|
47:342
gloriam.
Simul
tamen
ab
hoc
fine
vel
effectu
bene
agendi
studium
in
illis
accendit:
quia
nihil
pluris
nobis
esse
debet
quam
ut
per
nos
illustretur
Dei
nomen.
Eodem
etiam
pertinet
posterius
membrum
et
sitis
mei
discipuli,
quia
pronuntiat
neminem
se
habere
in
grege
suo,
nisi
qui
in
Dei
gloriam
fructificat.
9.
Quemadmodum
dilexit
me
pater.
Longe
aliquid
maius
voluit
exprimere
quam
vulgo
putent.
Nam
qui
eum
hic
de
arcano
Dei
patris
amore,
quo
semper
affectus
fuit
erga
filium,
loqui
putant
extra
rem
philosophantur:
quum
potius
Christi
consilium
fuerit,
quasi
in
sinum
nostrum
deponere
certum
divini
amoris
erga
nos
pignus.
Illa
igitur
argutia
nihil
ad
praesentem
locum,
quomodo
se
pater
in
filio
semper
amaverit.
Sed
amor
cuius
hic
fit
mentio
ad
nos
referendus
est,
quia
se
diligi
a
patre
testatur
Christus
quatenus
est
ecclesiae
caput,
sicuti
plus
quam
necesse
nobis
est.
Nam
qui
sine
mediatore
quaerit
quomodo
a
Deo
ametur,
labyrintho
se
implicat,
in
quo
neque
viam
neque
exitum
inveniet.
Ergo
in
Christum
coniiciendi
sunt
oculi,
in
quo
reperietur
expositum
divini
amoris
pignus.
Nam
in
illum
prorsus
effusus
fuit
Dei
amor,
ut
ab
ipso
in
membra
deflueret.
Hoc
titulo
insignitus
fuit,
quod
esset
filius
dilectus,
in
quo
acquiescat
patris
voluntas.
Sed
finis
notandus
est,
ut
Deus
in
ipso
nos
gratos
habeat.
Itaque
paternum
erga
nos
omnes
Dei
amorem
in
ipso
non
secus
ac
in
speculo
contemplari
licet,
quia
non
seorsum
nec
sua
privatim
causa
diligitur,
sed
ut
nos
secum
patri
coniungat.
Manete
in
dilectione
mea.
Quidam
ita
exponunt,
quod
Christus
mutuum
a
discipulis
amorem
exigat:
melius
alii,
qui
active
accipiunt
dilectionem
Christi.
Nam
amore
quo
nos
semel
complexus
est
vuit
nos
perpetuo
frui:
ac
propterea
cavendum
esse
admonet,
ne
eo
nos
privemus.
Multi
enim
oblatam
sibi
gratiam
repudiant,
multi
abiiciunt
quod
in
manibus
habebant.
Ex
quo
itaque
semel
recepti
sumus
in
Christi
gratiam,
videndum
est
ne
inde
culpa
nostra
excidamus.
Quod
ex
his
verbis
quidam
inferunt,
nihil
efficaciae
esse
in
gratia
Dei
nisi
adiuvetur
nostra
constantia,
frivolum
est.
Neque
enim
concedo
spiritum
a
nobis
tantum
exigere
quae
facultatis
nostrae
sunt,
sed
ostendere
quid
fieri
Oporteat,
ut
si
nobis
desunt
vires
aliunde
petamus.
Sicuti
quum
hic
ad
perseverantiam
nos
hortatur
Christus,
minime
nostro
marte
et
industria
nitendum
est,
sed
rogandus
ipse
qui
praecipit,
ut
nos
in
sua
dilectione
confirmet.
10.
Si
praecepta
mea.
Modum
perseverantiae
ostendit:
si
sequamur
quo
ipse
vocat.
Nam,
ut
dicit
Paulus,
qui
in
Christo
sunt,
non
ambulant
secundum
carnem,
sed
secundum
spiritum
(Rem.
8,
1).
Haec
enim
inter
se
perpetuo
sunt
coniuncta,
fides
22*
|