|
6:344
luntatem
bonam
et
praeparat
adiuvandam
et
adiuvat
praeparatam.
Praecedit
enim
bona
voluntas
multa
Dei
bona,
sed
non
omnia.
Quae
autem
non
praecedit,
in
iis
est
et
ipsa.
Sed
negat
Pighius,
constare
nobis
doctrinae
nostrae
rationem,
dum
sic
praedicamus
gratiam,
ut
nullas
ad
bene
vivendum
partes
libero
arbitrio
relinquamus.
Siquidem
impotentes
ad
obsequium
hortari,
perinde
est,
ac
si
quis
servum
suum,
quem
clausum
carcere
manicisque
constrictum
teneret,
huc
illuc
iuberet
[pag.
155]
cursitare.
Conveniret
forte
nonnihil
haec
similitudo,
nisi
altera
parte
claudicaret,
altera
concideret.
Nam
si
Dei
tyrannide,
non
autem
propria
cordis
pravitate
captivos
nos
teneri
confiteremur,
tum
aliquid
coloris
haberet.
Nunc
autem
quum
et
causa
mali
et
culpa
in
nobis
haereat,
quum
non
aliis
quam
propriae
perversitatis
vinculis
induti
ac
constricti
ad
currendum
simus
inutiles,
multum
est
in
comparatione
discriminis.
Ad
hoc,
quum
praecipuus
admonitionum
et
reprehensionum
usus
electos
lespiciat,
non
reputare,
in
hunc
finem
illis
a
Domino
praecipi
quid
agendum
sit,
et
dum
non
obsequuntur,
suam
illis
tum
miseriam
tum
pravitatem
indicari,
et
quodam
modo
exprobrari,
ut
ad
eos
liberandos
spiritui
sancto
via
sternatur,
nimiae
est
caecitatis,
aut
certe,
si
reputes
ac
di&simules,
nimis
perditae
impietatis.
Quanquam
locum
hunc
sic
tractatum
a
me
fuisse
confido,
ut
parum
apud
eos,
qui
mentis
aliquid
habent,
allatrando
proficiat
Pighius.
Quod
si
quis
amplius
satisfieri
sibi
desideret,
in
promptu
est
liber
ille
Augustini
qui
in
hanc
rem
totus
est
compositus.
Neque
tam
est
involuta
quaestio,
quin
paucis
verbis
absolvi
queat.
Si
non
est,
inquiunt,
obediendi
in
homine
facultas,
docendo
et
monendo
Deus
ludit
operam.
Luderet,
fateor,
si
sola
externa
doctrina
uteretur:
quantum
ad
verum
profectum
dico.
Nunc
vero,
quum
spiritu
suo
reddat
efficacem
doctrinam,
plurimum
abest,
ut
sine
fructu
loquatur.
Nihil
esse
pronunciat
Paulus
omnes
eos,
qui
plantant
vel
rigant
(1
Cor.
3,
7).
Qui
sic?
nisi
quia
nihilo
plus
consequuntur
Christi
ministri,
docendo
et
concionando,
quam
si
aerem
flatu
ferirent?
Unde
autem
fit
ut
adeo
sit
inutilis
eorum
labor?
nisi
quod
lapidibus
loquuntur,
donec
mirifica
et
arcana
sua
operatione
instillat
Deus
in
hominum
mentes,
et
cordibus
inspirat,
quod
eorum
opera
non
nisi
ad
aures
pervenire
poterat?
Ita
concludit,
Deum,
qui
dat
incrementum,
solum
esse
omnia:
non
quod
omnia
[pag.
156]
spiritus
sui
virtute
agendo,
servorum
suorum
ministerium
excludat,
sed
ut
solidam
sibi
actionis
laudem
vendicet:
sicut
tota
ab
eo
uno
efficacia
emergit,
et
vanum
est
ac
sterile,
quidquid
sine
ipso
laborant
homines.
In
hac
doctrina
tantam
absurditatum
congeriem
Pighius
contineri
dicit,
ut
omnia
excutere
immensi
|