|
6:343
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
aliae
similes
innumerae?
Sed
hoc
Pighio
licet,
qui
in
prostibulo
romani
antichristi
operam
suam
locavit.
Caeterum,
dum
huic
obiectioni
respondendum
est,
nego
nos
esse
solos
in
ista
causa,
sed
Christum
et
omnes
apostolos
esse
nobis
coniunctos.
Atque
id
confirmo:
quod
quum
ubique
doceant,
nullas
esse
ad
bonum
hominis
facultates,
nihilique
penitus
valere,
non
ideo
tamen
et
praecipere,
et
hortari,
et
reprehendere
desinant.
Hic
me
.conviciis
lacerat
Pighius,
quod
Christum
in
causae
societatem
accersam,
qui
se
pulsare
testatur,
ut
sibi
cordis
ostium
aperiamus:
qui
urbi
Ierusalem
in
sua
pervicacia
obstinatae
exprobrat,
noluisse
eam
congregari
filios
suos,
quum
facere
id
ipse
vellet.
Haec
nugatus,
quasi
Christum
nobis
valde
1)
adversarium
fecerit,
insultat.
Atqui
hoc
est
quod
tantopere
contendimus,
minime
praecludi
exhortationibus
et
correptionibus
viam,
utcunque
non
possit
parere
homo,
nisi
Dei
spiritu
eius
voluntas
in
obedientiam
formetur.
Simile
in
Paulo
specimen
edit:
quum
gratiam
sic
ab
eo
commendari
commemorat,
ut
neque
libero
arbitrio
adimat
locum.
Unde
probat?
Neque
enim
velle
aut
currere
nos
negat:
si
de
bona
voluntate
intelligit,
ubinam
erit
illud?
Deum
et
velle
et
perficere
[pag.
154]
in
nobis
operari.
Si
utrumque
proprium
gratiae
eius
opus
est,
continuo
non
esse
ex
naturae
virtute
sequitur.
Sed
video
quid
sit.
Vulgari
illa
hallucinatione
captus
est
Pighius
:
non
est
volentis,
neque
currentis;
velle
igitur
ac
currere
nostrum
est.
Quum
ex
adverso
ideo
ratiocinetur
Paulus,
volendo
aut
currendo
non
consequi
nos
Dei
gratiam
(Rom.
9,
16),
quia
nulla
sit
in
nobis
bona
voluntas,
nullus
bonus
cursus,
quae
possint
id
promereri.
Atque
id
est
quod
ait
Augustinus:
Quomodo
non
volentis
neque
currentis,
nisi
quia
ipsa
voluntas
a
Domino
praeparatur?
Alioqui
si
propterea
dictum
est,
non
volentis
neque
currentis;
sed
miserentis
est
Dei,
quia
ex
utroque
fit,
id
est,
ex
voluntate
hominis,
et
misericordia
Dei:
ut
sic
dictum
accipiamus,
non
volentis
neque
currentis,
sed
miserentis
est
Dei,
tanquam
diceretur,
non
sufficit
sola
voluntas
hominis,
si
non
sit
etiam
misericordia
Dei.
Non
ergo
sufficit
et
sola
misericordia
Dei,
si
non
sit
et
hominis
voluntas.
Ac
per
hoc,
si
recte
dictum
est,
non
volentis
hominis,
sed
miserentis
est
Dei,
quia
id
voluntas
hominis
sola
non
implet,
cur
non
et
contrario
recte
dicitur,
non
miserentis
est
Dei,
sed
volentis
hominis,
quia
id
misericordia
Dei
sola
non
implet?
Porro
si
nullus
dicere
Christianus
audebit,
non
miserentis
est
Dei,
sed
volentis
est
hominis,
ne
apostolo
apertissime
contradicat,
restat,
ut
propterea
recte
dictum
intelligatur:
non
volentis
neque
currentis,
sed
miserentis
Dei,
ut
totum
detur
Deo,
qui
hominis
vo-
1)
Ed.
princejjb
habet:
velle.
Emendatio
est
Gallasii.
|