47:341  341  CAPUT  XV.  342  nos  in  ipsum  coaluimus.  Et  certe  scriptura  alibi  ostendit  nos/  antequam  in  ipso  simus,  inutile  et  aridum  esse  lignum.  6.  Si  quis  in  me  non  manserit  Iterum  proposita  ingratitudinis  poena,  eos  ad  perseverantiam  acuit  et  sollicitat.  Est  quidem  hoc  Dei  donum,  sed  non  est  supervacua  ad  timorem  exhortatio,  ne  caro  nostra  ex8ultans  nos  eradicet.  Arescere  dicuntur  instar  emortui  sarmenti  qui  a  Christo  resecti  sunt,  quia  sicuti  initium  vigoris  ab  ipso  est,  ita  et  continuus  tenor.  Non  quod  ex  electis  aliquem  contingat  unquam  exsecari,  sed  quia  multi  hypocritae  in  speciem  ad  tempus  florent  et  virent,  qui  postea  in  reddendo  fructu  spem  Domini  frustrantur.  7.  Si  manseritis,  in  me,  et  verba  mea  in  vobis  manserint:  quod  volueritis  petetis,  et  fiet  vobis.  8.  In  hoc  glorificatus  est  pater  meus,  ut  fructum  multum  feratis  et  sitis  mei  discipuli.  9.  Quemadmodum  dilexit  me  pater  ego  etiam  dilexi  vos:  manete  in  dilectione  mea.  10.  Si  praecepta  mea  servaveritis  j  manebitis  in  dilectione  mea,  sicut  et  ego  praecepta  patris  mei  servavi,  et  maneo  in  eius  dilectione.  11.  Haec  loquutus  sum  vobis,  ut  gaudium  meum  in  vobis  maneat  et  gaudium  vestrum  completum  sit.  7.  Si  manseritis  in  me.  Quia  saepe  sentiunt  fideles  se  famelicos  esse  et  procul  abesse  ab  illa  opima  pinguedine  quae  ad  uberem  fructum  reddendum  sufficiat,  ideo  nominatim  hoc  additum  est:  quibuscunque  rebus  indigeant  qui  in  Christo  sunt,  paratum  esse  eorum  inopiae  subsidium,  simul  atque  a  Deo  petierint.  Valde  utilis  admonitio:  nam  ut  nos  in  studio  precandi  exerceat  Dominus,  saepe  esurire  patitur.  Verum  si  ad  eum  confugimus,  nunquam  votis  nostris  deerit,  quin  suppeditet  ex  sua  inexhausta  copia  quidquid  fuerit  nobis  opus,  1.  Cor.  1,  5.  Quum  dicit  si  verba  mea  in  vobis  manserint,  significat  nos  fide  in  ipso  radicem  agere.  Nam  simul  ac  discessum  est  ab  evangelii  doctrina,  Christus  extra  se  quaeritur.  Dum  nobis  concessum  iri  promittit,  si  quid  voluerimus,  quidvis  optandi  licentiam  minime  indulget.  Male  enim  consuleret  Deus  saluti  nostrae,  si  ita  facilem  se  nobis  adeoque  morigerum  praeberet:  satis  enim  scitur,  quam  praeposteris  votis  utplurimum  lasciviant  homines.  Sed  hic  vota  suorum  restringit  ad  legem  rite  precandi,  quae  Dei  arbitrio  subiicit  nostros  omnium  affectus:  idque  circumstantia  loci  confirmat.  VeEe  enim  suos  intelligit  non  divitias,  vel  honores,  vel  aliquid  simile,  quod  stulte  expetit  caro,  sed  vitalem  spiritus  sancti  succum,  quo  fructificent.  8.  In  hoc  glorificatus  est.  Confirmatio  proximae  sententiae.  Nam  minime  dubitandum  esse  ostendit  quin  exaudiat  Deus  suorum  preces,  dum  se  fructuosos  reddi  cupient  :  quia  hoc  maxime  facit  ad  eius