|
6:336
aut
iacere.
Videmus
hic
profanum
philosophum
fateri,
non
in
potestate
hominis
semper
esse,
ut
bonus
sit:
imo
non
nisi
malum
esse
posse;
et
tamen
voluntate
e&se
id
quod
est,
et
non
violentia:
quia
principio
libera
penes
ipsum
electio
fuerit
:
per
quam
se
tradiderit
in
libidinum
obsequium
ac
servitutem.
At
vero
haec
propria
est
Christianorum
philosophia,
primum
parentem
nostrum,
non
modo
se
ipsum,
sed
omnes
suos
posteros
simul
corrupisse,
atque
inde
nos
habitum
trahere
naturae
nostrae
insidentem.
Nunc
agedum,
hanc
de
vitiosa
nostra
origine
doctrinam
cum
Aristotelis
philosophia
coniungas
,
et
nullo
negotio
intelliges,
qualiter
peccatum,
quod
non
est
in
potestate
nostra
fugere,
sit
nihilominus
voluntarium.
Secundum,
quod
ex
adversariis
recito
absurdum,
est:
Nisi
ex
libera
arbitrii
electione
tum
virtutes
tum
vitia
[pag.
144]
procedant,
non
esse
consentaneum
ut
homini
vel
infligatur
poena,
vel
praemium
rependatur.
Cui
antequam
respondeo,
haec
verba
intersero.
Hoc
etsi
aristotelicum
est,
fateor
tamen
a
Chrysostomo
et
Hieronymo
usurpatum.
Pelagianis
tamen,
vel
Hieronymo
teste,
familiare
fuit.
Hoc
postremum
ut
evertat
Pighius,
quantum
inter
suam
et
Pelagii
causam
intersit,
ostendere
molitur
:
quasi
vero
ideo
minus
hoc
argumento
usi
fuerint
Pelagiani,
quia
paulo
aliter
quam
Pighius
vel
senserint,
vel
saltem
loquuti
sint.
In
altero
malignitatis
me
graviter
accusat,
quod
ex
pluribus
duos
tantum
citaverim.
Quasi
vero
aliquo
iure
fuerim
obstrictus,
ad
eos
omnes
ordine
recensendos,
apud
quos
ea
sententia
exstaret.
Cur
ergo
mihi
libros
non
subministrabat
Pighius?
qui
tunc
nulli
ad
manum
erant,
excepto
uno
Augustini
volumine,
quod
mihi
commodato
datum
erat.
Ego
autem
me
venia
dignum
esse
puto,
quod
ita
libris
destitutus,
duos
unius
sententiae
autores
nominaverim,
quos
memoria
tenebam:
reliquos,
qui
in
mentem
tunc
non
venerunt,
omiserim.
De
poenis
quum
respondeo,
iure
nobis
irrogari,
a
quibus
culpa
emanet,
neque
referre,
liberone
iudicio,
an
servili,
modo
voluntaria
cupiditate
peccemus,
id
non
improbat:
modo
cum
Augustino
aliisque
omnibus
concedam,
voluntarium
id
esso
demum
quod
in
potestate
nostra
sit.
At
ego
cum
Augustino
excipio,
hanc
quam
requirit
facultatem
in
sanitate
sitam
esse
:
quam
sicut
acceperat
primus
homo,
ita
male
utendo
perdidit.
De
praemiis
quod
respondeo,
nihil
absurdi
esse,
si
ex
Dei
benignitate
porius
quam
propriis
hominum
meritis
dependeant,
non
nugatorium
tantum,
sed
blabphemum
esse
pronunciat.
Sed
quum
hoc
alterius
sit
argumenti,
obiter
tantum
refellit.
Apostolus,
inquit,
Deum
testatur
remunerari
eos,
a
quibus
inquiritur.
Quid
tum?
Ubi
remuneratio,
illic
et
obsequii
et
meriti
respectus
est.
De
obsequio
f
xeor;
de
merito,
si
operis
[pag.
145]
dignita-
|