[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


32:336  quidem  Deum  peccator,  qui  minas  eius  formidans,  apud  se  angitur:  sed  tamen  fugit,  hoc  vero  ipsum  fugere  mera  est  apostasia  et  rebellio.  Unde  sequitur,  Deum  nunquam  recte  coli  absque  notitia  gratiae  eius.  Tenenda  est  etiam  altera  ratio  quam  attigi,  nisi  confidimus  acceptum  esse  Deo  quod  ei  offerimus,  ignavia  et  torpore  nos  retineri.  Quanquam  enim  increduli  multum  fervoris  saepe  ostentant  (ut  videmus  papistas  laboriose  suis  superstitionibus  incumbere)  quia  tamen  Deum  sibi  propitium  esse  non  statuunt,  nullum  interea  praestant  spontaneum  obsequium:  quia  nisi  eos  cogeret  servilis  formido,  mox  erumperet  horribilis  contumacia,  quae  metu  suppressa  latet.  5.  Exspectavi  Iehovam,  exspectavit  anima  meay  et  in  verbum  eius  speravi.  6.  Anima  mea  ad  Dominum  ante  custodes  mane,  custodes  mane.  5.  (Exspectavi  Iehovam.)  Postquam  Deum  in  genere  miseris  peccatoribus  qui  ad  eum  confugiunt,  exorabilem  testatus  est,  concludit  se  inde  animari  ad  bene  sperandum.  Nam  praeteritum  verborum  tempus  loco  praesentis  accipitur.  Porro  quum  per  se  emphatica  sit  repetitio,  est  etiam  auxesis  in  voce  animae:  ac  si  diceret,  se  in  Deo  sperare,  et  quidem  intimo  cordis  affectu.  Atque  hinc  etiam  colligimus,  non  modo  in  hominum  oculis  fortem  fuisse,  sed  arcano  etiam  sensu  apud  Deum  quietem  et  patientiam  fovisse  :  quae  optima  est  fidei  probatio,  quia  utcunque  multos  cohibeat  ambitio  ne  aperte  Deo  obmurmurent,  vel  diffidentiam  suam  prodant,  vix  decimus  quisque  remotis  arbitris  vel  testibus  pacato  animo  Deum  exspectat.  Addit  continuo  post,  hanc  patientiae  suae  fulturam  esse,  quia  in  Dei  promissiones  recumbat:  quibus  sublatis,  Dei  gratiam  evanescere  necesse  est,  atque  ita  mentes  nostras  concidere,  et  desperatione  obrui.  Caeterum,  ut  verum  spei  nostrae  documentum  exstet,  solo  Dei  verbo  contentos  esse  docet.  Ubi  vero  quis  verbum  amplexus,  salutem  sibi  a  Deo  promittet,  fiducia  haec  exspectationis  vel  patientiae  mater  erit.  Quanquam  autem  se  ipsum  alloquitur  confirmandae  fidei  suae  causa,  non  tamen  dubium  est  quin  similem  fiduciae  materiam  suggerat  omnibus  Dei  filiis:  ac  primo  verbum  illis  statuat  ut  inde  toti  pendeant.  Deinde  admonet  evanidam  esse  fidem,  nisi  ad  patientiam  nos  formet.  6.  (Animo  mea  ad  Dominum.)  Hoc  versu  tam  fervorem  sui  studii,  quam  constantiam  exprimit.  Nam  se  custodes  antecedere  dicens,  quam  sedulo  et  alacriter  ad  Deum  adspiret,  hac  similitudine  ostendit.  Repetitio  autem,  constantiae  testimonium  est,  quia  non  dubium  est  quin  continuum  actum  vel  tenorem,  ideoque  perseverantiam  designet.  Utrumque  vero  dignum  est  notatu  :  quia  plus  satis  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci