|
25:344
haec
ratio
colligendi
vigoris,
dum
statuimus
sufficere
quod
Deus
promittit
auxilium:
tantum
abest
ut
labefactaretur
recte
agendi
studium
et
alacritas,
ubi
adscribitur
gratiae
Dei
quod
stulti
homines
arrogant
libero
suo
arbitrio.
Nam
qui
viribus
suis
freti
ad
strenue
agendum
feruntur,
nihil
aliud
quam
se
vesana
temeritate
et
superbia
praecipitant.
Sciamus
ergo
fluxas
esse
et
caducas
exhortationes
quae
alibi
fundatae
sunt
quam
iri
mera
gratiae
Dei
fiducia.
Hinc
itaque
hortandi
materiam
sumit
Moses,
quod
Deus
pro
Israelitis
pugnabit.
Notandum
tamen
est,
populum
animari
ad
spei
perseverentiam,
dum
se
Deus
auxiliatorem
fore
pronunciat
usque
in
finem:
qua
doctrina
refellitur
impium
delirium
quo
theologi
papales
mundum
fascinarunt.
Negant
fideles
posse
certos
esse
de
gratia
Dei,
nisi
quoad
praesentem
statum.
Ita
fidem
suspendunt,
ut
tantum
in
diem,
adeoque
in
singula
momenta
credamus,
quid
cras
nobiscum
acturus
sit
Deus
incerti.
Atqui
si
fides
promissionibus
Dei
respondet,
ac
veluti
succinit,
sese
in
totam
vitam,
imo
extra
mortem
extendat
necesse
est:
quia
futuri
temporis
dubitationem
tollit
Deus
his
verbis:
Non
te
deseram,
nec
derelinquam.
7.
Vocavit
Moses
Iosue.
Hinc
apparet
eos
quibus
publicum
munus
iniungitur,
opus
habere
duplici
confirmatione.
Nam
ex
quo
generalem
doctrinam
exposuit
toti
populo,
peculiariter
sermonem
convertit
ad
ipsum
Iosue,
utpote
cuius
erat
aliis
praeire
fortitudinis
exemplo,
et
quem
manebant
dura,certamina.
Ergo
quo
difficilius
est
omnes
ducere
quam
sequi
ducem,
eum
qui
multis
praeficitur
longe
magis
excellere
convenit.
Iam
quum
a
se
ipso
nihil
quisquam
possit,
a
Deo
petendum
est
quod
nobis
deest.
Ergo
quod
toti
populo
Moses
praeceperat,
nunc
apud
unum
hominem
repetit,
quia
in
eum
coniiciebatur
onus
regendi
populi.
Quod
eo
diligentius
notandum
est,
quia
ut
quisque
locatus
est
in
altiore
honoris
gradu,
omnes
admonitiones
fastidiose
despicit:
unde
fit
ut
quicunque
in
mundo
eminent,
secure
exhortationes
servorum
Dei
respuant.
Atqui
tales
delitias
probe
excutit
Moses,
ubi
ostendit
omnes
qui
imperio
funguntur,
non
modo
cum
aliis
esse
docendos,
sed
vehementius
etiam
esse
urgendos.
Porro
ubi
tam
in
hoc
loco
quam
in
superiori,
fideles
timere
et
pavere
Moses
vetat,
notandum
est,
non
ita
spoliari
omni
sensu,
ut
ad
discriminum
omnium
contemptum
obdurescant:
(sicuti
phrenetici
quidam
nullam
putant
esse
fortitudinem
nisi
in
stupore)
sed
tantum
instrui
fiducia,
quae
metus
omnes
superet
qui
vocationis
cursum
impediunt.
Scite
vero
latius
hanc
doctrinam
accommodat
apostolus
(Heb.
13,
5),
nempe
dum
avaritiam
vult
corrigere,
quae
ex
nimia
sollicitudine
oritur,
dum
miseri
homines
non
satis
reputant
quid
sit
Deum
habere
perpetuum
auxiliatorem.
|