|
6:337
DE
LIBERO
ARBITRIO.
tem
intelligat,
nego;
si
obedientiam
simpliciter
Deo
acceptam,
non
reclamo.
Postquam
autem
aliquot
testimonia
collegit,
in
quibus
mercedis
fit
mentio,
clausulae
loco
illud
Pauli
adducit,
de
corona
iustitiae,
quam
redditurus
est
iustus
iudex
servis
suis
(2
Tim.
4,
8).
Sed
quid,
si
Augustini
verbis
excipiam?
Cui
debitam
coronam
reddere
posset
iustus
iudex,
ni^i
indebitam
ante
gratiam
donaret
misericors
pater?
Fatemur
utrinque
laborandum
ac
certandum.
Neque
nos
inficiamur,
eiusmodi
esse
certamen,
quod
et
summam
habeat
difficultatem
et
maximos
conatus,
totumque
hominis
studium
requirat.
Tantum
quaeritur
propriane
virtute
militemus
Deo,
an
ille
ingenium,
animum,
manus,
vires,
arma,
e
coelo
subministret.
Pighius
Dei
gratiae
particulam
erogat,
nobis
arrogat
maiorem
partem.
Dico
in
nobis
impleri,
quod
Deus
olim
israelitico
populo
pollicebatur:
nobis
scilicet
quiescentibus,
eum
pro
nobis
pugnare;
non
quia
nihil
agamus
ipsi,
aut
quia
ipsius
impetu,
nullo
voluntatis
nostrae
motu,
ad
opus
feramur,
sed
quia
agimus
acti
ab
ipso
:
volumus
eo
cor
nostrum
dirigente;
conamur,
ipso
excitante;
conando
efficimus,
ip'so
vires
dante,
ut
nos
animata
simus
et
viva
instrumenta,
ipse
autem
dux
ac
perfector
operis.
Illam
Augustini
sententiam,
Deum
coronare
in
nobis
sua
dona,
truncam
et
mutilam
a
me
citari,
contra
ipsissimum
scriptoris
sensum,
causatur:
sed
in
probatione
friget.
Primum,
quum
illic
meminerim:
subinde
apud
Augustinum
recurrere
(sicuti
verum
est),
quasi
semel
dictum
tractat.
Quoties
hoc,
quum
in
Psalmos,
tum
in
Ioannis
evangelium,
ut
omittam
contentiosa
opera,
inculcat?
Quo
sensu,
si
cui
dubium
est,
ipse
omnem
scrupulum
in
Epistola
ad
Sixtum
eximit.
Sicut
ab
initio
fidei,
inquit,
misericordiam
consequuti
sumus,
non
quia
eramus
fideles,
sed
ut
essemus:
sic
in
fine
coronabit
nos,
sicut
scriptum
est,
in
misericordia
et
miserationibus.
Unde
et
ipsa
vita
aeterna,
quae
in
fine
habebitur,
et
[pag
146]
utique
praecedentibus
meritis
reddetur:
tamen
quia
eadem
merita,
quibus
reddetur,
non
a
nobis
parata
sunt,
per
nostram
sufficientiam,
sed
in
nobis
facta
per
gratiam,
etiam
ipsa
gratia
nuncupatur:
non
aliam
ob
causam,
nisi
quia
gratis
datur;
nec
ideo
tamen
non
datur
meritis,
sed
ideo
quia
data
sunt
ipsa
merita,
quibus
datur.
Haec
si
sanum
habeant
interpretem,
quid
dubii
relinquunt?
Esto
tamen:
valeat
unus
ille
locus.
Quid
illic
habetur?
Pelagiani,
eam
solam
gratiam
sine
ullis
meritis
dari
interpretabantur,
qua
Deus
remittit
peccata;
illam
vero,
quae
in
fine
dabitur,
meritis
praecedentibus
reddi.
Hoc
illis
concedere
paratus
est
Augustinus,
si
Dei
dona
esse
agnoscant,
non
autem
hominum
propria:
quae
enim
talia
sunt,
id
est,
ab
hominibus,
mala
esse;
bona
autem,
esse
Dei
dona.
Iam
plenum
locum
habet
Pighius.
Quid
proinde?
Vides,
inquit,
Calvini
oyera.
Vol
VI.
|