32:340  quia  se  continuit  in  hoc  gradu,  ne  aliud  appeteret  quam  Deo  et  ecclesiae  eius  servire,  merito  asserit  se  non  ambulasse  in  rebus  magnis.  Quanquam  ne  quis  frustra  in  verbo  uno  haereat,  particula  quae  sequitur,  supra  me,  communiter  rebus  magnis  et  absconditis  vel  mirabilibus  aptanda  est.  Non  ergo  agitur  quam  humilis  vel  excelsa  fuerit  Davidis  conditio:  quia  sufficit  tenuisse  modum,  ne  transsiliret  vocationis  suae  metas.  Neque  enim  fas  sibi  duxit  vel  pedem  movere,  nisi  quatenus  Dei  praecepto  regebatur.  Atque  hic  tenenda  est  antithesis  inter  Davidis  submissionem,  et  pravam  eorum  temeritatem,  qui  posthabito  Dei  iussu  se  ingerunt  ultra  quam  par  est,  vel  in  alienas  functiones  involant.  Nam  ubi  praelucet  Dei  vocatio,  nihil  nobis  erit  absconditum,  vel  magnum  supra  nos,  praesertim  si  ad  quodvis  obsequium  parati  simus:  quoscunque  vero  ambitio  sollicitat,  necesse  est  in  labyrintho  vagari.  Et  sane  videmus  ut  magnificos  istos  conatus,  in  quibus  fastuose  se  iactant  filii  saeculi,  frustretur  Deus.  Per  longos  suos  discursus  obequitant,  versant  totum  mundum  suo  arbitrio,  et  nihil  intactam  praetereunt:  placent  etiam  sibi  in  suo  acumine  et  industria,  verum  ubi  in  magnum  acervum  extulerunt  sua  consilia,  repente  evertitur:  quia  nihil  inest  solidum.  Duobus  autem  diversis  vitiis  laborant  qui  Deum  praeire  volunt,  sequi  non  sustinent:  alii  enim  ferventer  se  praecipitant,  ac  si  lapides  aedificandi  causa  in  coelum  proiicerent,  alii  vero,  quamvis  non  palam  suam  intemperiem  prodant,  sed  lenti  sint,  et  quasi  reptando  in  longum  tempus  prospiciant:  quia  tamen  non  minore  arrogantia  decernunt,  contempto  Deo,  quid  post  decem  et  viginti  annos  facturi  sint,  ac  si  coelo  et  terrae  dominarentur,  lapides  aedificii  sui  fundandi  causa  iaciunt  in  profundum  mare.  Atqui,  si  Deus  centum  illis  vitas  proroget,  nunquam  ad  superficiem  pervenient.  Quod  si  Deo  se  quis  subiiciat,  primum  nihil  appetens,  deinde  se  continens  in  suo  modulo,  cum  Davide  planam  et  aequabilem  viam  tenebit.  2.  Si  non  posui  et  quietam  tenui  animam  meam,  sicut  est  ablactatus  super  matrem  suam,  sicut  ablactatus  super  me  anima  mea.  3.  Speret  Israel  in  Iehovam  ex  nunc  et  usque  in  saeculum.  2.  (Si  non  posui.)  Concinna  similitudine'  hic  melius  explicat  quid  sibi  voluerit,  puero  nuper  ablactato  se  comparans.  Sensus  autem  est,  curis  omnibus  valere  iussis,  quae  ambitiosos  homines  inquietare  solent,  parvitatem  amasse.  Quia  autem  res  est  difficilis  creditu,  iureiurando  confirmat:  de  cuius  forma  alibi  dictum  fuit,  nam  subaudienda  est  imprecatio  quae  tacetur:  ut  discant  homines  iurando  linguam  suam  cohibere,  ne  futiliter  Dei  nomen  usurpent.  Quod  ad  verba  spectat,  ponere  animam