|
47:344
suo
metum
et
anxietatem
in
cordibus
nostris
abolet,
unde
emergit
serena
ista
hilaritas.
Nostrum
alia
ratione
dicitur:
quia
ipso
fruimur,
ex
quo
nobis
donatum
est.
Iam
quum
pronuntiet
Christus,
se
haec
ideo
loquutum
ut
gaudium
habeant
discipuli,
ex
his
verbis
statuimus,
quicunque
in
hac
concione
rite
profecerint
habere
in
quo
acquiescant.
Manendi
verbo
significat,
non
caducum
aut
temporale
esse
gaudium,
de
quo
loquitur,
sed
quod
nunquam
excidat
vel
effluat.
Quare
discamus
quaerendam
in
Christi
doctrina
salutis
fiduciam,
quae
tam
in
vita
quam
in
morte
vigeat.
Gaudium
vestrum
completum
sit.
Addit
solidum
hoc
et
plenum
gaudium
fore:
non
quod
omni
prorsus
tristitia
vacui
sint
fideles,
sed
quod
exsuperet
gaudii
materia,
ut
nullus
unquam
metus,
nulla
anxietas,
nullus
moeror
eos
absorbeat.
Nam
quibus
in
Christo
gloriari
datum
est,
illis
neque
vita,
neque
mors,
neque
ullae
miseriae
obstabunt,
quominus
tristitiae
insultent.
12.
Hoc
est
praeceptum
meum,
ut
diligatis
invicem,
sicut
dilexi
vos.
13.
Maiorem
hac
dilectionem
nemo
habet
quam
ut
quis
animam
suam
ponat
pro
amicis
suis.
14.
Vos
amici
mei
estis,
si
feceritis,
quae
ego
praecipio
vobis.
15.
Posthac
non
dicam
vos
servos,
quia
servus
nescit,
quid
faciat
dominus
eius:
vos
autem
dixi
amicos,
quia,
quaecunque
audivi
a
patre
meo9
nota
feci
vobis.
12.
Hoc
est
praeceptum
meum.
Quum
vitam
nostram
dirigere
ad
Christi
praeceptum
conveniat,
tenendum
imprimis
est
quid
ipse
velit
ac
mandet.
Iam
itaque
repetit
quod
prius
dixerat,
sibi
ante
omnia
placere,
ut
fideles
caritatem
inter
se
mutuam
colant.
Praecedit
quidem
ordine
amor
ac
reverentia
Dei,
sed
quia
legitima
eius
probatio
est
caritas
erga
proximos,
huius
potissimum
fit
mentio.
Porro
sicuti
nuper
in
generali
doctrinae
observantia,
ita
nunc
in
specie
exemplar
nobis
proponit
quod
sequamur.
Complexus
est
enim
suos
omnes,
ut
se
mutuo
foveant.
Cur
de
amandis
incredulis
nihil
hoc
loco
diserte
praecipiat,
proximo
capite
dictum
est.
13.
Maiorem
hac
dilectionem.
Amoris
erga
nos
sui
magnitudinem
interdum
commendat
Christus,
quo
melius
salutis
nostrae
fiduciam
stabiliat.
Nunc
vero
longius
progreditur,
ut
nos
-suo
exemplo
ad
fratres
amandos
inflammet.
Utrumque
tamen
simul
coniungit:
nam
immensam
suae
bonitatis
dulcedinem
vult
a
nobis
fide
percipi
:
deinde
hac
ratione
ad
caritatis
studium
nos
allicit.
Ita
Paulus
ad
Ephesios
(5,
2):
Ambulate
in
dilectione,
sicut
et
Christus
dilexit
nos,
et
tradidit
semetipsum
pro
nobis
oblationem
et
hostiam
Deo
in
odorem
suavitatis.
Poterat
nos
Deus
verbo
aut
nutu
redimere,
nisi
aliter
nostra
causa
visum
esset,
ut
proprio
et
unigenito
|