|
6:345
DE
LIBERO
ARBITRIO.
sit
operis.
Itaque
ingeniosam
occupationem
habere
se
putat,
ut
transsilire
ulterius
liceat
inoffenso
pede,
dum
infinitos
locos
esse
dicit,
in
quibus
ipse
pugno
mecum.
Quanquam
ne
absque
argumento
videatur
haec
dicere,
unum
mox
profert:
Bifariam
in
electis
suis
Deum
operari
dico,
extra
per
verbum,
intus
per
spiritum.
Spiritu
mentes
illuminando,
corda
-in
iustitiae
amorem
cultumque
formando,
novam
eos
creaturam
facere,
verbo,
ad
eandem
renovationem
expetendam,
quaerendam,
assequendam
excitare.
Hic
me
evidenter
mihi
contradicere,
isto
modo
ostendit.
Aut
enim
spiritus
actione,
inquit,
prior
est
verbi
praedicatio,
aut
posterior.
Atqui
secundum
hoc
a
ratione
dissentaneum
est:
quia
frustra
quaererent
et
appeterent
regenerationem
fideles,
quam
iam
consequuti
essent.
Priorem
vero
esse,
cum
doctrina
mea
non
convenit:
quae
hominem
sub
naturae
vetustate
ne
appetere
quidem
posse
bonum
tradit.
Subtilem
certe
artificem,
qui
tam
bene
novit
telas
aranearum
texere.
Ego
vero
respondeo,
fidelibus
iam
regeneratis
praedicari
verbum,
idque
efficaciter,
et
cum
fructu:
non
ut
nascantur
novae
creaturae,
sed
ut
augescant
et
adolescant,
sicut
crescere
et
proficere
tota
vita
nos
oportet.
Si
ad
summam
perfectionem
primo
gradu
perveniretur,
frustra
quidem
docerentur,
qui
semel
audierunt.
Sed
nos
aliud
experimur.
Iam
ergo
abrupta
est
pars
una
texturae.
At
nisi
mentimur,l)
ante
regenerationem
verbo
excitari
nemo
poterit
ad
expetendum
Dei
spiritum.
Merito
alicubi
Augustinus
scholam
hanc
procul
a
sensu
carnis
remotam
esse
admonet.
Quanquam
utcunque
persuaderi
[pag.
157]
nequeant
homines,
stultis
suis
cogitationibus
inebriati,
convinci
tamen
possunt,
ut
ne
amplius
Deo
obloquantur.
Principio,
Paulum
meo
loco
substituam,
qui
ad
repellendos
Pighii
insultus
fortior
erit
et
instructior.
Is
enim
fidem
docet
esse
ex
auditu;
et
continuo
tamen
subiicit,
non
nisi
ex
arcana
brachii
Dei
revelatione
haberi
(Rom.
10,
16.
17).
Audis,
hominem
ex
incredulo,
verbi
praedicatione,
fidelem
fieri;
audis
rursum,
incredulum
manere,
donec
Dei
spiritu
fuerit
illuminatus.
Haec
duo
si
quid
videntur
habere
repugnantiae,
uno
verbo
inter
se
conciliat
Paulus:
dum
sibi
commissum
esse
spiritus
ministerium
gloriatur,
et
quid
sibi
hoc
velit,
declarat:
nempe
quod
efficaciter
insculpat
Deus
hominum
cordibus
per
spiritum,
quod
per
os
eius,
non
ante,
nec
post,
sed
simul
auribus
loquitur.
Praedicatione
ergo
iacitur
semen:
ut
autem
radices
agat,
ut
germinet,
ut
fructificet,
Dei
spiritus
intus
facit.
Nunc,
ut
ad
mea
verba
etiam
veniam:
verbo
excitantur
homines
ad
expetendam
regenerationem.
Quando?
dum
spiritus
Dei
scilicet
1)
Sic
cum
Gallasio
et
Gallo
emendandum.
Princeps
habet:
mentitur.
|