|
47:345
345
CAPUT
XV.
346
filio
non
parcens,
testatum
faceret
in
eius
persona
quantam
habeat
salutis
nostrae
curam.
Iam
vero
plus
quam
ferrea
aut
lapidea
corda
esse
oportet,
quae
non
emolliet
tam
incomparabilis
divini
amoris
suavitas.
Quaeritur
tamen
quomodo
pro
amicis
mortuus
fuerit
Christus,
quum
hostes
essemus,
antequam
nos
reconciliaret.
Nam
expiatis
sacrificio
mortis
suae
peccatis,
inimicitias
quae
inter
Deum
et
nos
erant
delevit.
Huius
quaestionis
solutio
ex
tertio
capite
petatur,
ubi
diximus,
respectu
quidem
nostri
dissidium
esse
inter
nos
et
Deum,
donec
morte
Christi
abolita
sint
peccata:
caeterum
huius
gratiae,
quae
in
Christo
exhibita
est,
causam
fuisse
perpetuum
Dei
amorem,
quo
etiam
hostes
suos
prosequebatur.
In
hunc
quoque
modum
Christus
vitam
suam
pro
alienis
exposuit,
sed
quos
iam
tunc
ipse
amabat,
mortem
alias
pro
ipsis
non
subiturus.
14.
Vos
amici
mei
estis.
Non
intelligit
tantum
nos
honoris
proprio
aliquo
merito
consequi,
sed
tantum
admonet,
qua
lege
nos
in
gratiam
recipiat
et
censere
inter
amicos
suos
dignetur:
quemadmodum
nuper
dixit:
Si
praecepta
mea
servaveritis,
manebitis
in
dilectione
mea.
Apparuit
enim
gratia
servatoris
Dei,
erudiens
nos,
ut
abnegata
impietate
et
mundanis
desideriis
caste
et
iuste
et
pie
vivamus
in
hoc
saeculo
(Tit.
2,
l
l
)
.
Profani
autem
homines,
qui
impio
evangelii
contemptu
adversus
Christum
lasciviunt,
eius
amicitiae
renuntiant.
15.
Posthac
non
dicam
vos
servos.
Altero
argumento
suum
erga
discipulos
amorem
demonstrat:
quod
scilicet
penitus
se
illis
patefecerit,
quemadmodum
familiaris
inter
amicos
communicatio
locum
habet.
Ego,
inquit,
longe
plus
vobis
detuli
quam
mortalis
homo
servis
suis
soleat.
Hoc
ergo
pignus
sit
vobis
meae
erga
vos
caritatis,
quod
comiter
et
amice
coelestis
sapientiae
arcana,
quae
ex
patre
audieram,
vobis
exposui.
Praeclarum
certe
evangelii
encomium
est:
quod
illic
Christi
cor
habemus
quodammodo
apertum,
ne
dubius
sit
nobis
vel
obscurus
eius
amor.
Non
est
quod
supra
nubes
transscendere
vel
in
abyssos
penetrare
optemus
ad
petendam
salutis
nostrae
certitudinem:
sufficiat
nobis
hoc
amoris
testimonium
quod
in
evangelio
continetur,
quia
nunquam
fallet.
Dicebat
Moses
(Deut.
4,
7)
veteri
populo:
Quae
tam
inclyta
sub
coelo
gens
est,
quae
Deum
habeat
appropinquantem
sibi,
sicuti
tecum
hodie
communicat
Deus?
Atqui
magis
excellit
nostra
nobilitas,
ex
quo
Deus
totum
se
in
filio
effudit.
Quo
maior
est
eorum
ingratitudo
et
perversitas,
qui
admirabili
evangelii
sapientia
non
contenti
superba
libidine
ad
novas
speculationes
transvolant.
Quaecunque
audivi.
Certum
est,
non
omnia
quae
scivit
Christus
nota
fuisse
discipulis,
nec
vero
fieri
poterat
ut
ad
tantam
altitudinem
pertingerent:
et
quum
sit
incomprehensibilis
Dei
sapientia,
uni-
|