25:345  345  REDITUS  AD  HISTORIAM.  346  EX  NUMER.  CAP.  XXVII.  15.  Loquutus  est  igitur  Moses  ad  Iehovam,  dicendo:  16.  Praeficiat  Iehova  Deus  spirituum  omnis  carnis,  virum  super  congregationem:  17.  Qui  egrediatur  ante  eos,  et  qui  ingrediatur  ante  eos,  id  est,  qui  educat  eos,  et  introducat  eos,  ne  sit  congregatio  Iehovae  velut  pecudes  quae  nullum  habent  pastorem.  18.  Ut  dixit  Iehova  ad  Mosen:  Cape  tibi  Iosue  filium  Nun,  virum  in  quo  est  spiritus,  et  imponas  manum  tuam  super  eum.  19.  Statuasque  illum  coram  Eleazar  sacerdote,  et  coram  universa  congregatione:  et  dabis  ilii  mandata  in  oculis  eorum.  20.  Et  pones  de  gloria  tua  super  illum,  ut  audiant  illum  universa  congregatio  filiorum  Israel.  21.  Qui  postea  coram  Eleazar  stabit,  et  interrogabit  eum  de  iudicio  Urim  coram  Iehova:  ad  verbum  eius  egredientur  ipse  et  omnes  filii  Israel  cum  eo,  et  tota  congregatio.  22.  Fecit  ergo  Moses  quemadmodum  praeceperat  ei  Iehova:  accepit  namque  Iosua,  et  statuit  Ulum  coram  Eleazar  sacerdote,  et  coram  universa  congregatione.  23.  Imposuitque  manus  super  illum,  ac  dedit  Uli  mandata  quemadmodum  dixerat  Iehova  per  manum  Mosis.  15.  Loquutus  est  igitur.  Hic  Moses  non  modo  providentiam  Dei  in  curanda  populi  salute,  sed  suum  quoque  ipsis  studium  commendat.  Unde  patet  quam  paterno  fuerit  affectu,  qui  non  solum  usque  ad  finem  vitae  fideliter  et  strenue  partibus  suis  defunctus  est,  nec  ullas  molestias  refugit,  sed  prospicit  etiam  in  futurum,  et  de  successore  idoneo  sollicitus  est,  ne  populus  maneat  sine  capite,  velut  corpus  truncatum.  Modestia  etiam  eius  perspicitur,  dum  sibi  non  arrogat  ducis  creandi  munus,  nec  sua  autoritate  populum  mittit  in  suffragia,  sed  Deum  constituit  unicum  electionis  arbitrum.  Praefectos  quidem  eligere  licitum  est,  atque  haec  pars  est  ordinis  politici:  verum  provincia  haec  fuit  difficilior  quam  ut  reperiretur  hominum  iudicio  qui  ad  eam  obeundam  sufficeret,  ideoque  potestas  soli  Deo  permitti  debuit,  qui  etiam  hoc  negotium  sumere  gravatus  non  fuerat.  Atqui  haec  peculiaris  ratio  maxime  valuit  in  re  tam  ardua,  populum  ducem  e  manu  eius  accipere,  ut  penes  ipsum  semper  maneret  imperii  maiestas.  Sicuti  ergo  Mosen  extraordinario  modo  elegerat,  et  tanquam  legato  mandaverat  suas  vices,  ita  eandem  gratiam  continuavit  in  Iosua.  Ac  iam  ante  quidem  eum  designaverat:  sed  modestiae  causa,  omisso  eius  nomine,  simpliciter  precatur  Moses  ut  prospiciat  Deus  populo  suo.  Epitheton  vero  quo  Deum  insignit,  accommodatur  ad  praesentem  causam.  Vere  quidem  semper  vocari  potest  Deus  spirituum  omnium  carnis:  et  alia  ratione  16.  capite  hac  loquendi  forma  usus  est  Moses  :  sed  hanc  eius  virtutem  nunc  commemorat:  ac  si  diceret,  praesto  fore  et  sub  eius  manu  quem  praeficiat,  quo-