47:336  trum  solutio.  Hic  enim  neque  de  humana  Christi  natura,  neque  de  aeterna  eius  divinitate  sermo  habetur,  sed  pro  infirmitatis  nostrae  captu  se  medium  inter  nos  et  Deum  constituit.  Et  certe  quia  ad  Dei  altitudinem  pertingere  nobis  datum  non  est,  descendit  ad  nos  Christus  ut  nos  eousque  attolleret.  Gaudendum,  inquit,  erat,  quod  redeam  ad  patrem,  quia  haec  ultima  est  meta,  ad  quam  tendere  vos  oportet.  Non  ostendit  his  verbis  quid  a  patre  in  se  differat,  sed  quorsum  ad  nos  descenderit,  nempe  ut  Deo  nos  uniret:  donec  eo  perventum  fuerit,  stamus  velut  in  medio  stadio.  Nos  quoque  Christum  nonnisi  dimidium  et  lacerum  imaginamur,  nisi  ad  Deum  nos  perducat.  Similis  est  locus  Pauli  1.  Cor.  15,  24,  ubi  dicit  Christum  traditurum  esse  regnum  Deo  et  Patri,  ut  sit  Deus  omnia  in  omnibus.  Regnat  certe  Christus  non  in  humana  tantum  natura,  sed  quatenus  Deus  est  manifestatus  in  carne.  Quomodo  igitur  regnum  exuet?  nempe  quia  divinitas,  quae  nunc  in  sola  Christi  facie  cernitur,  tunc  palam  in  se  conspicua  erit.  Hoc  solum  dissimile  est,  quod  Paulus  illic  perfectionem  ultimam  describit  divini  fulgoris,  cuius  radii  fulgere  ceperunt  ex  quo  adscendit  Christus  in  coelum.  Ut  res  clarius  pateat,  crassius  adhuc  loquendum  est.  Non  confert  hic  Christus  patris  divinitatem  eum  sua,  nec  humanam  suam  naturam  divinae  patris  essentiae  comparat,  sed  potius  statum  praesentem  coelesti  gloriae,  ad  quam  mox  recipiendus  erat,  ac  si  diceret,  Cupitis  me  retinere  in  mundo.  Atqui  praestat  in  coelum  adscendere.  Sic  ergo  discamus  Christum  adspicere  in  carne  exinanitum,  ut  nos  ad  beatae  immortalitatis  fontem  ducat.  Neque  enim  dux  nobis  constitutus  est,  ut  tantum  in  sphaeram  lunae  vel  solis  nos  evehat,  sed  ut  nos  unum  efficiat  cum  Deo  patre.  29.  Et  nunc  dixi  vobis,  priusquam  fiat,  ut,  quum  factum  fuerit,  credatis.  30.  Non  amplius  multa  loquar  vobiscum:  venit  enim  mundi  huius  princeps,  et  in  me  non  habet  quidquam.  31.  Sed  ut  cognoscat  mundus,  quod  diligo  patrem,  et  quemadmodum  mihi  praecepit  pater,  sic  facio  :  surgitef  eamus  hinc.  29.  Et  nunc  dixi  vobis.  Oportuit  hac  de  re  saepius  moneri  discipulos:  quia  arcanum  erat  omni  humano  captu  longe  altius.  Se  autem  praedicere  testatur  quod  futurum  est,  ut  post  eventum  credant.  Fuit  enim  haec  utilis  fidei  ipsorum  confirmatio,  quum  memoria  repeterent  vaticinia  Christi,  et  oculis  completum  cernerent,  quod  ex  ore  illius  ante  audierant.  Videtur  tamen  species  esse  concessionis,  ac  si  diceret  Christus:  Quia  nondum  tam  reconditi  mysterii  capax  est  modulus  vester,  ego  vobis  ignosco  usque  ad  rei  eventum,  qui  vobis  interpretis  vice  erit  ad  hanc  doctrinam  explicandam.  Ergo  tametsi  ad  tempus  visus  sit  surdis  canere,  postea  apparuit