|
47:339
339
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
340
sicuti
quum
Cicero
pauperum
agellos
et
viticulas
coniungit.
Palmites
autem
brachia
sunt
quae
vitis
supra
terram
emittit.
Quum
autem
xX^jxa
Graecis
vitem
quoque
significet
et
acjiTtsXoc
vineam,
magis
in
eam
sententiam
inclino,
quod
se
Christus
terrae
vitibus
consitae
et
nos
plantis
ipsis
comparet.
Quanquam
ea
de
re
cum
nemine
rixabor.
Tantum
monitos
volui
lectores,
ut
sequantur
quod
magis
probabile
ex
contextu
visum
fuerit.
Initio
hic
succurrat,
quae
in
omnibus
parabolis
tenenda
est
regula:
non
excutiendas
esse
singulas
proprietates
vitis,
sed
tantum
summatim
spectandum
esse,
quem
in
finem
Christus
simile
istud
accommodet.
Tres
autem
praecipuae
sunt
partes,
quod
nulla
nobis
bene
agendi
facultas
nisi
ab
ipso
suppetat,
quod
nos
in
ipso
radicem
habentes
pater
purgando
excolit,
quod
infructuosos
palmites
tollit
ut
in
ignem
proiecti
ardeant.
Omnes
fere
pudet
negare,
quidquid
habent
boni
sibi
esse
a
Deo,
sed
postea
gratiam
universalem
sibi
datam
esse
fingunt,
quasi
naturaliter
ingenita
esset.
Christus
vero
praecipue
in
hoc
insistit,
vitalem
succum
a
se
uno
manare,
unde
sequitur,
infructuosam
esse
omnisque
boni
vacuam
hominum
naturam:
quia
vitis
naturam
nemo
sapit
donec
in
eum
fuerit
insitus.
Atqui
hoc
speciali
gratia
datur
solis
electis.
Primus
ergo
bonorum
omnium
autor
pater,
qui
nos
manu
sua
plantat,
vitae
autem
principium
est
in
Christo,
ex
quo
radicem
in
eo
agere
incipimus,
^uum
se
veram
vitem
appellat
perinde
est
ac
si
dixisset
:
Ego
vere
sum
vitis
:
itaque
frustra
se
homines
in
quaerendo
alibi
vigore
fatigant,
quia
non
aliunde
proveniet
utilis
fructus
quam
a
palmitibus
ex
me
progenitis.
2.
Omnem
palmitem.
Quia
Dei
gratiam
alii
corrumpunt,
alii
maligne
supprimunt,
alii
ignavia
suffocant,
sollicitudinem
his
verbis
incutit,
quum
ex
vite
tollendos
pronuntiat
quicunque
erunt
infructuosi
palmites.
Sed
quaeritur,
an
fructu
possit
carere
qui
insitus
est
in
Christo.
Respondeo,
multos
in
vite
censeri
opinione
hominum,
qui
re
ipsa
radicem
in
vite
non
habent.
Ita
Dominus
vineam
suam
nominat
apud
prophetas
populum
Israel,
qui
externa
professione
nomen
ecclesiae
habebat.
Et
quicunque
fructum
affert.
Docet
his
verbis,
fideles
ne
degenerent
opus
habere
assidua
cultura,
nec
boni
quidquam
proferre,
nisi
Deus
manum
subinde
admoveat.
Neque
enim
sufficiet
nos
semel
factos
fuisse
adoptionis
participes,
nisi
Deus
gratiae
suae
cursum
in
nobis
prosequatur.
Putationis
meminit,
quia
superfluis
et
noxiis
vitiis
abundat
caro
nostra,
eorumque
nimis
foecunda
est,
quae
sine
fine
excrescunt
et
pullulant,
nisi
Dei
manu
purgemur.
Quum
dicit
putari
vites
ut
fructum
uberiorem
afferant,
docet
quales
debeant
esse
piorum
in
pietatis
cursu
progressus.
3.
Iam
vos
mundi
estis
propter
sermonem.
Ad-
|