|
6:338
non
tolli,
sed
statui
sanctorum
merita.
Nempe,
sicut
alibi
Augustinus
ipse
liberum
arbitrium
docet
per
gratiam
stabiliri;
quia
per
eam
liberetur,
quum
natura
sit
captivum,
ideoque
ad
omne
bonum
inutile.
Verum
nihil
doloris
ex
hoc
vulnere
sentio.
Subiicio
postea,
timendum
minime
esse,
ut
veniamus,
quo
clara
voce
spiritus
sanctus
nos
vocat.
Hanc
enim
seriem^et
hos
gradus
misericordiae
Dei
nobis
describi,
ut
glorificet
quos
iustificavit,
iustificet
quos
vocavit,
vocet
quos
elegit.
Hinc
nos
doceri,
non
alia
de
causa
coronari
fideles,
nisi
quia
Dei
misericordia,
non
sua
industria,
et
electi
sunt,
et
vocati,
et
iustificati.
Ab
hac
sententia
eo
usque
abhorret
Pighius,
ut
Deum
fore
iustum
neget,
si
vera
sit.
Verum
quum
ista
insectatio
mera
sit
et
aperta
spiritus
sancti
criminatio,
quid
in
ea
refellenda
multum
ponerem
operae?
Praeterea
hoc
ad
electionis
quaestionem
spectat,
quae
suum
proprium
locum
habebit.
Quanquam
ne
praetermittam,
quod
observatu
dignum
est,
duo
adversariorum
obiecta,
quae
seorsum
ac
separatim
posueram,
commiscet
Pighius.
Nam
illo
demum
[pag.
147]
soluto,
quod
de
operum
meritis
ac
remuneratione
afferunt,
hoc
tertio
loco
recensueram.
Si
non
subiaceant
electioni
nostrae
bona
similiter
ut
mala,
unde
fit,
ut
alii
a
fide
deficiant
et
bonis
operibus,
alii
perseverent?
Huic
quaestioni
ut
satisfacerem,
causam
diversitatis
ad
gratuitam
Dei
electionem
delegaveram:
sicut
revera
vocationis
nostrae
fundamentum
est,
non
modo
ut
eam
incipiat,
sed
etiam
ut
stabiliat
usque
in
finem,
ac
compleat.
Illic
nihil
meum
est.
Nam
id
Augustinus
ubique
inculcat:
qui
tamen
simul
evincit,
non
se
comminisci
ex
proprio
sensu,
sed
ex
Dei
ipsius
ore
sumere.
Pighius
autem
reum
extremae
saevitiae
et
crudelitatis
Deum*
facit,
si
ita
res
habeat.
Sequitur
in
mea
Institutione:
Quum
Paulus
(I
Cor.
4,
7)
quemlibet
nostrum
interrogat,
quis
eum
discernat;
et
gloriari
vetat,
quod
omnia
acceperimus,
nonne
ob
id
ipsum
libero
arbitrio
adimit
omnia,
ne
quem
meritis
locum
relinquat?
Hic
Pighius
cavillatur,
nihil
illum
libero
arbitrio
derogare,
dum
admonet,
totum,
et
quod
sumus,
et
quod
habemus,
et
quod
possumus,
referri
Deo
acceptum
debere:
etiam
liberum
arbitrium.
Tum,
quasi
victoria
potitus,
insultat.
Quid
haec
doctrina,
inquit,
aut
meritis,
aut
libero
adversatur
arbitrio?
Me
enim
vehementer
errare,
si
eos
adeo
delirare
existimem,
ut
liberum
arbitrium
homini
credant
a
se
ipso
inesse,
et
non
a
Deo
datum.
Merito
ita
in
suis
victoriis
exsultat
Pighius,
quas
adeo
de
facili
comparat,
sine
sanguine
et
sudore.
Ubi
latebram
invenire
aliquam
potest,
in
eam
mox
se
abdit:
et
quum
hostem
amplius
non
videt,
fugatum
ac
profligatum
putat.
Sed
paululum
iam
caput
exserat,
et
me,
vel
apostolum
potius,
sibi
propius
imminere
22
|