|
32:338
elegit.
Quibus
verbis
docet,
ubi
testata
nobis
est
Dei
adoptio,
salutem
quoque
certam
nobis
esse.
Crassius
hoc
modo
exponere
licebit
prophetae
mentem:
Quum
Dei
sit
perpetuum
munus
redimere,
non
sit
autem
promiscue
omnium
redemptor,
sed
tantum
electi
populi,
minime
timendum
esse
quin
fideles
ex
malis
omnibus
emergant:
quia
alioqui
cessaret
Deus
ab
officio
quod
sibi
vendicat.
Atque
iterum
inculcat,
modo
ad
reatum
deprecandum
supplex
accedat
Israel,
peccata
eius
non
fore
obstaculo
quominus
Deus
sit
redemptor.
Etsi
enim
fttt
saepe
pro
poena
peccati
ponitur,
subest
tamen
culpae
notatio.
Iam
quoties
poenarum
mitigationem
Deus
promittit,
simul
docet
peccatis
se
fore
placabilem:
imo
reconciliatione
oblata,
spem
veniae
facit
peccatoribus.
Secundum
hunc
sensum
dicitur
ecclesiam
suam
redempturus,
non
ab
exilio
babylonico,
vel
a
tyrannide
et
iniuriis
hostium,
vel
a
penuria,
vel
denique
ab
aliis
incommodis,
sed
a
peccatis,
quia
donec
hominibus
quos
affligit
ignoscat,
nulla
speranda
est
liberatio.
Quomodo
igitur
vel
quo
ordine
petenda
sit
a
malis
omnibus
liberatio,
hinc
discamus,
nempe
ut
semper
primum
gradum
teneat
peccatorum
remissio,
sine
qua
feliciter
nihil
succedet.
Nam
qui
poenas.tantum
excutere
cupiunt,
similes
sunt
deliris
aegrotis,
qui
de
morbo
non
solliciti
tantum
ad
symptomata
curanda
intenti
sunt.
Ergo
ut
nos
a
miseriis
liberet
Deus,
danda
in
primis
opera
est,
ut
abolitis
peccatis
redeamus
cum
ipso
in
gratiam:
alioqui
parum
proderit,
temporalem
poenam
laxari:
quia
id
reprobis
etiam
saepe
contingit:
haec
autem
est
solida
liberatio,
ubi
Deus
abolitis
peccatis
propitium
se
ostendit.
Unde
etiam
colligimus,
minime
timendum
esse,
ubi
veniam
adepti
erimus,
quin
humanitas
Dei
et
clementia
nobis
parata
sit
et
exposita,
quia
Redimere
ab
iniquitate,
tantundem
valet
atque
poenis
vel
castigationibus
modum
imponere.
Quo
refellitur
perversum
commentum
de
satisfactionibus
et
purgatorio,
quasi
Deus
culpam
condonans,
poenam
retineat.
Quod
si
quis
obiiciat,
puniri
interdum
a
Domino
qui
iam
adepti
sunt
veniam
:
concedo,
non
semper
eodem
momento
Deum
favoris
sui
signa
ostendere
hominibus,
quo
sibi
eos
reconciliat:
sed
quamvis
eos
erudiat
in
posterum,
rigorem
suum
interea
lenire.
Id
vero
nihil
ad
satisfactiones
pertinet,
quibus
papistae
fingunt
se
Deo
afferre
dimidiae
redemptionis
pretium.
Certe
innumeris
locis,
ub
Deus
externas
benedictiones
populo
suo
promittit,
semper
exordium
facit
a
culpae
remissione.
Quare
nimis
crassa
inscitia
est,
non
remitti
poenam
donec
operibus
placatus
sit.
Iam
quum
Dei
consilium
sit,
poenis
ad
obsequium
cogere
fideles,
perperam
hoc
ultra
.mortem
extenditur.
Sed
non
mirum
est
papistas
tot
profana
somnia
coacervare,
qui
unicum
reconciliationis
modum
non
tenent,
nempe
Deum
22
|