|
47:340
monet
iam
in
se
ipsis
expertos
esse
quod
dixerat
quia
scilicet
in
ipso
plantati
simul
etiam
purgati
fuerint.
Modum
purgationis
ostendit,
nempe
doctrinam.
Nec
dubium
est
de
externa
praedicatione
eum
loqui,
quum
diserte
exprimat
sermonem,
quem
ex
ore
eius
audierant.
Non
quod
in
se
tantum
efficaciae
habeat
vox
hominis
ore
prolata,
sed
quatenus
in
corde
operatur
Christus
per
spiritum.
Vox
ipsa
purgationis
organum
est.
Interea
non
intelligit
Christus
omni
vitio
puros
esse
apostolos,
sed
experimentum
illis
proponit,
unde
discant
quam
necessaria
sit
gratiae
continuatio.
Praeterea
evangelii
doctrinam
illis
a
fructu
commendat,
quo
magis
acuantur
ad
continuam
eius
meditationem,
quum
sit
tanquam
vinitoris
cultellus
ad
sordes
purgandas.
4.
Manete
in
me.
Iterum
ad
studium
et
curam
retinendae
gratiae,
qua
praediti
sunt,
ipsos
hortatur.
Nunquam
enim
satis
expergefieri
potest
carnis
securitas.
Nec
certe
alio
spectat
Christus,
nisi
ut
nos
quasi
gallina
pullos
suos
sub
alis
contineat,
ne
levitate
nostra
abrepti
inde
avolemus
in
nostrum
exitium.
Ergo
ut
probet,
se
non
coepisse
salutis
nostrae
opus
ut
abrumpat
in
medio
cursu,
spiritum
suum
promittit
semper
fore
in
nobis
efficacem,
si
modo
per
nos
non
steterit.
Manete
in
me,
inquit,
quia
in
vobis
manere
paratus
sum:
item:
Qui
in
me
manet,
hic
fert
fructum
multum.
Quibus
verbis
declarat
eos
omnes,
qui
vivam
in
se
radicem
habent,
fructiferos
esse
palmites.
5.
Sine
me
nihil
potestis.
Clausula
est
atque
applicatio
totius
parabolae:
Quamdiu
extra
ipsum
sumus,
nihil
boni
fructus
et
Deo
grati
proferre,
quia
ad
bene
agendum
minime
sumus
idonei.
Hanc
sententiam
papistae
non
extenuant
modo,
sed
enervant,
imo
prorsus
eludunt.
Etsi
enim
verbotenus
fatentur,
nos
sine
Christo
nihil
posse,
aliquid
tamen
facultatis
suppetere
nobis
somniant,
quod
per
se
quidem
non
sufficiat,
Dei
tamen
gratia
adiutum
cooperetur.
Neque
enim
hominem
ita
exinaniri
sustinent,
quin
aliquid
ex
se
conferat.
Verum
tam
clara
Christi
verba
eludere
non
ita
promptum
est.
Tale
est
papistarum
commentum,
nos
sine
Christo
nihil
posse,
ab
eo
tamen
adiutos
habere
aliquid
ex
nobis
praeter
eius
gratiam.
Christus
vero
contra
pronuntiat,
nos
nihil
posse
ex
nobis.
Palmes,
inquit,
fructum
non
fert
a
se
ipso.
Ergo
non
tantum
cooperantis
suae
gratiae
auxilium
hic
commendat,
sed
nos
penitus
privat
omni
virtute,
nisi
quam
suppedidat
ipse
nobis.
Ergo
haec
particula
sine
me
sic
resolvi
debet:
nonnisi
ex
me.
Sequitur
aliud
cavillum:
palmitem
enim
obtendunt
aliquid
habere
a
natura,
quia
si
alius
surculus
non
frugifer
in
vineam
inseratur,
nihil
producet.
Verum
hoc
facile
diluitur,
quia
non
disserit
Christus,
quid
genuinum
habeat
palmes
antequam
viti
adhaereat,
sed
intelligit
potius
tunc
nos
demum
incipere
palmites
fieri,
dum
|