|
6:340
gustini
potius
verbis,
quam
meis
solvere
in
animo
erat,
eamque
solutionem
ex
libro
de
Correptione
et
gratia
mutuari,
obiter,
qua
occasione
scriptus
fuerit
ille
liber
refero:
nempe
quod
similia
ipsi
Augustino
obiicerentur.
Hic
solita
truculentia
in
me
invehitur
Pighius,
meque
et
mendacii
et
impudentiae
accusat,
quod
Augustinum
adiungere
nobis
audeam.
Cedo
tamen,
qualiter
convincit?
Principio,
quod
nihil
ad
rem
praesentem
facit,
quo
consilio
librum
alterum
scripsit,
refert.
Ita
enim
demum
triumphat,
quoties
lectorum
oculos
iniecto
παρέργῳ
velut
nubecula
aliqua
interposita,
potest
aliquantulum
a
re
praesenti
subducere.
In
eo
libro,
inquit,
Augustinus
liberum
arbitrium
cum
gratia
bene
convenire
docet.
Quibus
hoc
verbis
et
quo
sensu
doceat,
superius
fideliter
exposui.
Sed
nunc
aliud
agitur,
quid
Augustinum
impulerit,
ut
de
Correptione
et
gratia
scriberet.
Cur
ergo
hic
ab
equo,
quod
aiunt,
ad
asinum
transsilit?
Hoc
tamen
utcunque
patior:
modo
aliquid
interea
auditu
dignum
obiter
afferat.
Sed
nihil
tale
ab
eo
fit.
Ex
duabus
ad
Valentinum
epistolis
multa
congerit,
unde
probat,
tam
eos
reprehendi
ab
Augustino,
qui
liberum
arbitrium
prorsus
negant,
quam
alios,
qui
illud
astruunt
sine
gratia:
constitui
autem
inter
haec
duo
extrema
mediocritatem,
liberum
quidem
esse
arbitrium,
sed
adiuvari
per
Dei
gratiam,
ut
recta
homines
et
sapiant
et
faciant;
ut
quum
venerit
Dominus,
reperiat
opera
nostra
bona,
quae
praeparavit
ut
in
illis
ambulemus.
Fateor
sane,
in
hoc
[pag.
150]
laborare
illic
sanctum
virum:
ut
neque
liberum
negetur
arbitrium,
neque
sic
praedicetur,
ut
a
Dei
gratia
separetur,
tanquam
sine
illa,
vel
cogitare
aliquid,
vel
agere,
secundum
Deum,
ulla
ratione
possimus,
quod
omnino
non
possumus.
Haec
enim
sunt
eius
verba.
Item:
Credite,
inquit,
divinis
eloquiis,
et
quod
liberum
sit
arbitrium,
et
gratia
Dei,
sine
cuius
adiutorio
nec
converti
possit
ad
Deum,
nec
proficere
in
Deo.
Item
secunda
epistola:
Fides
catholica
neque
liberum
negat
arbitrium,
sive
in
bonam
vitam,
sive
in
malam:
neque
tantum
ei
tribuit,
ut
sine
gratia
Dei
valeat
aliquid:
sive
ut
ex
malo
convertatur
in
bonum,
sive
ut
in
bono
perseveranter
proficiat,
sive
ut
ad
bonum
sempiternum,
perveniat:
ubi
iam
non
timeat,
ne
deficiat.
His
scilicet
verbis
elatus
Pighius,
furioso
impetu
in
me
insurgit:
meamque
tum
sycophantiam
tum
malignitatem
detectam
plenis
buccis
detonat.
Nempe,
quia
sicut
alibi
sub
liberi
arbitrii
nomine
voluntatem
in
homine
statuit:
quae
tam
boni
quam
mali
capax,
bonorum
simul
ac
malorum
operum
fons
sit
ac
radix;
malam
porro
esse
naturae
corruptione,
bonam
fieri
gratiae
correctione.
Quod
si
quid
de
eius
sententia
adhuc
dubitas,
fac
quod
ipse
illic
iubet:
hoc
est,
ex
alia
eius
ad
Sixtum
epistola
clariorem
interpretationem
sume:
et
minime
tibi
|