|
6:339
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
et
instare
sentiet.
Hoc
bello
colore
suam
olim
impietatem
operiebat
Pelagius;
sicuti
plus
quindecim
locis
testatur
Augustinus.
Nam
quum
in
concilio
palaestino
1)
anathemate
damnasset
eos,
qui
gratiam
Dei
superioribus
meritis
rependi
docerent,
et
postea
malae
fidei
argueretur:
ita
se
[pag.
148]
purgabat,
quod
nihil
mereri
homines
potuerint
quum
nondum
essent.
Liberum
ergo
arbitrium
et
partem
gratiae
esse,
et
nullis
meritis
redditum,
sed
gratis
datum.
Sed
illam
fallaciam
excutit
Augustinus.2)
Nam
omnino,
inquit,
non
istam
gratiam
commendat
apostolus,
qua
creati
sumus,
ut
essemus
homines,
sed
qua
iustificati
sumus,
ut
homines
iusti
essemus.
Et
quid
hic
longiore
demonstratione
uteremur?
Naturam
enim
conferimus
cum
gratia,
quum
hanc
curandae
ac
tollendae
illius
corruptioni
unicum
remedium
esse
dicimus.
Ergo
discerni
in
tota
hac
tractatione
tanquam
res
inter
se
oppositas,
oportuit.
Si
male
nos
separare
res
coniunctas
dixerit
Pighius,
tuemur
nos
apostoli
autoritate.
Quid
ergo
nunc,
ut
totum
causae
statum
turbet,
profecturum
se
sperat,
quum
a
regenerationis
beneficio,
quod
singulare
est,
ad
communem
creationis
gratiam
nos
avocat?
Sed
hoc
est
scilicet,
quod
alicubi
scribit
Augustinus,
semper
artificium
hoc
quaeritare
gratiae
inimicos,
ut
lateant
sub
laude
naturae.
Quartum
obiectum,
quod
in
mea
Institutione
ex
adversariorum
persona
moveo,
est:
Frustra
exhortationes
suscipi,
supervacuum
esse
admonitionum
usum,
ridiculas
esse
obiurgationes,
nisi
penes
nos
sit
parere.
Huic
argumento
ut
nervos
addat
Pighius
eo
commiiDIter
multos
veterum
fuisse
usos
commemorat:
ex
quibus
Pseudopetrum
cum
larvato
Clemente
in
prima
acie
locat.
De
Tertulliano
et
Irenaeo
iam
dictum
est,
nihil
eos
aliud
ratiocinari,
nisi
frustra
daturum
homini
legem
fuisse
Deum,
cui
non
liberam
boni
et
mali
electionem
contulisset.
Sed
aliud
est
quaerere,
quas
initio
facultates
homo
acceperit;
aliud,
quid
nunc
suis
facultatibus
destituto,
et
ad
extremam
inopiam
redacto
supersit.
Haec
tam
diversa,
in
qua
nunc
est,
conditio,
cum
priore
illa
confundi
minime
debet.
Eadem
responsio
Origenis
quoque
verbis
satisfacere
forte
posset.
Sed
non
adeo
moror;
[pag.
149]
quum
eum
nonnihil
a
nobis
dissentire
iam
ante
confessus
fuerim.
Quod
Ciceronem
etiam
advocatum
accersit,
causam
inde
suam
non
multum
adiuvat.
Nos
enim,
sicut
verum
est,
totam
hanc
de
haereditaria
naturae
pravitate
et
gratuita
reparatione
doctrinam
a
ratione
carnis
penitus
reconditam
esse
concedimus.
Itaque
nihil
mirum,
si
totam
rhetorum
et
philosophorum
nationem
latuerit.
Quia
autem
hanc
quaestionem
Au-
1)
Innuit
hierowlymitanum
a.
415
celebratum.
2)
Epist.
106.
ad
Sixtam.
|