritus
Dei
illis
praeluceat,
non
longius
progrediuntur
quam
ut
discernant
qua
quisque
dote
polleat.
Deus
vero
non
solum
optimus
est
iudex
quam
dexter
et
aptus
quisque
sit,
nec
solum
penetrat
ad
intimos
usque
cordium
recessus:
sed
fingit
ac
refingit
homines
quos
eligit
ministros,
et
qua
opus
est
facultate
instruit
ut
pares
sint
oneri
ferendo.
Hinc
colligitur
utilis
doctrina,
ubi
destituimur
probis
ducibus,
petendos
esse
ab
ipso
opifice
cuius
singulare
donum
est
bene
regendi
virtus.
Atque
hac
ratione
non
tantum
creatorem
hominum
nominat,
vel
universae
carnis,
sed
diserte
spirituum
meminit.
Quod
populum
pecudibus
comparat,
pertinet
ad
commovendam
miserationem,
ut
ad
pastorem
ordinandum
propensior
sit
Deus.
18.
Dixit
Iehova
ad
Mosen.
Hic
videmus
Iosue
precibus
Mosis
fuisse
datum,
quod
alibi
non
exprimitur.
Porro
ut
omnium
consensu
gradum
suum
obtineat,
insigni
elogio
ornatur:
nam
ubi
spiritum
in
eo
esse
pronunciat
Deus,
non
intelligit
anima
esse
praeditum,
sed
excellere
necessariis
donis,
ut
intelligentia,
iudicio,
magnitudine
animi,
bellandi
peritia.
Ac
nomen
spiritus
aliter
quam
paulo
ante
capitur
pro
exquisita
et
rara
gratia,
quae
in
ipso
Iosua
fulgebat:
haec
enim
metonymia
scripturae
satis
trita
est.
Additur
solennis
ritus
consecrationis,
manuum
impositio:
de
qua
alibi
plenius
disseruimus,
ut
supervacuum
sit
nunc
multa
verba
facere.
Iam
ante
legem
in
usu
fuit,
quum
sancti
patres
filios
suos
benedicerent.
Vidimus
hac
caeremonia
inauguratos
fuisse
sacerdotes
in
suum
munus,
et
oblatas
Deo
victimas.
Eundem
morem
sequuti
sunt
apostoli
in
creandis
pastoribus.
Moses
ergo,
ut
palam
testatum
faceret
Iosua
non
amplius
esse
sui
iuris,
sed
Deo
addictum,
nec
iam
habendum
esse
quasi
privatum
hominem,
qui
divinitus
ad
imperium
vocatus
erat,
manus
eius
capiti
imposuit.
Accessit
etiam
alia
ratio,
ut
pro
necessitate
iniuncti
muneris,
Deus
magis
ac
magis
eum
locupletaret.
Nihil
enim
obstat
quominus
servis
suis
Deus
qui
iam
ante
spiritualibus
donis
praestabant,
pro
vocationis
usu,
uberiores
dotes
conferat.
Sic
Timotheo,
ubi
pastor
est
creatus,
data
fuit
nova
gratia
per
impositionem
manuum
Pauli:
quamvis
ante
non
vulgari
modo
praestaret.
Huc
pertinet
quod
postea
subiicitur,
ut
ponat
Moses
e
gloria
sua
super
eum,
ac
si
dignitatem
suam
resignaret.
Nam
voce
gloriae
non
exterior
duntaxat
splendor,
sed
magis
spirituale
decus
notatur,
quo
Deus
reverentiam
servis
suis
conciliat:
non
quod
virtutes
suas
in
Iosuam
transferendo
nudatus
illis
fuerit:
sed
quia
sine
diminutione
fecit
donorum
suorum
consortem
qui
successor
futurus
erat.
Id
vero
coram
toto
populo
geri
oportuit,
ut
tanquam
divinitus
oblatum
libenter
omnes
|